Dýrkeypt glimmer

Spurning dagsins: Hvað eru tíu glimmerflögur, hálfur millimetri og stærri, í glerglasi?

Svar: Afrakstur átta tíma setu við smásjána með flísatangir í báðum höndum.

Limra dagsins

Hann vanhæfur kemur að verkinu.
Vigdís plantaði lerkinu.
Hvert barn má það sjá
að Bónus hann á.
Það er mynd af honum í merkinu.

Frá pabba, höfundur er mér algerlega ókunnur

Ekki það að ég sé endilega sammála, en hún er góð :)

Námugröftur, framleigjendur og laaaaaaaaaaaaaangur bíltúr

Sit núna sveitt við að grafa upp upplýsingar úr rykföllnum skræðum úr kjallara bókasafnsins. Jarðfræði Himalaya-fjallanna er greinilega ekki vinsælasta rannsóknarefnið hér við þennan háskóla og Tímarit Jarðfræðifélags Nepal og fleiri krassandi tímarit safna óáreitt ryki svo árum skiptir. Ég er greinilega að fást við eitthvað frekar esóterískt hér.

Framleigjendurnir eru komnir í hús. Natasha kom áðan og fékk lyklana að íbúðinni og ég sýndi henni slotið. Slotið er orðið alveg svakalega fínt og ég dauðöfunda stelpurnar af að fá að búa þarna í sumar. Í eldhúsinu eru nýir countertops (þið þarna íslenskumælandi, hvað heitir svoleiðis??), gólfin olíuborin og fín og gluggakarmarnir nýmálaðir. Ég sagði henni að ég hefði aldrei séð íbúðina svona fína og hún var að vonum ánægð. Svo bætti ég við að ég væri ekki hrifin af formlegheitum eins og undirrituðum ástandslýsingum og treysti því að þær skiluðu íbúðinni í nákvæmlega jafngóðu ásigkomulagi og hún er í núna. Eins gott!

Á morgun er langur bíltúr fyrir höndum þegar við Greg sláumst í för með Louise vinkonu okkar og manninum hennar til Maine. Þau tvö eru að fara í fjölskylduheimsókn en við Greg ætlum að fara á eyjuna hans í Maine-flóa. Mig langar líka svoldið að fara í Acadia-þjóðgarðinn sem er víst alveg svakalega fallegur. Mikið hlakka ég til að sjá hafið, náttúrubarnið sem ég er.

Utankjörfundaratkvæði

Hvernig get ég kosið í forsetakosningunum, stödd eins og ég er í Brandararíkjunum? Einhver vitur þarna úti??

Fjör

Mikið rosalega væri ég til í að vera heima á Íslandi núna. Pólitíkin er svo spennandi, maður lifandi!

VEIIIIII!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ólafur rokkar! Vá, hvað ég er ánægð með manninn!

Þjóðflutningarnir miklu

Íþaka er á förum. Út úr svo til hverju einasta húsi streyma nýbakaðir útskriftarnemar og foreldrar þeirra með kassa og poka og lampa og örbylgjuofna og gettóblastera og einstaka sófa. Samleigjendur safnast saman á stéttinni fyrir utan, kynda upp í grillinu í síðasta sinn og fleygja á það pylsuræflunum sem fundust þegar mokað var út úr ísskápnum. Leigusalarnir taka yfir tómar íbúðirnar meðan vinirnir faðmast úti á götu og viðhaldsþjónustan byrjar að þrífa og sparsla og mála. Rigningin eykst og troðfullir bílarnir streyma út úr bænum.

Deepti fór fyrst og tók masterinn sinn í iðnaðarverkfræði með sér. Indverski vinur hennar úr næsta húsi keyrði hana og hann Raji frænda hennar út á rútustöð. Við tók 10 tíma ferð til DC og herbergi í húsi móðursystur hennar. Sú reddaði Deepti vinnu hjá fyrirtæki í borginni. Deepti er ekki ánægð; vinnan er ekki við hennar hæfi en betra en ekkert því eftir að taka lán upp á rúma 30.000 dollara vill maður ekki fara beint heim til Mumbai og fá 500 dollara í árslaun. Ég vildi óska að hún hefði fengið betri vinnu.

