Næring fyrir næsta árið

Þá er ég komin heim úr viku gönguferð Augnabliks með álfkonunum Ósk og Ástu um undraveröld Jöklu og Kringilsárrana. Þvílík lífsreynsla! Ég vona að ég eigi aldrei eftir að verða söm; þær miðluðu til okkar þvílíkri jákvæðni og virðingu fyrir landinu og því sem í því lifir og mér finnst ég vera full af þeirra krafti núna. Á hverjum morgni vöktu þær okkur með söng, áður en lagt var í'ann á morgnana leiddi Ásta okkur í jóga og þegar í náttstað var komið tókum við nokkrar jógateygjur. Hópurinn var alveg frábær, við vorum 34 á öllum aldri og úr öllum áttum; við náðum svakalega vel saman og á flugvellinum áðan leið mér eins og ég væri að kveðja fjölskylduna mína. Það verður gott að fara með þessa vellíðan inn í næsta ár í Bandaríkjunum. Enn eru laus sæti í ágústferðirnar um svæðið og ég get ekki mælt nógsamlega með því að þið sem þetta lesið drífið ykkur. Auðvitað skiptir ekki máli hvað fólki finnst um virkjanir því ferðin er opin öllum og öll munum við þurfa að sjá á eftir þessu landi ef virkjunin rís.

Reyndar er svolítið undarlegt að tala um vellíðan þegar um er að ræða gönguferð um það svæði sem mun hverfa undir mesta mikilmennskubrjálæði Íslandssögunnar, Hálslón og Kárahnjúkavirkjun. Ég hef alltaf verið á móti þessum framkvæmdum og eftir þessa ferð hefur sú afstaða mín ekki haggast nema síður sé. Ég er núna algjörlega yfirkomin af sorg og reiði út af þessum illvirkjum sem mér finnst þessar framkvæmdir vera, ekki síst vegna þess sem mér lærðist í þessari ferð, neflilega hvernig við fólkið í landinu höfum verið kerfisbundið blekkt af áróðursmeisturum Lands-/Illvirkjunar. Dæmi: Samfellt gróðurlendi við bakka Jöklu, bæði í Brúardölum og á Vestur-Öræfum, er kynnt af Landsvirkjunarkónum sem örfoka melar. Tölvugerðar yfirlitsmyndir af Hálslóni villa fólki sýn með því að láta lónið virðast miklum mun minna en það í raun er (berið myndina sem ég linka á hér að framan saman við þetta kort hér). Látið er sem stórkostlegar náttúrusmíðar eins og gljúfur Jöklu milli Sauðár og Tröllagilslækjar, Töfrafoss í Kringilsá og margir fornir og núverandi farvegir Gljúfrakvíslarinnar séu ekki til. Eins gefa stjórnvöld sögu landsins og vísindum langt nef: Sethjallarnir í farvegi Jöklu eru algerlega einstakir og segja sögu um hörfun ísaldarjökulsins sem hvergi annars staðar verður lesin en enn hefur ekki gefist tækifæri til að rannsaka þessa hjalla að neinu marki. Töðuhraukar, sem eru einstæðar náttúrusmíðar framhlaupsjökuls, munu fara undir vatn. Íslenskum stjórnmálamönnum gæti ekki staðið meir á sama.

Á tyllidögum mala íslensk stjórnvöld um þekkingarsamfélag, án þess að hafa dímensjónir í að skapa Austfirðingum og Íslendingum almennt skilyrði til að skapa slíkt samfélag. Í staðinn leita þau skyndilausna sem skila engum hagnaði nema í kjörkassana og nauðga landinu sem við höfum að láni hjá komandi kynslóðum. Þau bókstaflega drulla yfir mannauðinn í landinu með því að kalla hvern þann (mennta-)mann og -konu sem mótmælir stefnu þeirra í stóriðju- og virkjanamálum ærumeiðandi fúkyrðum; þau sjá íslenska karlmenn fyrir sér upp til hópa ófaglærða nema í álfræðum, íslenskar konur í þjónustustörfum að selja verkamönnunum í bræðslunni hreinar nærbrækur og hamborgara í næstu sjoppu. Trú þeirra á kraftinn og sköpunargáfuna í fólkinu í landinu er engin, uppgjöfin algjör.

Við erum ein ríkasta þjóð heims og lifum á tímum góðæris, við eigum frambærilega háskóla og fjöldan allan af hámenntuðu fólki. Í stað þess að nýta þennan kraft, þessa fjárfestingu og þennan mannauð fara stjórnvöld auðveldu leiðina, uppgjafarleiðina, þau taka sig til og eyðileggja landið okkar og hórast fyrir alþjóðlegan auðhring í leit sinni að nokkrum skildingum í ríkispyngjuna og atkvæði í kassana. Svei ykkur, Siv og Valgerður, Finnur og Friðrik, Davíð og Halldór. Svei svei svei og aftur svei. Ef ég væri trúuð myndi ég gera orð Jesú að mínum: "Faðir, fyrirgef þeim, því að þeir vita ekki, hvað þeir gjöra".

Bloggað úr mýrinni

Þá er kona bara komin heil og höldnu eftir langt ferðalag til Fróns, n.t.t. í gestaherbergið hjá mömmu í Safamýrinni. Nóg að gerast alveg hreint!

First things first: Þjóðhátíðarhelgi Bandaríkjamanna eyddi ég í Bender-kofanum, vígi jarðfræðideildarinnar minnar í Adirondacks-fjöllunum. Við í stjórn nemendafélagsins reyndum að hóa saman í ferð þangað, upprunalegur 10 manna hópurinn var orðinn að fjórum hræðum þegar loks var lagt af stað. Þar af erum við tvær í stjórninni. Við reynum að telja okkur trú um að við verðum ekki ásakaðar um fjárdrátt vegna þess að við gerðum allt sem í okkar valdi stóð til að fá fleiri til að koma með. Bottom line: Deildin er full af félagsskítum!!!

Ferðin var stórskemmtileg. Við ókum út eftir á föstudaginn í brakandi blíðu og komum okkur fyrir í kofanum, svo eyddum við laugardeginum á kayökum og kanó á nálægum vötnum. Sólin skein í heiði og við náðum öll að sólbrenna á misgáfulegum stöðum; Louise brann á andlitinu, ég á lærunum og upphandleggjunum og Greg á ristunum! Julie er alltaf svölust og fékk bara fleiri freknur. Um eftirmiðdaginn var vatnið orðið það hlýtt að tilraunir til baða enduðu ekki á andköfum og krampaflogum, svo við svömluðum um í dágóða stund og ég nýtti tækifærið til að æfa mig í að fara upp í kayak á vatninu. Það gekk ágætlega eftir nokkrar misheppnaðar tilraunir þar sem ég náði m.a. næstum því að skafa holu í aðra rasskinnina með e-u helv. skrúfudrasli á skuti kayaksins.

Um kveldið skruppum við til Newcomb, næsta bæjar, til að sjá flugeldasýninguna þar í tilefni 4. júlí. Þetta var glæsileg sýning, næstum jafnflott og sú sem Íþökubær efndi til fimmtudagskvöldið áður í sama tilefni. Áhorfendasvæðið var rétt við skotsvæðið svo við urðum að liggja á bakinu til að sjá herlegheitin almennilega. Ekki ónýtt það. Ég fékk sem sagt mjög vænan skammt af flugeldum þessa helgina, fyrst svaðalegt sjóv í Íþöku og svo þetta í Newcomb. Sehr gut, ja.

Nú, á sunnudeginum gengum við fyrst upp á fjall eitt lítið, Goodnow-fjall, rétt aftan við kofann okkar og brunuðum svo í bæinn. Það er svo gaman að keyra á svona highways að ég bara á ekki orð! Verst að hraðatakmörk skuli vera til staðar, ég var ansi oft komin yfir 80 mílur/klst þar sem hámarkshraði er 65. Eins gott að vera ekki tekin, ég yrði bara hreinlega dregin fyrir rétt.

Meiri keyr keyr keyr meiri meiri meiri keyr á mánudeginum. Þá leigði ég bíl til að bruna til JFK, með viðkomu í NYC hjá Ernu vinkonu. Aftur ógissla gaman að keyra. Við Erna eyddum saman góða eftirmiðdagsveðrinu á Manhattan, röltum í Riverside Park og borðuðum mexíkanskt á Amsterdam Avenue. Á JFK skilaði ég svo bílaleigubílnum og var svo bara ápur en varði komin upp í flugvél á leið til Fróns. Íha. Verst hvað mðurinn við hliðina á mér í stappfullri vélini var uppáþrengjandi; hann reyndi svona 40 sinnum að brydda upp á samræðum þar sem ég sat með heddfónanda á hausnum, óperu í botni og grúfði mig yfir þýðingarverkefnið mitt í tölvunni. Sumir kunna bara ekki að take no for an answer. Einhvern veginn tókst mér nú samt að sofna og þegar ég vaknaði vorum við að lenda á Reykjanesinu. Rok, hraunflákar og hreint loft; það er ágætt að vera komin hingað aftur.

Ástin fiskanna

Er í Steinunnar Sigurðar-ham þessa dagana. Fékk eitthvert brjálað kreiving á Tímaþjófinn um daginn þegar tilvitnun úr þeirri bók í bókinni "Íslensk orðsnilld" skaut upp í huga minn. Arkaði stórstíg á Olin-bókasafnið og náði mér í þrjár af bókunum hennar; Tímaþjófinn, Síðasta orðið og Ástina fiskanna. Las þá síðastnefndu í gærkveldi. Hún er ótrúleg.

