Safnarinn

Á ekki eitthvert safnaraeðli að vera innbyggt í mannfólkið?

Ég safnaði einu sinni servíettum. Þetta mun hafa verið undir lok áttunda og í upphafi níunda áratugarins; við Hallveig fórum í mikla leiðangra á unga aldri um Flatirnar (ef þörfin var mikil, Lundina) í Garðahrepp hinum forna og sönkuðum að okkur munnþurrkum í kassavís. Einhvern tímann reyndi ég líka að safna frímerkjum (fannst það ekki nógu spennandi), plötum með U2 (týndi þeim öllum, líka sjaldgæfu 7 tommunum sem vinkona mín í Júgóslavíu sendi mér gegnum víglínurnar) og peningum (no comment). Ég er sem sagt frekar slappur safnari.

Ný tíð er í vændum. Í dag áskotnuðust mér neflilega einir 7 árgangar af því magnaða og merkilega tímariti Journal of Geophysical Research, sem Jarðeðlisfræðifélag Ameríku hefur gefið út í rúm hundrað ár. Árgangarnir sjö sem mér hlotnuðust eru miskomplett, frá árunum 1961-1976; þeir eru prýðisballast í bókaskápinn inni á skrifstofu og mikið augnayndi. Góssið kom frá prófessor Vilhjálmi Bassett (mér dettur fyrst í hug lakkrískonfekt) sem er kominn á eftirlaun og farinn að rýma til fyrir yngra fólki. Hann ákvað því að henda út öllum tímaritunum sínum og ég rétt náði í leifarnar af því sem einu sinni var komplett safn yfir tugi ára. Sumt fór til Ghana, annað fór í endurvinnslu, restin verður notuð í merkar vísindasögulegar rannsóknir af Herdísi nokkurri Schopka.

Reyndar telst mér svo til að lay-outslega séð hafi mér áskotnast mesta umbrotaskeiðið í sögu tímaritsins undanfarin 43 ár. Á heimasíðunni getiði séð núverandi layout (frekar sorrý og ókreatívt... að mínu mati). Þetta lúkk sást fyrst á því herrans ári 1974, án nokkurs vafa til að halda upp á hingaðkomu yðar einlægrar. Nýja lúkkið (#4) leysti af hólmi annað (#3) sem var eilítið smærra, með öðrum fonti og litaprentun á kilinum. Það lúkk (#3) hafði verið við lýði í ca. áratug sem litríkari módifíkasjón af lúkki (#2) sem var alveg jafnleiðinlegt og (#3), jafnvel leiðinlegra því það var alveg svart-hvítt (reyndar svart-gult eftir upplitun rúmra þrjátíu ára). Fyrsta lúkkið (#1) í safninu er kannski það skársta, bara svona plein fifties með krúsidúlluletri.

Sko, fyrstu rannsókninni lokið og birt!

Skottan komin heim

og mér er nú létt. Nýr straumbreytir í höfn og þurr undanrennusletta á d-inu. Velkomin, gullið mitt :)

Nú. Héðan er það helst að frétta, umfram það sem að ofan greinir, að undirrituð er búin að vera hálflasin í nokkra daga og kvað svo rammt að að hún forðaði sér heim úr skólanum í gærmorgun og lagðist í bælið með stíbblað nef og eymingjagang. Í dag neyddist hún til að fara til læknisins sem tók af henni þrjá fæðingarbletti í sl. viku (eins og sumir vita þá þarf reglulega að taka nokkra, svo ég týnist nú ekki alveg undir þessu fargani) til að láta taka saumana. Hjúkkan sem gerði það var eitthvað sjóndöpur eða eitthvað, allavega potaði hún þessi líka lifandi ósköp og baðst svo mikið afsökunar á sjálfri sér að mér var farið að líða eins og hún væri að klippa mig í sundur. Nú, svo kom ég heim með fyrri skipum í dag og kíki á meiddið (maður verður alltaf að kíkja á meiddið, þó svo maður sé orðin þrítug kona...) og viti menn, meiddið á handleggnum var bara búið að opnast! Falleg hola í upphandleggnum, jömmíjömm. Við þessa sjón rifjuðust upp fyrir mér samræður milli mín og læknisins sl. mánudag:

L: Svo kemurðu í saumatöku eftir 12 daga.