Næst fór Leticia. Tulika keyrði hana á rútustöðina, hún var að fara í 7 tíma skrölt til Ohio að heilsa upp á vin sinn José. Hún kemur aftur eftir viku og flýgur heim til Buenos Aires og kemur þá við heima til að ná í dót sem hún fékk að geyma hjá mér. Ef ótrúleg heppni er með henni verður hún áfram í Íþöku í vetur í doktorsnámi; hún hefur að öllum líkindum verið samþykkt inn í námið en lagadeildin veitir nánast aldrei styrki til doktorsnáms og án fulls styrks er ekki vinnandi vegur fyrir hana að vera hér. Ef byrjunarlaun eru lág á Indlandi eru þau enn lægri í Argentínu og Leticia er of skynsöm til að taka meiri lán en hún á eftir að geta endurgreitt á ævinni.

Áður en þær fóru kvaddi ég Tuliku líka. Hún er að fara til foreldra sinna á Long Island en flytur fljótlega til Pennsylvaniu-fylkis þar sem hún fékk flotta vinnu við hugbúnaðarþróun fyrir farsíma hjá Siemens. Hún ánafnaði mér örbylgjuofninum, brauðristinni og þráðlausa Internet-apparatinu og kann ég henni bestu þakkir fyrir. Gott að koma ekki heim í alveg tómt kot.

Það verður nú tómlegt í Hlynskógum E5 í sumar. Kannski ég næli mér bara í nokkrar silfurskottur til að halda mér selskap.

Ah bú

Allir útskrifaðir, allir að fara. Fyrsta árinu lokið og á morgun verð ég ein í kotinu. Gangi ykkur allt í haginn, stelpur.

Ég tók trú klukkan tíu

Með grýlukerti úr nösum, besserwisser helvítis fyrir aftan okkur og vont kaffi hlýddum við á goðið. Og tókum trú. Hlýðið á sjálf hér. Að athöfninni lokinni dembdum við okkur beint í þvöguna og náðum báðar mæðgurnar að taka í spaðann á kallinum. Agalega happý með það náttla og ætlum ekki að þvo okkur um hendurnar næstu vikur :)

Meira seinna.

Nostalgía

Er búin að hanga í bloggheimum í kvöld að njósna um íslenskar stelpur, sem ég þekki nb ekki neitt, í útlöndum. Ein er/var á rosa ferðalagi um Asíu, Arabíu og Evrópu og hinar tvær eru skiptinemar as we speak. Það var nú ekkert leiðinlegt að vera skiptinemi á sínum tíma og flakka svo um Evrópu og Suður-Ameríku mörgum árum seinna. Mæli eindregið með þessu fyrir alla, konur, börn og kalla!

Manic Monday

Enn meiri fréttir af mínu óheyrilega spennandi lífi:

Kláraði módelverkefnið mitt, eftir að bölva og ragna hátt og í hljóði allan daginn yfir skipulagsleysi og geðveiki og einhverju fleiru sem mér fannst viðeigandi að yrði bölvað. Búin að vinna í margar vikur að einhverju módeli, bara til að benda því í ruslið á alsíðasta skiladag, smíða nýtt, keyra það tuttugu sinnum og skrifa nýja skýrslu. Allt saman gert á hálftíma svefni. Íha!

Þetta hafðist nú allt saman og ég er ekki frá því að ég hafi lært eitthvað. Það er náttla alltaf gaman. Var að enda við að seiva titilsíðuna á skýrslunni þegar mamma hringdi, komin heim í heiðardalinn í Hlynskógum E05. Tímasetningin gæti ekki verið betri :)

Það var ekkert smá notalegt að sjá mömmu og Kristján. Fórum á talandi bílaleigubílnum oní bæ að fá okkur nattemat, gengum fram á útigangsmann að hreiðra um sig fyrir nóttina undir umferðarbrú og döðruðum smá við sæta og svakalega unga þjóninn á veitingastaðnum. Honum fannst alveg nóg um og stokkroðnaði í hvert sinn sem hann þurfti að koma að borðinu okkar. Við erum alveg agalegar.