Nostalgía II

Ætti að sjálfsögðu að vera löngu farin að sofa en rakst á dagbókina hennar Sivjar Friðleifs og gat ekki slitið mig lausa. Hún skellti sér neflilega með í vorferð Jöklarannsóknarfélagsins í byrjun júní og setti heilan haug af myndum á Netið. Dagbókin kemur upp í vikuskömmtum, kíkiði á sunnudaginn 6., mánudaginn 7. og þriðjudaginn 8. júní. Myndirnar koma í ljós þegar þið klikkið á græna letrið. Er ekki frá því að hún hafi skemmt sér vel og verið alveg absúrd heppin með veður.

Ætli það verði einhvern tímann jafngaman í feltvinnu á Nýju-Gíneu eins og það er á Vatnajökli???

Molar

Var á nördasamkomu ársins hér áðan. Eftir útiklúbbsfundinn fórum við nokkur sem leið lá heim til Donz og komum á leiðinni við á mexíkó-búllunni Viva og náðum okkur í burritos. Við hlustuðum á eina nýkomna frá Ekvador segja ferðasöguna (það sem eftir var af henni, í lok fundarins fengum við neflilega 205-mynda slædssjó) meðan við borðuðum og einhver minntist á vefsíðu klúbbsins. Umsvifalaust upphófust þvílíkar samræður um vefviðmót og servera og gvuðveithvað og áður en hendi væri veifað voru tvær ferðatölvur komnar upp á borðstofuborð og allir farnir að bauka við þráðlausu tenginguna og byrjaðir að forrita nýja vefsíðu. Við erum nördar af gvuðs náð.

Vinur minn hann Greg varð svo æstur á gestafyrirlestri í dag að við Louise urðum að fara með hann út að labba á eftir, svona til að hann næði andanum. Gestafyrirlesarinn var að tala um strendur og stöðugleika þeirra; til að rannsaka það fyrirbæri notast hann við aðferð sem var að nokkrum hluta þróuð af öldnum snillingi hér við Cornell sem nýlega lét af störfum. Aðferðin kallast "fractals" á ensku, ég hef ekki grænan guðmund um hvað það heitir á íslensku. Þetta er ákveðin stærðfræðileg nálgun sem má nota til að lýsa mjög mörgum fyrirbærum í náttúrunni, t.d. snjóflögum, verðbréfamörkuðum, strandlengjum og tíðni flóða í ám og fljótum. Þrátt fyrir lýsingakraft sinn geta fractals ekki útskýrt orsakir nokkurs skapaðs hlutar. Eitthvað fór það fyrir brjóstið á Greg og upphófust mjög skrautlegar rökræður milli hans og fyrirlesarans. Allt fór þetta reyndar vel fram en það tók drenginn smástund að ná sér niður. Gaman þegar vísindin hrista svona upp í fólki :)

Erna vinkona sendi mér pakka um daginn sem er í raun svo merkilegur að hann verðskuldar nánast sérbloggfærslu:

Þó þú langförull legðir sérhvert land undir fót...

Í pakkanum var frostþurrkaður þroskapottréttur í frostþurrkaðri rjómasósu. Þetta hljómar verra en það er; rétturinn er meðlimur norsku Real Turmat-fjölskyldunnar sem hefur haldið lífinu í ófáum Norðmanninum á norðurslóðum (og líka undirritaðri í ótal hádegispásum á vélsleðaferðum á Svalbarða). Þennan umrædda pakka keypti ég á Svalbarða vorið 2002 og tók með mér heim til Íslands þá um sumarið. Við Erna höfðum ákveðið að ganga frá Mývatni til Ásbyrgis og ég vildi endilega að við hefðum með léttan mat sem auðvelt væri að laga. Eitthvað borðuðum við minna á göngunni en til stóð svo þorskurinn og rjómasósan döguðu uppi á hillu hjá pabba hennar Ernu í Breiðholtinu. Fram að því hafði hann fengið að dinglast með í bakpokanum á puttanum frá Ásbyrgi á Húsavík, þaðan inn í Reykjadal þar sem slegið var upp tjaldi bak við félagsheimili og gist, svo áfram í bifreið dauðans: húsbíl þýskra hjóna (troðfullum af proviant) inn á Mývatn og þaðan upp að Kröfluvirkjun þar sem við lentum í gini fokills virkjunarstarfsmanns sem jós yfir okkur skömmum að við skyldum voga okkur að ganga leiðina svona snemmsumars, hvort við ætluðum að gjörsamlega rústa heiðunum og gljúfrunum með göslaraganginum á okkur. Hvorug okkar kunni við að benda manninum á að sama hvað við myndum reyna þá tækist okkur líklega seint að valda öðrum eins náttúruspjöllum og hans hágöfuga kompaní Landsvirkjun, svo við bara settum upp sparibrosið og örkuðum einbeittar af stað út í þokuna. Eftir villur, gust frá framliðnum, ískaldar og bólgnar ár í leysingum, meintar sandbleytur, flugbeitt grjót sem var vont að detta á, flóð í Vesturdal, stíflugerð í fornum farvegi og fjögurra daga sleitulaust labb komum við loks þreyttar og alsælar niður í Ásbyrgi þar sem bíllinn beið. Við brunuðum í sund á Húsavík og þaðan suður til Reykjavíkur eftir góðan nætursvefn á Staðarhóli þar sem ég þekkti til úr vinnunni minni sem gæd hjá Iceland Safari hér í den.

Eftir þessi ævintýri tók við verðskulduð hvíld frá brölti hjá þorskkássunni, það líður og bíður og kássan okkar situr bara uppi á hillu í Hólunum. Núna í maí fór Erna svo heim til Íslands á ríjúníon hjá MR-árganginum okkar og rakst á þorskinn uppi í hillu. Vitandi að ég er að fara í gönguferð uppi á hálendi núna í byrjun júlí tók hún stöppuna með sér út, svo að ég gæti tekið hana með í labbið. Þannig fór kássan aftur í flug, í þetta sinnið alla leið til Ameríku og pósturinn sá svo um, eins og áður sagði, að koma henni til Íþöku.

Sjálf hef ég hugsað mér að bera þennan trausta ferðafélaga minn síðustu sporin; yfir hafið aftur til Íslands og inn á hálendi. Þar munum við vonandi loks fá að renna saman í eitt, kannski við undirleik Kringilsár þar sem hún kemur undan jökli eða húkandi í skjóli fyrir veðri og vindum undir gulu skrímsli við rætur Kárahnjúks.

Just in case...

... að þið séuð farin að halda að ég sé brjálaður rasisti og whatnot: Þessi pirringur minn út í stúdentagarðana er ekki til kominn af því mér sé svo illa við að hafa (aðra) útlendinga í íbúðinni "minni" heldur eingöngu vegna þess að allt er svo illa skipulagt þarna að þeir láta mann vita með nokkurra klukkutíma fyrirvara að nýtt fólk sé að flytja inn. Ég hafði ekki einu sinni tíma til að þrífa svínastíuna sem baðherbergið mitt var orðið áður en systurnar frá Tævan fluttu inn og önnur þeirra á jú að deila baði með mér. Þerfor ðe pirr. Og svo auðvitað líka massa pirr yfir leigusamningnum mínum svona almennt. En, sólin skín í heiði og ég nenni ekki að vera pirruð. Þreif bara baðherbergið eldsnemma í morgun svo nú getur mín nýja stallsystir farið þangað inn án þess að óttast um heilsu sína.

Enn fleiri meðleigjendur

eru á leiðinni, þetta ku vera tvær systur sem báðar eru á leið í intensíva enskukennslu í sumar. Það er ekkert verið að gefa manni neinn fyrirvara, þær flytja víst inn í dag. Mikið svaðalega verð ég fegin að losna út af þessum stúdentagörðum og undan öllu krappinu sem þeim fylgir!!!

Fahrenheit 9/11

Helgin fór vel af stað með bíóferð á föstudaginn. Jack skólafélagi minn hafði náð í miða fyrir nokkra af okkur jarðfræðinörðunum á frumsýninguna á Fahrenheit 9/11, það var að sjálfsögðu uppselt og langar biðraðir fyrir utan. Okkur var sagt að fólk sem býr í mörg hundruð mílna fjarlægð hefði hringt í eigendur bíósins til að reyna að fá miða!

Myndin er algjör snilld og ekkert að reyna að vera eitthvað annað en hún er: Harkaleg gagnrýni á Bush-stjórnina og allt sem hún stendur fyrir. Fólkið í salnum var vel með á nótunum, klappaði og blístraði og búaði eins og við hæfi var. Ég hef aldrei upplifað eins viðbrögð í lok myndar; þegar myndin endaði sátu allir sem fastast og enginn stóð upp fyrr en tjaldið var orðið myrkt og öll kreditin höfðu rúllað sitt skeið á enda. Þetta var svona furðuleg blanda af því að vera gjörsamlega ofboðið og vilja samt sjá meira.

Fór í gær með Louise vinkonu og Bruce samstarfsmanni okkar og hundunum hans tveimur að labba, við gengum þriðja legginn í sýslugöngunni sem genginn verður opinberlega þegar ég er á Íslandi. Fengum fínt veður og gengum þessar 8.1 mílur á fjórum tímum. Það verður nú að segjast eins og er að þetta er ekki neinn svakalegur meðalhraði. Vonandi bara að ég verði ekki skilin eftir oní polli einhvers staðar uppi á hálendi í göngunni miklu eftir rúma viku.

Sem minnir mig á: Það er að verða voðalega stutt í Íslandsferð. Hlakka til að sjá ykkur!!