É: Ok. Ha, 12 daga? Er það ekki svoldið langur tími?

L: Jæja þá, 9 daga.

É: Nei, ég meinti það ekki, ég bara...

L: Þetta þarf ekkert að vera neitt mál, við segjum bara 9 daga.

Finnst ykkur þetta jafnskringilegt og mér??

Nú, ég náttla hringi í lækninn:

É: Góðan daginn, ég þarf nauðsynlega að ná í T lækni.

Símastúlka: Er þetta ímergjensí?

É: Já.

S: Nafn?

S: Fæðingardagur og ár?

S: Símanúmer?

S: Ert þú sjúklingurinn?

S: Hvað er að?

Eins gott hún vinnur ekki á Neyðarlínunni því ef ég hefði verið að fá hjartaáfall, þá væri ég dauð núna.

Allevejne. Einu sinni næstum í björgunarsveit, alltaf næstum í björgunarsveit, svo ég átti klípiplástra og tjaslaði sárinu saman aftur. Læknirinn hringdi loks úr einhverri umferðarteppunni á leið heim og vill ekkert gera. Ég held ég láti saumana vera í tvær vikur næst og hlusti ekkert á hann.

Eg bara trui thessu ekki!!

Sko, thegar eg las thennan pistil tha helt eg ad aprilgabb vaeri a ferd. En pistillinn er dagsettur 13. april, thad er vist fullseint i rassinn gripid med thau gobbin.

Bra mer thvi baejarleid a Netid og guggladi timaritid. Viti menn, greinin er tharna. Allt satt og rett. Eg verd ad haetta ad laera heima fyrir matmatikina, eg se thad alveg i hendi mer.

Beilad og ny leit

Jaeja, alltaf fjor i husnaedisleitinni. Hann Nicolas er buinn ad beila ut ur samyrkjubuskapnum, hann aetlar ad leita ad ibud handa bara ser og kaerustunni. Lai honum thad svo sem ekki en bra nu samt svoldid. Eins gott ad Gaby var komin inn i daemid, annars hefdu konur bara endad uppi aleinar i bala.

Nu, vid vendum okkar kvaedi i kross og leitum ad annadhvort tveggja herbergja ibud, eda thriggja herbergja og odrum medleigjanda. Undirritud for m.a.s. a fasteignavefi i dag ad leita ad sloti til kaups, her er einhverra hluta vegna ekki haegt ad kaupa ibud heldur verdur madur ad kaupa heilt hus. Thau eru nu adeins odyrari her en i Arnarnesinu... enda eins gott, vegna thess ad thau lita flest ekki mjog staedilega ut heldur. Ja, eins gott ad vidurkenna thad bara, mer finnst alltaf eins og hus her seu svona leikfangahus. Svona verda konur sem aldar eru upp i steinsteypu!

Annad i thessu er ad thegar madur leigir tha gerir madur leigusamning til akvedins tima, yfirleitt eins ars, og thad er ekki moguleiki i helviti ad losna undan theim samning. Enginn thriggja manada uppsagnarfrestur eins og sums stadar. Eg helt i haust sem leid ad studentagardarnir vaeru svona olidlegir, svo kemur i ljos ad thetta er landlaegur andskoti. Ef madur myndi sem sagt leigja og svo vinna i lotto og kaupa ser hus i desember tha bara vesgu tharf eg ad finna leigjanda til ad taka vid af mer, i stadinn fyrir ad lata vita med thriggja manada fyrirvara ad eg se ad fara. Thetta er nattla omurlegt.

Nog um thad. Hvada grad student in her right mind myndi svo sem nokkurn timann vilja kaupa ser hus i Ithoku?? Bara spyr...

Hunangsgljad skinka

ohhh... vid erum svoddan snillingar her, vinirnir i jardfraedinni. Engu lagi likt. Vid vorum svo eydilogd yfir ad vera ekki bodin i paskasteik til einhverrar modurlegrar konu i gaer ad vid bara tokum okkur til og forum ut ad borda i sarabaetur. A finan stad, iklaedd okkar besta taui... eg fekk mer m.a.s. Margaritu i fordrykk og svo fin er eg aldrei a thvi!