Ef einhvern langar í kæstan hákarl þá er bara að láta mig vita. Harðfiskur er líka til í kotinu núna, Hraun og nokkur gömul Fréttablöð. Vantar bara Gerði G. Bjarklind í útvarpið og lárétta rigningu og mér fer að líða eins og heima á Fróni.

Sumarfrí

Þetta sumarið verður fríið alveg óheyrilega langt, a.m.k. á amrískan mælikvarða. Fer heim seinnipart þess 5. júlí og flýg aftur út þann 25. sama mánaðar. Heilar þrjár vikur, drottinn minn dýri. Ich bin krank.

Gangan alveg pottþétt inni. Heimferð var frestað til að hitta Júlíus bróður og fjölskylduna hans sem samanstendur af Addýju mágkonu og tvíburunum þeirra. Mér skilst líka að Ólöf frænka sé að fara í Aðalvík þarna á milli, mig langar mikið til að fara með í nokkra daga. Ég er samt ekki búin að segja henni það, so keep quiet, ok?

Rosalega hlakka ég til að fara í sumarfrí!! Silfurskotta fer nú samt alveg áreiðanlega með til Íslands, og allt sem í henni er... módelforrit og allt heila klabbið. Ef maður hugsar ekkert í þrjár vikur verður heilinn orðinn að algjörum moðgraut á eftir. Það var nógu erfitt að fást við það ástand allt haustmisserið, óþarfi að gera það aftur.

Er annars á fullu þessa stundina að klára verkefnið mitt í módelkúrsinum, við ákváðum á síðustu stundu (ekki elleftu, heldur frekar svona sirka hálf eitt) að henda öllu ruslinu sem útheimti svona mikla útreikninga og fara bakdyramegin... múff. BRJÁLUÐ törn í dag. Þarf að fá mér Molly's Allnighter á CTB bráðum, það er hálfur lítri af kaffi með ferföldum espressó (vá, þyrfti ekki bara að leggja mann inn með hjartsláttartruflanir eftir svoleiðis??). Nei nei. Er líka að kljást við faxvélar og bókunarsíður, er að skrá mig á síðustu stundu á eldfjallaráðstefnu í Chile í nóvember. Helgafell skal verða heimsfrægt, hvað sem það kostar (og ég líka :Þ)!!

Alveg hrikaleg læti

Náttúran er alveg að ganga af göflunum í nótt. Þrumuveðrið hófst sennilega um 1-leytið og enn sér ekki fyrir endann á því. Lætin þegar þrumurnar koma inn voru næg til að vekja mig um 4-leytið og nú sit ég við eldhúsbekkinn og les um jarðhitasvæði í Pakistan og sötra heitt kakómalt til að reyna að róa taugarnar. Ég verð svo spennt í svona spennandi veðri að mig langar mest að fara eitthvert út á bersvæði að skoða. Skilst að það sé ekkert voðalega góð hugmynd, svona upp á overlevelse að gera, svo ég hem mig.

Reyndar ákváðum við Greg að storka örlögunum í gærkvöldi (þ.e. á laugardagskvöldið) þegar svipaður stormur var á leiðinni inn. Við höfðum verið á Troy og vorum sennilega eitthvað innblásin af hetjum fornaldar (Brad Pitt í bíkíníinu sínu og París í hippamussunni, eins og Hallveig og Gunnar Hrafn bentu á). Himininn lýstist allur upp hvað eftir annað af eldingum í fjarska, of langt í burtu til að þruman heyrðist, og við máttum til að keyra út á golfvöll að skoða. Smám saman fórum við að heyra í þrumunum og þegar fyrstu vindhviðurnar komu hlupum við að bílnum. Á þessum tveimur mínútum sem það tók skall á alveg kolbikamyrkur og grenjandi rigning og eldingarnar leiftruðu allt um kring. Geðveikt!!

Gnarrrrrrrr

Get svo svarið það að ég sá Jóni Gnarr bregða fyrir á götu hér áðan.

Það er Íslendingapartý í Íþöku í kvöld. Íha!!