Nýi meðleigjandinn

valt hér inn á gólf hjá mér seinni partinn í gær, dauðþreytt eftir 25 stunda ferðalag frá Sól í Suður-Kóreu. Nafnið sem hún kynnti sig með hljómaði allt öðru vísi en nafnið sem stóð í tölvupóstinum þegar mér var náðarsamlegast tilkynnt um komu hennar, ég skrifa það á svipaðan effekt og þann sem Ameríkanar urðu fyrir þegar ég kynnti mig hér fyrst um sinn, áður en ég aðlagaði framburð nafnsins míns að talfærum Ameríkana: Hördæs. Sólarstúlkan leggur stund á kóreanskar bókmenntir og er hingað komin til að bæta enskukunnáttu sína á sumarnámskeiði.

Tilfæringar við miðbaug

Aðvörun: Þessi póstur er langur og sennilega finnst flestum hann leiðinlegur, enda fjallar hann h.u.b. bara um jarðfræði og álíka skringilegheit. Lesið á eigin ábyrgð ;)

Ég má til með að segja lauslega frá síðustu tilfæringum og þróun mála hér í Íþöku. Þannig er mál með vexti að ástandið í Nepal, þar sem við höfum alltaf gert ráð fyrir að ég myndi vinna að doktorsverkefninu mínu, er orðið mjög skuggalegt og ekki beint fýsilegt að leggja upp í vísindalega langferð á þeim slóðum þessa dagana. Nepölsk kona sem við Lou, leiðbeinandinn minn, hittum í dag benti okkur á nokkur svæði þar sem við gætum hugsanlega unnið - því miður er ekkert á þeim svæðum sem tengist heitu hverunum og svæðin þar sem væri áhugavert að vinna eru þessi misserin undirlögð af maóistum.

Í ljósi þessa hefur verið smá heilastormur í gangi hér við að útbúa plan B, sem yrði sett í gang ef við afskrifum Nepal-verkefnið algjörlega. Ég er að lesa aftur helling af greinum sem ég las á hundavaði í vetur fyrir umræðukúrs í jarðefna- og landmótunarfræði í þeirri von að finna einhverjar spennandi spurningar sem enn hefur ekki verið svarað (það er nóg af þeim þarna úti). Lou hefur líka greinilega seilst ofan í nokkrar skúffur hjá sér og dregið fram gömul og ný gæluverkefni sem fyrri nemendum hans hefur ekki litist á einhverra hluta vegna.

Sjálfri datt mér í hug að skoða betur ýmis efnafræðileg ferli sem eru í gangi á efri breiddargráðum, með það fyrir augum að finna svör við spurningum um hlut efri vs. neðri breiddargráða í kólnuninni sem varð á sl. 15-20 milljónum ára um alla jörðina. Við ræddum þetta fram og til baka einn daginn og í ljós kom að þetta er allt of stórt verkefni til að gera í doktorsnámi. Vá, ég sem hélt að doktorsverkefni væru þau stærstu! Ferðalög til Kamtsjatka og Aleutian-eyjabogans eru sem sagt ekki á dagskránni á næstunni, helv. bömmer. Ég sem hélt að grad school væri ferðaskrifstofa.

Nei, bara segi svona. Það hefði verið mjög gaman að skoða þetta en ég ætla nú ekki heldur að vera í tíu ár að fá þessa gráðu mína hér.

Önnur hugmynd er komin upp á borð og snýst sú um að staga í upplýsingagatið sem er staðsett yfir SA-asísku eyjunum, milli meginlanda SA-Asíu og Ástralíu. Það er talið að magn sets sem berst með ám frá þessu svæði út í úthafið sé mjög mikið en lítil sem engin gögn eru til um efnasamsetningu árvatns frá þessum slóðum. Ef ég tek þetta verkefni að mér mun ég fara þangað niður eftir til að taka sýni nokkrum sinnum auk þess að sitja alveg heillengi við tölvu og nota landfræðileg upplýsingakerfi til að mjólka gögnin mín og annarra alveg eins og hægt er. Eins illa og mér er nú við hita og pöddur og gróður almennt (nema blómin á tröppunum hjá mér) hljómar þetta verkefni merkilegt nokk alveg ótrúlega spennandi. Ef við fengjum góðar niðurstöður myndu þær neflilega kannski gera okkur kleift að svara mikilvægum spurningum um samspil veðrunar og loftslags sem fólk hefur deilt um í mörg ár.

Spennó spennó... eða það finnst mér :)

Skoðanakúgun??

Fyrir langa löngu setti ég límmiða á skrifstofuhurðina mína sem á stendur "Bush must go". Fyrir nokkrum dögum tók ég eftir að miðinn er horfinn. Ræstingakonurnar kannast ekki við að hafa fjarlægt hann og enginn af skrifstofufélögum mínum heldur. Ætli stuðningsmenn Dubya séu komnir á stjá í friðsæla jarðfræðihúsinu okkar?? Ég bara spyr.

Hatihat

Djö... hata ég það þegar eldrebbi neitar að kannast við URL-ið að síðunni minni.

Annars er það helst í fréttum að ég held að silfurskottan, sem ég fann á gólfinu í stofunni minni og hvolfdi glærum kertastjaka yfir fyrir nokkrum vikum, sé dauð. Það þýðir væntanlega að ég ætti að manna mig upp í að lyfta upp kertastjakanum og fjarlægja líkið. Ég get bara ómögulega fengið mig til þess. Sérstaklega af því það er uppþornaður sveppur við hliðina á grafhýsinu. Hann datt undir sófa eitthvert kvöldið stuttu eftir að skottan var gómuð og þar sem ég var mjög upptekin við að maula pizzuna mína og vera um leið spennt yfir 24 og Kiefer að reyna að bjarga konu sinni og dóttur frá brjáluðum serbneskum terroristum gat mér tæplega staðið meira á sama um sveppsneið undir sófa. Núna, svona löngu síðar, er mér eiginlega enn meira sama um sveppsneið undir sófa. Sjálfboðaliði, einhver??

Smart

Fyndna víólustelpan (sem ég þekki reyndar ekki neitt, mér vitanlega) á snilldarinnkomu á bloggsviðið öðru hverju. Hún grefur líka upp ótrúlegustu hluti á Vefnum.

Svo mikið að gera, svo lítill tími

Þetta stendur allt til bóta en í augnablikinu er bara enginn tími til að blogga hér á þessum bæ. Í fréttum er það helst að ég hef gerst container gardener, er búin að taka undir minn verndarvæng Eirík hinn rauða (17 ára gamlan bíl sem sá fram á að enda uppi munaðarlaus þegar réttir eigendur hans fara í vettvangsvinnu til Perú og Bólivíu), er búin að horfa á 16 fyrstu þættina af 24 (með Kiefer Sutherland) með honum Greg vini mínum og er að farast úr spenningi, og er byrjuð að þýða doktorsritgerð í strúktúrjarðfræði úr þýsku yfir á ensku til að eiga fyrir farinu til Chile í nóvember. Viel zu tun, ja!!

Sjokk á dag kemur skapinu í lag

Um daginn skrifaði ég kontaktinum mínum hjá IIE (Institute of International Education, stofnunin sem sér um Fulbright-styrkþega) vegna heimferðarinnar í júlí. Ég þarf að endurnýja vegabréfsáritunina mína heima og var nokkuð viss um að ég þyrfti einhverja pappíra til þess. Ljúflingurinn hún Jen svaraði póstinum mínum í dag með því að senda mér aftur einhvern langlokupóst sem ég fékk víst í mars og henti, enda var subject-línan eitthvað um heimferð að loknu námi. Eða svo sýndist mér. Turns out að pósturinn var um það hvernig maður viðheldur hinum sk. non-cash benefits sem fylgja Fulbright, þ.e. sjúkratryggingu (sem er nú ekki neitt svakalega góð, alla vega lítur Cornell ekki við henni) og vegabréfsáritun/löglegum innflytjendastatus. Umsókninni um þetta átti að skila inn ekki síðar en 1. mai.

Undirrituð fékk taugaáfall á staðnum. Sá fyrir mér að ég yrði deporteruð með háði og skömm og að fyrrverandi skólafélagar og vinir myndu kasta að mér eggjum og morknum tómötum og kalla mig unpatriotic.

Þessi martraðarsýn entist nú bara í nokkrar sekúndur; ég hristi hana af mér þar sem ég hentist af stað um bygginguna að leita að öllum þeim urmul af fólki sem þarf að skrifa undir hér og þar og pródúsera fylgibréf og stuðningsbréf. Að mesta æsingnum yfirstöðnum hringdi ég svo í ljúflinginn hana Jen og spurði hana, enn með öndina í hálsinum, hvort ég væri nokkuð í jafndjúpum skít og ég héldi. Hún hló og lofaði að redda málum.

Svo nú er ég komin í agalega gott skap aftur, alveg til í að fara að grilla pulsur og kyrja ættjarðarsöngva í rigningunni í Stewart Park núna á eftir.

Elsku Vigdis

Hahaha, þvílík snilld!

Er hérna bara rotuð á skrifstofunni. Ætlaði i jarðarberjatínslu i morgun en missti af liðinu, fór í gymmið i staðinn og hef greinilega tekið svona hressilega á að ég er tæplega með meðvitund núna. Held ég fari snemma að sofa í kvöld, alltof sjaldan sem það gerist.

Hér á að sjálfsögðu að halda upp á 17. júní, og til ad sýna okkur Íslendingunum samstöðu hefur veðurspáin meldað rigningu. Þetta verður sem sagt alvöru íslenskur fílíngur, grillaðar pulsur, rok og rigning. Jibbí!