Oll fengum vid okkur rett dagsins, hunangsglada skinku med ananassosu, gulrotum og hvitlaukskartoflumus. HRIKALEGA gott, nu mega paskasteikur komandi ara sko vara sig. Hid almerkilegasta er nu samt su stadreynd ad graenmetisaeturnar tvaer i hopnum, hverra nofn eg laet liggja milli hluta til ad vernda mannord theirra, brutu heitin og skofludu i sig skinkunni af bestu lyst. Go guys!

Buskapurinn

Tha erum vid ordin fjogur i kotinu. Nikulas aetlar neflilega ad reyna ad fa vinnu fyrir kaersutuna sina her naesta vetur svo hun verdur her m.o.m. allan veturinn. Mer dettur ekki i hug ad thad se spennandi ad deila ibud ein med astfongnu pari, svo eg fekk hana Gabrielu med mer i lid. Hun er kaerastan hans Greg skolabrodur mins og verdur sjalf skolasystir okkar naesta vetur thegar hun byrjar i doktor her vid deildina.

Thad verda sem sagt thrir Argentinubuar og einn nafolur Islendingur i kotinu naesta vetur. Leitin ad ekki-teppalagdri thriggja herbergja ibud nidri i bae, med thvottavel, er komin a fullt. Wish us luck!

Gledilega paska

Statistikk

Teljarinn minn hefur ekki virkad i marga manudi. Thetta nattla gengur ekki, svo eg uppfaerdi hann nuna adan. Count away, baby!!

Doctor Unheimlich has diagnosed me with Herdis' Syndrome
Cause:	running too fast
Symptoms:	drooping eyelids, whistling, excessive toe pain, breathing difficulties
Cure:	expensive biofeedback devices
Enter your name, for your own diagnosis:

Fra Laggabloggi gegnum Stinublogg

Skottan skottast

Allt i einu datt mer i hug ad thid seud kannski bara buin ad vera ad missa svefn af ahyggjum af henni Skottu minni og innstungunni. Thad vaeri nattla vodalegt. Oppdeit fylgir her ad nedan:

Eftir mikid fram og tilbaka og hullumhae vid ohaefa starfsmenn Dell a Netinu og tynd skilabod i talholfum o.fl. kom i ljos ad elsku besti skolinn minn er med tolvuna mina og allt sem henni vidkemur, lika innstungur (i.e. AC adapter, hvad svo sem thad heitir a islensku), i abyrgd og aetlar ad gera allt gott a ny mer ad kostnadarlausu. Hjukk!!

Keep your mouth shut until you've got something to say

Svei mer tha, eg hef bara ekkert ad blogga um. Ekki samt ad thad se ekkert um ad gerast her (thetta var serstaklega sett tharna inn til ad gledja malfarsfasistana i lesendahopnum), flest af thvi sem gerist her thessa dagana er bara frekar oprenthaeft. Hvern langar t.d. ad vita meira en hann/hun naudsynlega tharf um Kriging? Eda mekanisma sem opna reverse sprungur i larettu spennusvidi? Ad ekki se minnst a muninn a semivariogrammi og autocorrelogrammi. Sem hvorugt hafa neitt med kilogramm ad gera. Ja sei sei.

Sott til Gunnars Hrafns:

You're Canada!

People make fun of you a lot, but they're stupid because you've
got a much better life than they do. In fact, they're probably just jealous.
You believe in crazy things like human rights and health care and not
dying in the streets, and you end up securing these rights for yourself and
others. If it weren't for your weird affection for ice hockey, you'd be
the perfect person.
Take
the Country Quiz at the Blue Pyramid

Menntaskolaarin...

Hun Lara systir min er i 3-A i MR thetta arid og bekkurinn for til Danmerkur i sidustu viku. Her ma sja myndir af skvisunni og vinkonunum (smellid a "myndir"-linkinn). Eg fer i nett nostalgiukast vid ad skoda thessar myndir. Mo, thad var svo gaman i MR!!!

A surfinu

rakst eg a thessa grein: The Parable of the Sadhu. Ahugavert. Hvad aetli madur hefdi sjalfur gert??

Ammaelisgjof

Minar inndislegu indversku sambyliskonur gafu mer afmaelisgjof i gaer: Dilwale Dulhania Le Jayenge a DVD-disk. Nu eru allir bodnir i masala-movie-glap!!

goda spanid!