Þá er liðin þessi hálfs árs bið

og í ljós kom að Helgafell (þið vitið, þetta litla sæta við Kaldársel) er úr basalti. Við biðum sem sagt í hálft ár eftir að láta eitthvert apparat segja okkur það sem við vissum allan tímann! Nei, ekki alveg. Við vissum reyndar að Helgafell væri úr basalti en við vissum ekki alveg hundrað prósent hvort það væri þóleiít eða kannski pikrít. Sennilega ekki ankaramít (þó það sé langflottasta nafnið). Alveg áreiðanlega ekki Clintonít, því það er í fyrsta lagi steind, ekki berg, og í öðru lagi glimmer. Nú veit ég hins vegar að Helgafell er úr þóleiíti og ég segi það satt, þetta er mikill léttir.

Snillingaþing

verður hér í Íþöku bráðlega. Ekki nóg með að þau móðir mín og Kristján ætli sér að koma í heimsókn, nei, kallinn hann Bill Clinton er væntanlegur á svæðið á laugardaginn kemur til að tala við almúgann. Það þarf enga miða og ekkert vottorð frá CIA til að komast inn á leikvanginn þar sem hann talar, heldur bara að vera mætt/-ur vel fyrir kl. 6:30 þegar hliðin verða opnuð. Ég hef nú rifið mig upp út af minna, svo ég hef þvílíkt hugsað mér að tjalda fyrir utan og taka kíkinn minn, sem ég keypti á Svalbarða til að skima eftir rostungum og ísbjörnum á hafísnum, með mér. Ekki amalegt dýralíf þetta, fyrrverandi forseti Brandararíkjanna í pontu. Nei, svona í alvöru, hann var fínn forseti og ég hef trú á því að hann muni segja eitthvað af viti. Það er meira en ég mundi nokkurn tímann búast við af trúðinum sem nú situr í þessu háa embætti. Ef sá myndi gera sér ferð hingað til Íþöku til að halda ræðu myndi ég nú samt að sjálfsögðu ekki láta mig vanta. Eftir á gæti ég svo sagst hafa verið í sirkus.

Undraveröld Jöklu

Þar sem þessi árin eru síðustu forvöð að sjá alveg hrikalega mikið af ósnortinni náttúru norðan jökla sé ég mig tilneydda til að fara í skoðunarferð í sumar. Sómafélag að nafni Augnablik, sem ég þekki reyndar hvorki haus né sporð á nema nafnið, stendur fyrir alls konar gönguferðum þarna upp eftir í sumar og ég var að bóka mig í eina slíka, 7 daga ferð um "Undraveröld Jöklu og Kringilsárrana". Brottför er þann 8. júlí, og eins og glöggir lesendur hafa áttað síg á þýðir þetta að ég fer heim til Íslands í sumar!

Þetta verður nú samt snöggt bað, ætli ég stoppi ekki heima í svona 10 daga. Vísindin, sko. Náttúruskoðun verður að teljast drifkraftur fararinnar en ég ætla mér að nota tækifærið og hanga eins mikið og hægt er utan í henni Láru systur. Hún fer neflilega sem skiptinemi til Nýja-Sjálands í janúar á næsta ári og verður þar syðra í heilt ár, svo hver mínúta með henni skiptir máli.

Í sambandi við allífið?

Meðan jarðarförin hans afa var að byrja var ég að klára stærðfræðipróf. Síðasta dæmið var strembið en rétt eftir kl. 11, þegar jarðarförin var að hefjast, fékk ég smá hugljómun og náði að leysa dæmið að hluta til. Seinni hluti hugljómunarinnar kom svo þar sem ég spókaði mig í sólskininu rétt eftir kl. tólf.