Steluþjófur

Einhver hér í næsta nágrenni er með þráðlaust Internet og kann ekki að læsa tengingunni sinni. Á hans/hennar kostnað er ég búin að sörfa í kvöld, lesa póstinn minn og Moggann og spjalla við hana Ernu á MSN-inu. Vonandi að þau fatti þetta ekki, því ég er of nísk til að borga mitt eigið Internet í sumar.

Adda padda

beit mig i löppina i gær þegar ég var i mánaðarlegu gönguferðinni med Louise vinkonu og hinum hundrað skrilljón göngugörpunum. Adda padda er leiðindapadda sem ber með sér lyme-sjúkdóminn ógurlega. Sá sjúkdómur veldur síþreytu og liðagigt og hausverk og gvuðveithverju. Ég var bara hreinlega byrjuð að skrifa erfðaskrána en las svo á Netinu (gvöð blessi Netið, blessaður kallinn) að líkur á smiti eru u.þ.b. engar ef Adda padda hefur skemmri viðdvöl a fórnarlambi sínu en 36 klukkustundir. Ég held að þessi Adda (eða Addi, maður veit aldrei) padda hafi ekki nað 36 sekúndna viðdvol á kálfanum á mér, svo líkurnar á því að yfir mér hafi verið kveðinn lyme-sjúkdómur eru 36 sek/(36 klst * 60 mín/klst * 60 sek/mín) = 0.03% af u.þ.b. engum líkum = engar líkur. Sjúkket mar!

Konsúll

Frekar ánægð með aðalræðismann Íslands í NYC þessa dagana. Ég meilaði á hann um daginn vegna forsetakosninganna og hann hringdi í mig á föstudaginn til að útskýra fyrir mér hvernig þetta fer fram. Ég þarf að fara til NYC til að kjósa (watch out, Ernie&Mud, ég er á leiðinni!!) og ef ég kemst bara um helgi þá ætlar hann að ræsa einhvern út fyrir mig. Toppnáungi.

The Maine thing

Ferðin til Maine var ÓHEMJU skemmtileg. Tíu tíma bílferð gekk alveg ótrúlega stóráfallalaust fyrir sig og ekki skemmdi góður félagsskapur fyrir, Louise og Ray maðurinn hennar og hann Greg stórvinur minn. New York, Massachusetts og New Hampshire-fylki voru öll lögð að baki og eftir að við ókum yfir brúna inn i Maine hvarf ekki brosið af Lousie og Greg, Maine-urunum sjálfum.

Louise og Ray fóru í fjölskylduboð og e-n rómó sumarbústað en við Greg fórum heim til foreldra hans. Þau eiga hús á lítilli eyju í Penobscott-flóa og þangað fórum við á bátnum þeirra á laugardagsmorgninum. Siglingin tók eitthvað um hálfan annan tíma og ég lagði mig undir þiljum, enn dauðþreytt eftir keyrsluna og vikuna almennt. Ég missti víst af seglskútum og eldgömlum vitum og whatnot, en little did we know ad daginn eftir myndum við komast í enn flottari bátsferð.

Husið þeirra á Arnareyju var byggt um miðja nítjándu öld, ef ég man rétt, en er í ótrúlega góðu ásigkomulagi. Eftir grillaðar pulsur í hádegisverð hófst fjölskyldan handa við að slá blettinn og gera við brunninn meðan liðleskjan ég lagðist í sólstólinn og fékk mér blund. Mér hefndist fyrir letina þvi moskítóflugu-óbermi kom og stakk mig í kálfann og bitið bólgnaði út og á tímabili leit ég út eins og ég væri með fótbolta á kálfanum!

Foreldrarnir stungu af um eftirmiðdaginn og við röltum yfir eyjuna (kortér) í heimsókn til Bob og Helene, hjóna sem hafa búið þarna allt sitt líf. Þegar Greg var yngri vann hann hjá þeim í nokkur sumur og engu munaði að hann hefði valið líf trillukarlsinsáa humarskaki fram yfir líf jarðfræðingsins. Svo fór sem fór og þess vegna er Bob orðinn nokkuð vondaufur um að einhver taki við útgerðinni þegar hann hættir. Þessa dagana lifa þau hjónin af ferðamönnum og viðhaldi á sumarhúsum annarra hér og þar á eyjunum í flóanum. Okkur var boðið í dýrindis kvöldmat og það varð úr að daginn eftir myndum við slaufa heimsókn í Acadia-garðinn og hjálpa Bob i vinnunni i staðinn.

Það voru ekki óýyt skipti því í staðinn fyrir að rölta um malbikaða göngustíga innan um akfeita túrhesta sigldum við milli eyjanna, löguðum flotbryggjur og sáum sumarbústaði ríka fólksins. Mér hlotnaðist sá heiður að þrífa að innan vatnstankinn við bústað fjölskyldu fyrrverandi forseta Stanford-háskóla, eins agalega merkilegt og það nú er ;), og á Bjarnareyju hitti ég konu sem býr þar í algjöru Hobbitalandi á sumrin, ræktar lífrænt grænmeti, býr til skartgripi úr fjörugrjóti og gætir sumarhúsa annars ríks og lánsams fólks. Svo talaði ég eins og ég gat við Bob um lífið á eyjunum og tók myndir eins og mér væri borgað fyrir það. Kannski ég skanni einhverjar inn og leyfi ykkur að sjá.

Á mánudeginum keyrðum við svo aftur heim til Íþöku og hversdagsleikinn tók við. Ég á alveg áreiðanlega eftir að fara til Maine aftur, svei mér þá, ég held ég gæti m.a.s. hugsað mér að búa á þessari eyju þarna.

Dýrkeypt glimmer

Spurning dagsins: Hvað eru tíu glimmerflögur, hálfur millimetri og stærri, í glerglasi?

Svar: Afrakstur átta tíma setu við smásjána með flísatangir í báðum höndum.

Limra dagsins

Hann vanhæfur kemur að verkinu.
Vigdís plantaði lerkinu.
Hvert barn má það sjá
að Bónus hann á.
Það er mynd af honum í merkinu.

Frá pabba, höfundur er mér algerlega ókunnur

Ekki það að ég sé endilega sammála, en hún er góð :)

Námugröftur, framleigjendur og laaaaaaaaaaaaaangur bíltúr

Sit núna sveitt við að grafa upp upplýsingar úr rykföllnum skræðum úr kjallara bókasafnsins. Jarðfræði Himalaya-fjallanna er greinilega ekki vinsælasta rannsóknarefnið hér við þennan háskóla og Tímarit Jarðfræðifélags Nepal og fleiri krassandi tímarit safna óáreitt ryki svo árum skiptir. Ég er greinilega að fást við eitthvað frekar esóterískt hér.

Framleigjendurnir eru komnir í hús. Natasha kom áðan og fékk lyklana að íbúðinni og ég sýndi henni slotið. Slotið er orðið alveg svakalega fínt og ég dauðöfunda stelpurnar af að fá að búa þarna í sumar. Í eldhúsinu eru nýir countertops (þið þarna íslenskumælandi, hvað heitir svoleiðis??), gólfin olíuborin og fín og gluggakarmarnir nýmálaðir. Ég sagði henni að ég hefði aldrei séð íbúðina svona fína og hún var að vonum ánægð. Svo bætti ég við að ég væri ekki hrifin af formlegheitum eins og undirrituðum ástandslýsingum og treysti því að þær skiluðu íbúðinni í nákvæmlega jafngóðu ásigkomulagi og hún er í núna. Eins gott!

Á morgun er langur bíltúr fyrir höndum þegar við Greg sláumst í för með Louise vinkonu okkar og manninum hennar til Maine. Þau tvö eru að fara í fjölskylduheimsókn en við Greg ætlum að fara á eyjuna hans í Maine-flóa. Mig langar líka svoldið að fara í Acadia-þjóðgarðinn sem er víst alveg svakalega fallegur. Mikið hlakka ég til að sjá hafið, náttúrubarnið sem ég er.

Utankjörfundaratkvæði

Hvernig get ég kosið í forsetakosningunum, stödd eins og ég er í Brandararíkjunum? Einhver vitur þarna úti??

Fjör

Mikið rosalega væri ég til í að vera heima á Íslandi núna. Pólitíkin er svo spennandi, maður lifandi!

VEIIIIII!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ólafur rokkar! Vá, hvað ég er ánægð með manninn!

Þjóðflutningarnir miklu

Íþaka er á förum. Út úr svo til hverju einasta húsi streyma nýbakaðir útskriftarnemar og foreldrar þeirra með kassa og poka og lampa og örbylgjuofna og gettóblastera og einstaka sófa. Samleigjendur safnast saman á stéttinni fyrir utan, kynda upp í grillinu í síðasta sinn og fleygja á það pylsuræflunum sem fundust þegar mokað var út úr ísskápnum. Leigusalarnir taka yfir tómar íbúðirnar meðan vinirnir faðmast úti á götu og viðhaldsþjónustan byrjar að þrífa og sparsla og mála. Rigningin eykst og troðfullir bílarnir streyma út úr bænum.

Deepti fór fyrst og tók masterinn sinn í iðnaðarverkfræði með sér. Indverski vinur hennar úr næsta húsi keyrði hana og hann Raji frænda hennar út á rútustöð. Við tók 10 tíma ferð til DC og herbergi í húsi móðursystur hennar. Sú reddaði Deepti vinnu hjá fyrirtæki í borginni. Deepti er ekki ánægð; vinnan er ekki við hennar hæfi en betra en ekkert því eftir að taka lán upp á rúma 30.000 dollara vill maður ekki fara beint heim til Mumbai og fá 500 dollara í árslaun. Ég vildi óska að hún hefði fengið betri vinnu.