Djovulli fer thetta fyrirbaeri hratt. Bara komid yfir Ross-hafid thegar eg loks nae ad posta. Uff. Areidanlega komid til Astraliu nuna.

A sveimi yfir Sudurskautslandinu

I kvold verd eg ordin mini-serfraedingur i fjarkonnun, eda thad vona eg alla vega thvi verklegt i haffraedinni i kvold er um fjarkonnun a yfirbordi sjavar. Fyrir thau ykkar sem ekki vitid tha er fjarkonnun islenskun a ordunum "remote sensing". Gervitunglid sem naer i gognin sem vid verdum ad vinna med i kvold heitir SeaWiFS og er i thessum ordum ritudum ad skoda Vinson Massif a Antarktiku. Vid hins vegar aetlum ad lesa ur gognunum fra tunglinu styrk klorofils (hvad heitir thetta nu aftur a islensku??) i yfirbordssjo i Maine-floa.

Þessi færsla er rituð á Silfurskottu... sem betur fer

Þessa stundina hanga jakkinn minn og bakpokinn upp á annan endann inni í sturtu eftir fyrstu umferð beggja í þvottavél. Undirrituð sá viðskiptavinum í TOPS-versluninni á College Avenue neflilega fyrir fyrsta flokks skemmtiatriði núna um kvöldmatarleytið: Ég var að ná í péníngana mína úr buddunni og leit eitt andartak af bakpokanum sem ég hafði tyllt á afgreiðsluborðið til að setja innkaupin mín ofan í. Sá gerði sér lítið fyrir og steyptist í afturábak kollhnís fram af afgreiðsluborðinu og beint niður á gólf. Mjólkurpotturinn opnaðist og úr honum allt svo tveir lítrar af undanrennu flæddu yfir Silfurskottu, greinarnar mínar, glósur vikunnar og allt hitt draslið og þaðan út á gólf. Með aðstoð samlokumannsins í horninu (mannsins sem stendur alltaf að smyrja samlokur ofan í kúnnana í einu horni búðarinnar) þurrkaði ég versta ósómann upp úr pokanum (les. hellti ofan í vask geisladiska-kremdollu-millistykkja-undanrennusúpunni) og tróð svo öllu draslinu oní pokann aftur, vandlega pökkuðu í plastpoka til að hindra frekari skaða. Svo rölti ég með undanrennuna á bakinu heim, sá göngutúr gaf jakkanum mínum ágætis tækifæri til að drekka í sig smá undanrennu líka. Núna lykta ég eins og Mjólkurbú Flóamanna og sé mér þann kost vænstan að setja sjálfa mig líka í þvott áður en lengra er haldið. Hasta la vista, beibí.

Tíðindalaust með öllu

Héðan er nú eitthvað afskaplega lítið að frétta. Engir jarðskjálftar nýlega, engir öndergraddar að kasta sér fram af brúm (sem er nú nokkuð "vinsælt" sport hér um slóðir, a.m.k. í lok missera) og engar ákvarðanir enn í sambandi við bústaði.

Hef það helst afrekað síðan síðast (sem var nú bara í gær, ég veit, svo þið verðið að muna að það eru takmörk fyrir því hvað konur geta afrekað mikið dag eftir dag eftir dag) er að... fara í veggjaklifur með henni Emilie. Emilie er undrabarn eitt mikið, hún er átján ára og er á fyrsta ári í doktorsnámi í eðlisfræði. Sei sei já.

Mikil afrek í gangi, sem sagt. Ég lofa að vera skemmtilegri þegar ég blogga næst, ég er neflilega að fara að velta mér upp úr drullu og gor í kalksteinshellum um helgina. Það hlýtur nú að verða eitthvað spennó.

Vasaklút, takk

Heimalærdómurinn fór nú fyrir lítið í kvöld. Ég fór á leiguna, náði í mynd og ætlaði að glápa á hana í framhaldsflokksstíl (hér má maður hafa myndir í þrjá daga, eitthvað annað en spanið heima) og lesa smá líka, kannski jafnvel setja í eins og eina vél. Svo fór það náttla þannig að ég glápti á alla myndina og gleymdi m.a.s. að borða matinn minn. Síðasta korterið eða svo sá ég svo varla, ég bara skældi. Agalegt hvað maður verður mikið softí með aldrinum... eða ætli myndin hafi bara verið svona góð??