Sem minnir mig á tíma í tónheyrn við Söngskólann fyrir mörgum árum. Vinur minn Pétur Ingi hafði dáið nokkrum dögum áður. Pétur var mikill snillingur á mörgum sviðum, m.a. í tónlist. Ég hef hins vegar alveg sérstaklega slappt tóneyra og gat aldrei heyrt muninn á undunum (þó mér gangi yfirleitt ágætlega að halda lagi...). Kennarinn var orðinn töluvert þreyttur á okkur tóndaufu nemendunum sínum, stundi þungan og harmaði hlutskipti sitt. Þegar ég útskýrði fyrir honum að ég væri ekki alveg í sambandi vegna vinarmissis sljákkaði aðeins í honum, gott ef hann baðst ekki afsökunar á niðrandi ummælum í garð nemenda sinna. Svo spilaði hann önnur tíu tónbil fyrir okkur og hið ótrúlega gerðist, ég heyrði kristaltært hvaða undir voru þar á ferð, næstum eins og það væri ekki ég sjálf sem væri að hlusta. Þetta vakti að vonum athygli, en í næsta tónbila-bunka var snilldin horfin.

Mín skýring á instant snilld minni þegar mest þurfti á að halda er sú að hann Pétur hafi kíkt yfir öxlina á mér. Annars væri ég ekki alvöru Íslendingur. Ekki veit ég hvort hann afi heitinn var flinkur í stærðfræði, en kannski hann hafi þekkt formúluna fyrir keilu nógu vel til að geta leiðbeint dótturdótturinni þegar mest lá við. Takk skal dere ha, begge to.

Í minningu hans afa míns

Hann afi minn Bjössi dó þann 6. mai. Hann var búinn að vera veikur í mörg ár, svo veikur að hann þekkti okkur ekki þegar við komum í heimsókn. Mér fannst mjög erfitt að fara í heimsókn til hans og sjá hvað honum leið illa, það varð til þess að ég hafði ekki séð hann í heilt ár þegar hann dó. Megi afi hvíla í friði.

Undirbúningi lokið

Allt klárt fyrir þrekraunina. Síðasti hálfur annar tíminn hefur farið í að klippa og líma. Afrakstur þess er mitt prívat og persónulega hálmstrá, blaðsnepill með öllu námsefni misserisins í míníatúr-skrift, kóðað með litum. Ekki veit ég hvar ég væri án þessa blaðs; ég stend mig að því að kunna nánast allt sem á því stendur en sálrænn stuðningur þess er óumdeilanlegur. Prik til miskunnsamra stærðfræðiprófessora.

Nú er bara að slappa af og ná sér í góðan nætursvefn. Leticia hugsar vel um mig og gaf mér rauðvínsglas, svo ætla ég í heita sturtu og skríða í bólið. Ef e og pí og annar ófögnuður fer að spýtast undan augnlokunum í nótt hef ég Atómstöðina við rúmstokkinn, og í versta falli klára ég rauðvínsflöskuna :) Allt er betra en að mæta ósofin í stærðfræðipróf eins og undirrituð gerði fyrir jól.

Af gleðilegum atburðum dagsins ber að nefna að lagaskólinn útskrifaði í dag. Meðal þeirra sem fengu ferhyrndan hatt á höfðið var Leticia. Kærastinn hennar kom í bæinn til að vera viðstaddur, þau eru að vonum kát en verða væntanlega, sérstaklega þó Leticia sjálf, enn kátari á morgun. Þá skilar hún neflilega inn síðustu ritgerð vetrarins. Útskrift er sem sagt ekkert garantí fyrir að vera búinn, a.m.k. ekki hjá henni!

Fleiri spennandi og kætandi atburðir eru í uppsiglingu. Eftir stærðfræðiprófið í fyrramálið á ég bara eftir eitt verkefni, módel-verkefnið marg-um-tuðaða. Prófessorinn (les. villubaninn) fór úr bænum í dag og kemur ekki aftur fyrr en á fimmtudaginn. Ég hef sem sagt vikuna til að gera verkefnið, skil á föstudag, og ég ligg á bæn að forritið hegði sér. Wenn nicht...

Annars er sumarið bara langleiðina komið og ekkert nema gott eitt um það að segja. Sánuferðir eru að mestu leyti orðnar óþarfar (oh... þetta minnti mig á Grímsfjall í fyrra um þetta leyti og salíbununa mína úr gufunni þar... íha!) en baðferðir í fossa og ár fara alveg að verða aktúellar. Ætla að skella mér á kayak á Bíbí-vatni á þriðjudaginn og njóta sumarsins!