Næst fór Leticia. Tulika keyrði hana á rútustöðina, hún var að fara í 7 tíma skrölt til Ohio að heilsa upp á vin sinn José. Hún kemur aftur eftir viku og flýgur heim til Buenos Aires og kemur þá við heima til að ná í dót sem hún fékk að geyma hjá mér. Ef ótrúleg heppni er með henni verður hún áfram í Íþöku í vetur í doktorsnámi; hún hefur að öllum líkindum verið samþykkt inn í námið en lagadeildin veitir nánast aldrei styrki til doktorsnáms og án fulls styrks er ekki vinnandi vegur fyrir hana að vera hér. Ef byrjunarlaun eru lág á Indlandi eru þau enn lægri í Argentínu og Leticia er of skynsöm til að taka meiri lán en hún á eftir að geta endurgreitt á ævinni.

Áður en þær fóru kvaddi ég Tuliku líka. Hún er að fara til foreldra sinna á Long Island en flytur fljótlega til Pennsylvaniu-fylkis þar sem hún fékk flotta vinnu við hugbúnaðarþróun fyrir farsíma hjá Siemens. Hún ánafnaði mér örbylgjuofninum, brauðristinni og þráðlausa Internet-apparatinu og kann ég henni bestu þakkir fyrir. Gott að koma ekki heim í alveg tómt kot.

Það verður nú tómlegt í Hlynskógum E5 í sumar. Kannski ég næli mér bara í nokkrar silfurskottur til að halda mér selskap.

Ah bú

Allir útskrifaðir, allir að fara. Fyrsta árinu lokið og á morgun verð ég ein í kotinu. Gangi ykkur allt í haginn, stelpur.

Ég tók trú klukkan tíu

Með grýlukerti úr nösum, besserwisser helvítis fyrir aftan okkur og vont kaffi hlýddum við á goðið. Og tókum trú. Hlýðið á sjálf hér. Að athöfninni lokinni dembdum við okkur beint í þvöguna og náðum báðar mæðgurnar að taka í spaðann á kallinum. Agalega happý með það náttla og ætlum ekki að þvo okkur um hendurnar næstu vikur :)

Meira seinna.

Nostalgía

Er búin að hanga í bloggheimum í kvöld að njósna um íslenskar stelpur, sem ég þekki nb ekki neitt, í útlöndum. Ein er/var á rosa ferðalagi um Asíu, Arabíu og Evrópu og hinar tvær eru skiptinemar as we speak. Það var nú ekkert leiðinlegt að vera skiptinemi á sínum tíma og flakka svo um Evrópu og Suður-Ameríku mörgum árum seinna. Mæli eindregið með þessu fyrir alla, konur, börn og kalla!

Manic Monday

Enn meiri fréttir af mínu óheyrilega spennandi lífi:

Kláraði módelverkefnið mitt, eftir að bölva og ragna hátt og í hljóði allan daginn yfir skipulagsleysi og geðveiki og einhverju fleiru sem mér fannst viðeigandi að yrði bölvað. Búin að vinna í margar vikur að einhverju módeli, bara til að benda því í ruslið á alsíðasta skiladag, smíða nýtt, keyra það tuttugu sinnum og skrifa nýja skýrslu. Allt saman gert á hálftíma svefni. Íha!

Þetta hafðist nú allt saman og ég er ekki frá því að ég hafi lært eitthvað. Það er náttla alltaf gaman. Var að enda við að seiva titilsíðuna á skýrslunni þegar mamma hringdi, komin heim í heiðardalinn í Hlynskógum E05. Tímasetningin gæti ekki verið betri :)

Það var ekkert smá notalegt að sjá mömmu og Kristján. Fórum á talandi bílaleigubílnum oní bæ að fá okkur nattemat, gengum fram á útigangsmann að hreiðra um sig fyrir nóttina undir umferðarbrú og döðruðum smá við sæta og svakalega unga þjóninn á veitingastaðnum. Honum fannst alveg nóg um og stokkroðnaði í hvert sinn sem hann þurfti að koma að borðinu okkar. Við erum alveg agalegar.

Ef einhvern langar í kæstan hákarl þá er bara að láta mig vita. Harðfiskur er líka til í kotinu núna, Hraun og nokkur gömul Fréttablöð. Vantar bara Gerði G. Bjarklind í útvarpið og lárétta rigningu og mér fer að líða eins og heima á Fróni.

Sumarfrí

Þetta sumarið verður fríið alveg óheyrilega langt, a.m.k. á amrískan mælikvarða. Fer heim seinnipart þess 5. júlí og flýg aftur út þann 25. sama mánaðar. Heilar þrjár vikur, drottinn minn dýri. Ich bin krank.

Gangan alveg pottþétt inni. Heimferð var frestað til að hitta Júlíus bróður og fjölskylduna hans sem samanstendur af Addýju mágkonu og tvíburunum þeirra. Mér skilst líka að Ólöf frænka sé að fara í Aðalvík þarna á milli, mig langar mikið til að fara með í nokkra daga. Ég er samt ekki búin að segja henni það, so keep quiet, ok?

Rosalega hlakka ég til að fara í sumarfrí!! Silfurskotta fer nú samt alveg áreiðanlega með til Íslands, og allt sem í henni er... módelforrit og allt heila klabbið. Ef maður hugsar ekkert í þrjár vikur verður heilinn orðinn að algjörum moðgraut á eftir. Það var nógu erfitt að fást við það ástand allt haustmisserið, óþarfi að gera það aftur.

Er annars á fullu þessa stundina að klára verkefnið mitt í módelkúrsinum, við ákváðum á síðustu stundu (ekki elleftu, heldur frekar svona sirka hálf eitt) að henda öllu ruslinu sem útheimti svona mikla útreikninga og fara bakdyramegin... múff. BRJÁLUÐ törn í dag. Þarf að fá mér Molly's Allnighter á CTB bráðum, það er hálfur lítri af kaffi með ferföldum espressó (vá, þyrfti ekki bara að leggja mann inn með hjartsláttartruflanir eftir svoleiðis??). Nei nei. Er líka að kljást við faxvélar og bókunarsíður, er að skrá mig á síðustu stundu á eldfjallaráðstefnu í Chile í nóvember. Helgafell skal verða heimsfrægt, hvað sem það kostar (og ég líka :Þ)!!

Alveg hrikaleg læti

Náttúran er alveg að ganga af göflunum í nótt. Þrumuveðrið hófst sennilega um 1-leytið og enn sér ekki fyrir endann á því. Lætin þegar þrumurnar koma inn voru næg til að vekja mig um 4-leytið og nú sit ég við eldhúsbekkinn og les um jarðhitasvæði í Pakistan og sötra heitt kakómalt til að reyna að róa taugarnar. Ég verð svo spennt í svona spennandi veðri að mig langar mest að fara eitthvert út á bersvæði að skoða. Skilst að það sé ekkert voðalega góð hugmynd, svona upp á overlevelse að gera, svo ég hem mig.

Reyndar ákváðum við Greg að storka örlögunum í gærkvöldi (þ.e. á laugardagskvöldið) þegar svipaður stormur var á leiðinni inn. Við höfðum verið á Troy og vorum sennilega eitthvað innblásin af hetjum fornaldar (Brad Pitt í bíkíníinu sínu og París í hippamussunni, eins og Hallveig og Gunnar Hrafn bentu á). Himininn lýstist allur upp hvað eftir annað af eldingum í fjarska, of langt í burtu til að þruman heyrðist, og við máttum til að keyra út á golfvöll að skoða. Smám saman fórum við að heyra í þrumunum og þegar fyrstu vindhviðurnar komu hlupum við að bílnum. Á þessum tveimur mínútum sem það tók skall á alveg kolbikamyrkur og grenjandi rigning og eldingarnar leiftruðu allt um kring. Geðveikt!!

Gnarrrrrrrr

Get svo svarið það að ég sá Jóni Gnarr bregða fyrir á götu hér áðan.

Það er Íslendingapartý í Íþöku í kvöld. Íha!!

Þá er liðin þessi hálfs árs bið

og í ljós kom að Helgafell (þið vitið, þetta litla sæta við Kaldársel) er úr basalti. Við biðum sem sagt í hálft ár eftir að láta eitthvert apparat segja okkur það sem við vissum allan tímann! Nei, ekki alveg. Við vissum reyndar að Helgafell væri úr basalti en við vissum ekki alveg hundrað prósent hvort það væri þóleiít eða kannski pikrít. Sennilega ekki ankaramít (þó það sé langflottasta nafnið). Alveg áreiðanlega ekki Clintonít, því það er í fyrsta lagi steind, ekki berg, og í öðru lagi glimmer. Nú veit ég hins vegar að Helgafell er úr þóleiíti og ég segi það satt, þetta er mikill léttir.

Snillingaþing

verður hér í Íþöku bráðlega. Ekki nóg með að þau móðir mín og Kristján ætli sér að koma í heimsókn, nei, kallinn hann Bill Clinton er væntanlegur á svæðið á laugardaginn kemur til að tala við almúgann. Það þarf enga miða og ekkert vottorð frá CIA til að komast inn á leikvanginn þar sem hann talar, heldur bara að vera mætt/-ur vel fyrir kl. 6:30 þegar hliðin verða opnuð. Ég hef nú rifið mig upp út af minna, svo ég hef þvílíkt hugsað mér að tjalda fyrir utan og taka kíkinn minn, sem ég keypti á Svalbarða til að skima eftir rostungum og ísbjörnum á hafísnum, með mér. Ekki amalegt dýralíf þetta, fyrrverandi forseti Brandararíkjanna í pontu. Nei, svona í alvöru, hann var fínn forseti og ég hef trú á því að hann muni segja eitthvað af viti. Það er meira en ég mundi nokkurn tímann búast við af trúðinum sem nú situr í þessu háa embætti. Ef sá myndi gera sér ferð hingað til Íþöku til að halda ræðu myndi ég nú samt að sjálfsögðu ekki láta mig vanta. Eftir á gæti ég svo sagst hafa verið í sirkus.

Undraveröld Jöklu

Þar sem þessi árin eru síðustu forvöð að sjá alveg hrikalega mikið af ósnortinni náttúru norðan jökla sé ég mig tilneydda til að fara í skoðunarferð í sumar. Sómafélag að nafni Augnablik, sem ég þekki reyndar hvorki haus né sporð á nema nafnið, stendur fyrir alls konar gönguferðum þarna upp eftir í sumar og ég var að bóka mig í eina slíka, 7 daga ferð um "Undraveröld Jöklu og Kringilsárrana". Brottför er þann 8. júlí, og eins og glöggir lesendur hafa áttað síg á þýðir þetta að ég fer heim til Íslands í sumar!

Þetta verður nú samt snöggt bað, ætli ég stoppi ekki heima í svona 10 daga. Vísindin, sko. Náttúruskoðun verður að teljast drifkraftur fararinnar en ég ætla mér að nota tækifærið og hanga eins mikið og hægt er utan í henni Láru systur. Hún fer neflilega sem skiptinemi til Nýja-Sjálands í janúar á næsta ári og verður þar syðra í heilt ár, svo hver mínúta með henni skiptir máli.

Í sambandi við allífið?

Meðan jarðarförin hans afa var að byrja var ég að klára stærðfræðipróf. Síðasta dæmið var strembið en rétt eftir kl. 11, þegar jarðarförin var að hefjast, fékk ég smá hugljómun og náði að leysa dæmið að hluta til. Seinni hluti hugljómunarinnar kom svo þar sem ég spókaði mig í sólskininu rétt eftir kl. tólf.

Sem minnir mig á tíma í tónheyrn við Söngskólann fyrir mörgum árum. Vinur minn Pétur Ingi hafði dáið nokkrum dögum áður. Pétur var mikill snillingur á mörgum sviðum, m.a. í tónlist. Ég hef hins vegar alveg sérstaklega slappt tóneyra og gat aldrei heyrt muninn á undunum (þó mér gangi yfirleitt ágætlega að halda lagi...). Kennarinn var orðinn töluvert þreyttur á okkur tóndaufu nemendunum sínum, stundi þungan og harmaði hlutskipti sitt. Þegar ég útskýrði fyrir honum að ég væri ekki alveg í sambandi vegna vinarmissis sljákkaði aðeins í honum, gott ef hann baðst ekki afsökunar á niðrandi ummælum í garð nemenda sinna. Svo spilaði hann önnur tíu tónbil fyrir okkur og hið ótrúlega gerðist, ég heyrði kristaltært hvaða undir voru þar á ferð, næstum eins og það væri ekki ég sjálf sem væri að hlusta. Þetta vakti að vonum athygli, en í næsta tónbila-bunka var snilldin horfin.

Mín skýring á instant snilld minni þegar mest þurfti á að halda er sú að hann Pétur hafi kíkt yfir öxlina á mér. Annars væri ég ekki alvöru Íslendingur. Ekki veit ég hvort hann afi heitinn var flinkur í stærðfræði, en kannski hann hafi þekkt formúluna fyrir keilu nógu vel til að geta leiðbeint dótturdótturinni þegar mest lá við. Takk skal dere ha, begge to.

Í minningu hans afa míns

Hann afi minn Bjössi dó þann 6. mai. Hann var búinn að vera veikur í mörg ár, svo veikur að hann þekkti okkur ekki þegar við komum í heimsókn. Mér fannst mjög erfitt að fara í heimsókn til hans og sjá hvað honum leið illa, það varð til þess að ég hafði ekki séð hann í heilt ár þegar hann dó. Megi afi hvíla í friði.

Undirbúningi lokið

Allt klárt fyrir þrekraunina. Síðasti hálfur annar tíminn hefur farið í að klippa og líma. Afrakstur þess er mitt prívat og persónulega hálmstrá, blaðsnepill með öllu námsefni misserisins í míníatúr-skrift, kóðað með litum. Ekki veit ég hvar ég væri án þessa blaðs; ég stend mig að því að kunna nánast allt sem á því stendur en sálrænn stuðningur þess er óumdeilanlegur. Prik til miskunnsamra stærðfræðiprófessora.

Nú er bara að slappa af og ná sér í góðan nætursvefn. Leticia hugsar vel um mig og gaf mér rauðvínsglas, svo ætla ég í heita sturtu og skríða í bólið. Ef e og pí og annar ófögnuður fer að spýtast undan augnlokunum í nótt hef ég Atómstöðina við rúmstokkinn, og í versta falli klára ég rauðvínsflöskuna :) Allt er betra en að mæta ósofin í stærðfræðipróf eins og undirrituð gerði fyrir jól.

Af gleðilegum atburðum dagsins ber að nefna að lagaskólinn útskrifaði í dag. Meðal þeirra sem fengu ferhyrndan hatt á höfðið var Leticia. Kærastinn hennar kom í bæinn til að vera viðstaddur, þau eru að vonum kát en verða væntanlega, sérstaklega þó Leticia sjálf, enn kátari á morgun. Þá skilar hún neflilega inn síðustu ritgerð vetrarins. Útskrift er sem sagt ekkert garantí fyrir að vera búinn, a.m.k. ekki hjá henni!

Fleiri spennandi og kætandi atburðir eru í uppsiglingu. Eftir stærðfræðiprófið í fyrramálið á ég bara eftir eitt verkefni, módel-verkefnið marg-um-tuðaða. Prófessorinn (les. villubaninn) fór úr bænum í dag og kemur ekki aftur fyrr en á fimmtudaginn. Ég hef sem sagt vikuna til að gera verkefnið, skil á föstudag, og ég ligg á bæn að forritið hegði sér. Wenn nicht...

Annars er sumarið bara langleiðina komið og ekkert nema gott eitt um það að segja. Sánuferðir eru að mestu leyti orðnar óþarfar (oh... þetta minnti mig á Grímsfjall í fyrra um þetta leyti og salíbununa mína úr gufunni þar... íha!) en baðferðir í fossa og ár fara alveg að verða aktúellar. Ætla að skella mér á kayak á Bíbí-vatni á þriðjudaginn og njóta sumarsins!

Tólf og hálfur tími

í eina lokapróf misserisins.

FYI

langar undirritaðri að benda á að hún er ekki haldin bipolar disorder eða neinu svoleiðis. Hún er bara að reyna að vera optimístísk svona dags daglega en er innst inni orðin helvíti pirruð.

Leiðinleging??

Gasalega er ég að verða leiðinleg. Húki allan daginn yfir ljótu og skökku skrifborði í ofur-loftkældri skrifstofu þar sem ég les stærðfræði og hamast í biluðu líkan-forriti, án nokkurs sjáanlegs árangurs. Þetta er alveg fáránlegt. Eins gott ég verði ekki leyrð niður á morgun eða eitthvað, því þessa dagana er ekki verið að lifa lífinu eins og hver dagur væri sá síðasti. Nema þá í þeim skilningi að maður gæti hreinlega dáið úr leiðindum...

Virginity training

Eitt af því sem ég gerði mér ekki grein fyrir um Bandaríkin þegar ég flutti hingað var að stjórnvöld væru jafnofstækisfull í trúarmálum og raun ber vitni. Eftir smá vafr á Netinu fann ég þessa grein sem segir allt sem segja þarf um þá stefnu stjórnvalda hér að útrýma kynfræðslu fyrir unglinga og boða skírlífi fyrir hjónaband sem eina valkostinn. Mig langar að garga.

Þrumuveður

Sumarið er alveg greinilega tími þrumuveðranna hér í ofanverðu fylkinu. Dagurinn byrjar í hitasvækju, mollu og sól en þegar líða tekur að kaffileyti hrannast skýin upp, eldingarnar taka að leiftra og þrumurnar að dynja með þvílíkum látum að ég bíð bara eftir að sjá einhvern turnanna á kampus vera klofinn í herðar niður, eins og gerðist með Mattíasarborg í Ræningjaskógi (ef þið vitið ekki hvað ég er að tala um er kominn tími á ykkur að lesa aftur söguna af Ronju ræningjadóttur þar sem okkur er kennt hvernig við eigum að hætta að hata óvini okkar og gera þá í staðinn að vinum. Held ég sendi Rumsfeld og W eintak). Eins og þið kannski gátuð ímyndað ykkur finnst mér þrumuveður alveg hrikalega spennandi, sérstaklega eftir að vera búin að sjá Hringadróttinssögu og Mordor með sínu eldspúandi fjalli... ég ímynda mér bara að ég sé komin þangað þegar þrumurnar dynja svo undir tekur, og þarf þá ekki að vera fúl þá stundina yfir að komast ekki í spennandi vettvangsferðir.

Skrapp út í búð áðan með regnhlífina hennar Helen yfir höfði mér. Inni í búðinni kemur til mín frekar uppburðarlítil stúlka sem horfir löngunaraugum á regnhlífina og segir mér að hún þurfi að labba alla leiðina yfir á norðurenda háskólasvæðisins. So what?? Ég er svo aumingjagóð að ég bendi henni á að þessi ágæta verslun sem við erum í selji regnhlífar. Þá átti hún ekki nógan pening. Ekki kreditkort heldur. En hún átti hundsaugu sem reyndu að betla af mér regnhlífina mína. Hvað hélt konan? Að ég ætlaði að labba með henni yfir hálft háskólasvæðið, svo hún þyrfti ekki að verða blaut?!

Ha ha ha

You are Barbidur! I know it looks like you're a
detective from this picture, but you're
actually quite sporty! You love physical
action. Why don't you invite a few people to
touch your biceps right now?


Which Barbapapa Personality Are You?
brought to you by Quizilla en sótt til Gunnars Hrafns

Mi hogar

Af gefnu tilefni set ég hér inn link á Fingravötnin. Akkuru? Jú, ég bý þessa stundina í Fingarvatnahéraði. Voða ídýllískt allt saman.

Um hugarstríð pönkarans

Var að lesa blogg pönkarans og hnaut um þessi orð hans um daga sem fara í vaskinn:

"Það besta við svona daga er að vita afhverju þeir eru dæmdir til niðurrifs, það versta er að vita að þeir eru ónýtir vegna þess sem maður leggur á sig fyrir peninga".

Áttaði mig á því að ég hef næstum því ekki gert neitt bara fyrir peninga í marga mánuði því ég er á launum við að læra; fæ borgað fyrir að gera það sem margir þurfa að borga fúlgur fyrir. Jú, þetta eru lúsarlaun miðað við margt annað sem ég hef gert í lífinu, en ég lifi af og vel það og hef tækifæri til að læra hluti sem mig hefur alltaf langað til að læra. Best af öllu er náttúrulega að ég þarf aldrei að borga einhverjum fúlum Lánasjóði til baka peninginn sem ég fæ reglulega inn á reikninginn minn! Ég á nú svoldið gott, ik'?

Möttulstrókur

Er einhver þarna úti sem veit hvað íslenski möttulstrókurinn bætir miklu efni við Ísland á ári?? Svar óskast í kúbikkílómetrum á ári (i.e. km3/yr).

Ég er gíneusvín

að prufukeyra og (ekki af ásettu ráði) villu-finna hugbúnaðinn sem prófessorinn í módel-kúrsinum hefureytt síðustu árunum í að skrifa. Afritið af hugbúnaðinum sem ég fæ hjá honum (nýtt á hverjum degi, svo að segja) höndlar bara það sem hægt er að gera án þess að forrita, svo í hvert sinn sem ég gef einhver fyrirmæli sem útheimta frekari útlistun í kóða (á ekki að vera til staðar en er mjög víða) þá bara slekkur forritið á sér. Það er alveg stórskemmtilegt að fást við svona lagað þegar tæpar tvær vikur eru í verkefnaskil. Mér finnst að ég ætti að fá A+ í kúrsinum og væna summu í vasann eftir að vinna baki brotnu fyrir karlinn við að villuleita forritið hans. Sérstaklega þegar það tekur svo langan tíma að ég get ekki gert sómasamlegt verkefni! AAAAARRRRRRGGGGGGGGHHHHHHH!!!!!!!

Útvarp Nepal

er hér. Þið klikkið á linkinn á þrjúfréttirnar og getið þannig verið með mér í anda. Mér heyrist þeir vera að tala um Írak og Azerbaidjan, og eitthvað gæti verið að það hafi verið minnst á vefsíðu... Er annars einhver þarna úti sem veit hvernig mál nepalska er??

Flottur!!

Nýja lúkkið hjá blogger er alveg svaka flott. Nú verð ég að skrifa miklu oftar, það er svo gaman að vera á þessari flottu síðu!!

Harðsperrur dauðans

Þarf að fara að dansa salsa oftar, þá fengi ég kannski ekki svona svaðalegar harðsperrur af öllum mjaðmahnykkjunum í kayaknum. Er alveg að drepast!

Annars var hún Helen skrifstofufélagi minn að stinga að mér grein um mútugreiðslur bandarísks námufyrirtækis til skæruliða/hryðjuverkamanna á Filippseyjum. Síst til þess fallið að auka trú manns á stjórnvöld í Brandararíkjunum. Ljóta helv. pakkið!

Fortíðin vakin upp

Á sínum tíma ætlaði ég að halda úti sérbloggi fyrir Svalbarða. Eitthvað var tæknin að stríða mér á þeim tíma og mér tókst aldrei að públísera blessaðan blogginn. Svo í kvöld kom þetta allt saman. Verst að ég er hætt að vinna fyrir mér sem vélsleðagæd.

Úr lauginni

Fara á hvolf, spyrna sér úr bátnum, fara í bátinn, róa, fara á hvolf, rétta sig við með hendur á öðrum kayak, fara aftur á hvolf, halda í sér andanum og gá hvað maður geti verið lengi í kafi (ekki lengi...), rétta sig við, róa á hliðinni, róa meira á hliðinni, róa á hinni hliðinni, velta um koll, rétta sig við, rétta sig við, rétta sig við...

Maístressið

Allamalla... allt að hellast yfir mann... ARG!!!!

Er búin að nota daginn í að gera fyrirlestur fyrir tíma á þriðjudaginn. Ég er ekki einu sinni að taka kúrsinn til eininga, sit bara í tímum og soga í mig vitneskju (og dotta öðru hvoru líka). Lofaði samt að halda fyrirlestur eins og hinir nemendurnir og sit núna uppi með það. En hei, það er bara gaman, og ég valdi mér efni sem krefst þess ekki að ég sökkvi mér oní efnafræði og dýnamík: Skoða greinar um púlsvirkni í möttulstróknum undir Íslandi og reyna að ákveða út frá þeim hvort að gamla hugmyndin um að Ísland hafi risið úr sæ (sem flestir jarðfræðingar eru löngu búnir að henda fyrir róða) eigi kannski við einhver rök að styðjast. Smá vísindasaga sem sagt hérna megin.

Fór í heillangan göngutúr í gær með Louise skólasystur minni. Við gengur til liðs við alveg hreint gígantískan gönguhóp hér í nágrenninu og ætlum í göngu með þeim einu sinni í mánuði. Gangan hófst í gær við Caroline (lítill bær rétt hjá Íþöku) og mun enda í október í Robert Teman State Park. Þetta er sem sagt svona serial hike, og við fáum viðurkenningu ef við löbbum alla leið! Alveg eins og hjá tannlækninum í gamla daga. Hornhimnurnar námu engan annan lit en grænan eftir labbið í gær því gengið var gegnum skóg alla leiðina. Það var gaman að komast út úr bænum og sjá fólk sem ekki lifir lífi sínu í og við og gegnum þennan blessaða háskóla sem ég er í, hins vegar töluðum við Louise svo mikið saman að við náðum ekki að kynnast neinu nýju fólki eins og meiningin var. Verðum að bæta okkur í næstu göngu!

Í kvöld, eftir smá sessjón í módelsmíðaforritinu sem er að gera mig gráhærða (ég get bara unnið í því stuttan tíma í einu, verð að passa blóðþrýstinginn sko :) , er stefnan sett á laugarsessjón í kayak. Mig langar svo svakalega að læra að kayaka og alveg sérstaklega að gera eskímóarúllu, svo ég geti farið "på padletur" á Vestfjörðum og til Grænlands og Svalbarða og á Cayuga-vatni án þess að eiga á hættu að drukkna.

Wasa

Fann hrökkbrauðið góða frá Wasa í súpermarkaðinum mínum í kvöld. Mikil hamingja. Næst vonast ég til að finna HobNobs vel falið einhvers staðar í p&c.

Hver er meiningin??

Andsk. djö. helv. heimadæmi!!! Er ekki að verða komið nóg af þessum pyntingum?!?!

Attendez!!

Gasalega eru konur að verða flinkar í frönskunni eftir að hlusta á belgíska útvarpið daginn út og inn. Allt dívunni að þakka! Ætli ég geti lært nepölsku með þessari aðferð líka??

Magnolíupartý

var haldið heima hjá honum Símoni í kvöld. Þetta er víst árlegur atburður, nema hvað þetta árið misfórst tímasetningin svona hroðalega og magnolíublómin lágu flest örend á jörðinni þegar loks var haldið upp á blómgunina. Hvað um það, fjöldi fólks mætti engu að síður í líkförina og skemmti sér hið besta. Allar veitingar voru hvítar (hvítt brauð, hvít pina colada, hvítir kleinuhringir og hvítar kókosstangir, svo eitthvað sé nefnt) og nokkrir gestanna sinntu m.a.s. tilmælum um að klæðast hvítu. Við Jason þurftum ekkert á hvítum fötum að halda, nóg að bretta upp ermarnar og sýna alabasturshvíta hand- og fótleggi.

Af vísindaiðkunum er það helst að frétta að ég leita þessa dagana logandi ljósi að augnháraplokkara (hef aldrei átt svoleiðis, sko). Svoleiðis græja er neflilega líklega hentugasta verkfærið til að plokka glimmer-flögur af kvarz-sýnum sem leiðbeinandinn minn á úr gömlu "steingervðu" jarðhitakerfi frá Trisuli-dal. Það er búið að gera alls konar galgra við þessi sýni sem segja okkur á hvaða dýpi og við hvaða hita þau (kvarzið) myndaðist og nú langar okkur að vita hvenær sýnin mynduðust. Við teljum sem sagt að glimmerið hafi myndast á sama tíma og ætlum að senda það til geislameðferðar. Brjálað gaman!!

Í dag var þetta helst

Síðasta kennslustundin í verklegu hjá mér þetta misserið er í kvöld. Það verður lítið kennt, krakkarnir fá bara seinna prófið sitt og verða vonandi fljót að svara því mér liggur á að komast á Chapter House að kveðja hana Gabrielu, verðandi meðleigjanda minn. Hún er að fara heim til Argentínu en kemur aftur í lok ágúst.

Við erum búnar að finna hugsanlega framleigjendur, tvær stelpur frá Íþöku sem eru í námi í NYC en langar að vera hér í sumar. Það á bara eftir að skrifa undir framleigusamninginn... ég ligg á bæn að allt gangi upp því þá þurfum við engar áhyggjur að hafa meir af íbúðinni.

Hádegisverðurinn var ágætur. Bara pizza og allt mjög óformlegt (ekki einu sinni gullrönd á pappadiskunum... ). Shell-náunginn sýndi okkur smá sýnishorn af því sem Skeljungur er að fást við í Mexíkóflóa, t.d olíuborpalla á stærð við Kópavog í byggingu í Kóreu og fálmara-bora sem geta stungið sér ofan í jörðina við Ásbyrgi og sogað út olíu á Kópaskeri... ekki slæmt það. Nú, svo tíundaði hann ýmsa kosti þess að vinna fyrir Skeljung, t.d. ferðalög sem stundum yrðu svoldið tú mötsj (t.d. á morgnana þegar hann væri á hraðbrautinni á leið í vinnunna og gæti ekki munað hvort hann væri í NO á leið á flugvöllinn til að fara til Houston eða öfugt. Ekkert smá steikt!) Það var sem sagt mjög gaman að hitta manninn, ég spurði hann út úr um endurnýjanlegar orkulindir og stefnu fyrirtækisins í þeim málum og aðrir spurðu út í tæknilegar hliðar á olíuvinnslunni. Ef olía væri ekki svona ill þá gæti verið gaman að vinna í þessum bransa, það er a.m.k. nóg aksjón. En mikið SVAKALEGA eru borpallar ljótir, mein Gott!

Í næsta lífi

ætla ég að verða kjarneðlisfræðingur og vinna hér.

Life takes you weird places

Á morgun er t.d. hádegisverðarboð fyrir nokkra framhaldsnema hér, þ.á.m. undirritaða, með aðstoðarforstjóra Shell. Deildin vill víst að hann viti hvað nemarnir hér eru að gera, ekki bara þeir sem eru að skoða olíuvæn jarðlög. "Ég var að læra að heilda tvöfalt!!" Ætli maður verði að passa geðveikt hvað maður segi til að stofna ekki í hættu fjárstuðningnum sem deildin fær frá kompaníinu??

Vegajarðfræði

var stunduð í gær og dag. Ég laumaði mér með bergfræðibekknum í vettvangsferð að skoða myndbreytt berg (grjót sem hefur einhverra hluta vegna komist langt niður í jörðina og bakast þar) í Adirondack-fjöllunum, ekki langt frá þar sem við útiklúbbarar fórum í kuldabolaferðina í janúar. Þetta var bara ágætt, ég hlýddi kennaranum af mikilli röggsemi yfir jöklajarðfræði nágrenni Íþöku á leiðinni úteftir og barði grjót eins og vitlaus væri í vegarkantinum í dag og náði mér þannig í góð sýni af grjóti sem aldrei sést heima á Íslandi. Þema ferðarinnar var garnet, hún Sarah er mikill garnet-aðdáandi og reyndi allt hvað hún gat til að fá hann Bob, prófessor ferðarinnar, til að fara að heimsækja (lokaða) námu lengst inni í fjallabálkinum þar sem garnet-kristallar á stærð við fótbolta liggja fyrir hunda og manna fótum. Það tókst ekki hjá henni, og í staðinn keyrðum við milli bergstála við veginn og rétt skruppum út úr bílnum til að geta lamið smá grjót. Mér telst til að lengsti göngutúr ferðarinnar hafi verið einir 80 m, svo það er ekki hægt að kvarta yfir að verið sé að píska manni út.

Gærkvöldið var voða næs. Við gistum í húsi í fjöllunum sem deildin á, hinum margfræga Bender-kofa sem hefur staðið deildarfólki til afnota, bæði fyrir skólann og í einkaerindum, gegnum árin. Við kveiktum varðeld og kjöftuðum, svo þegar fór að rigna fóru allir inn að sofa nema ég sem setti upp tjaldið í snarhasti og sofnaði svo við undirleik regndropanna. Agalega notalegt!

Hallveig í Brussel

Hún Hallveig díva er þessa stundina (já, nákvæmlega NÚNA) að keppa í söng, og öllu er útvarpað beint í belgíska útvarpinu. Allir að hlusta!!

Maóistar og af hverju ég er ekki að fíla þá

Ekki það að ég sé svona daglig dags sérlega hrifin af maóista-skæruliðum, en þessa stundina er mér alveg sérstaklega í nöp við þá. Skærur þeirra í Nepal fara víst stigvaxandi með hverri vikunni og aðstæður til vettvangsvinnu eru því ekki mjög freistandi.

Sem er hið versta mál á margan hátt. Í fyrsta lagi er ég orðin nokkuð óþreyjufull að fara að byrja á einhverri vísindaiðkun hér og langar að komast í felt (ísl. á vettvang (bara fyrir Stínu:)) og ná í sýni og kynnast almennilega svæðinu sem ég les um alla daga. Í öðru lagi er sá möguleiki fyrir hendi að aðstæður lagist ekki og að allt verði bara endanlega vitlaust þarna og við komumst ekki þangað næstu árin. Það er reyndar nokkuð fjarlægur möguleiki ef á það er litið hvernig ástandið í Nepal hefur sveiflast undanfarin ár. Engu að síður væri það frekar ömurlegt og myndi þýða að ég hefði um tvo kosti að velja: Gera doktorsverkefni um svæði sem ég hef aldrei séð og nota eingöngu gömul sýni frá öðru fólki, eða skipta um verkefni og/eða vinnusvæði. Fyrri kosturinn kemur ekki til greina af minni hálfu. Hinn kosturinn, að skipta um verkefni/svæði, er ok ef við getum bara fært okkur um set í Himalaya, en önnur verkefni sem leiðbeinandinn minn er að vinna að eru mér ekki alveg að skapi. Það er því nokkuð ljóst að fyrir mína sálarheill (og líf og heilsu Nepalbúa) er eins gott að maóistarnir fari að slappa af.

Tinktúrur rebba

Alveg er eldrebbinn merkilegur. Ég get opnað allar vefsíður í heimi með honum nema mína eigin. Í hvert skipti sem ég slæ "http://herdis2002.blogspot.com" inn í vafrarann fæ ég sömu villuboðin, þ.e. "The file / cannot be found. Please check the location and try again". Þetta gerist sama hvort ég slæ urlið beint inn, sæki það í uppáhaldalistann minn eða reyni að laumast inn á síðuna gegnum link hjá einhverjum öðrum bloggara. Ekkert virkar. Hann tekur ekki sönsum við að þurrka út net-söguna og ekki heldur við endurræsingu. Hnuff!

Eldrebbi

Jæja, búin að fá mér Mozillu, er öll að nördast upp. Gaman að því.

BÚIN!!

(10 stig) Reiknaðu heildið á svæðinu sem gefið er:
*heildunarsnúra* *heildunarsnúra* (**) 1/xy dA á D,
þar sem D afmarkast af 1 =< y =< e og y^2 =< x =< y^4

Þið getið dundað ykkur við þetta yfir kvöldmatnum, gullin mín. Rétt svar vel þegið, helst afturvirkt í tíma.

(**) orðskrípið *heildunarsnúra* er sett hér inn sem herdísun á teygða ess-inu sem táknar heildun, sem ég veit ekki hvað er kallað á íslensgu. Mér finnst heildunarsnúra afskaplega lýsandi og skemmtilegt orð í gráma hversdagsins...

Þá er Silfurskottan búin að fá innanhússlækninn í heimsókn og búið að henda úr henni alls konar njósnurum og óþjóðalýð og hyski. Pleierinn líka kominn í gagnið aftur. Mikið er ég fegin. Tölvunáunginn hér við deildina innti mig frétta af honum Geirfinni Jónssyni sem var hér við nám á níunda áratugnum (sennilega áður en ég byrjaði einu sinni í MR), þetta er lítill heimur. Við Geirfinnur (sem kenndi mér verklegt í eðlisfræði A í HÍ á sínum tíma) erum sem sagt næstum skólasystkini, bara sirka tuttugu ár skilja okkur að. So far erum við einu Íslendingarnir sem hafa stundað nám við þessa deild (þó sumir prófessorar hér kannist við stöku íslenska jarðfræðinga, t.d. Palla Einars og Sigurð Steinþórs, báðir gamlir lærifeður úr HÍ), þannig að það er eins gott að standa sig!

Nú, þriðja og síðasta skyndipróf vetrarins í stærðfræði er í kvöld, alltaf ákveðin tilhlökkun... not. Æi samt, ágætt að fá smá spark í rassinn til að setjast niður og læra. Maður á nú ekki að vera að kvarta yfir að þetta sé eitthvað ofurerfitt því þó það sé farið hratt yfir er ekki farið neitt djúpt í fræðin, stærðfræðikennslan í 3ja bekk í MR var fræðilegri en þetta sem við erum að gera hér.

Krúsið í gær var algjör schnilld, alveg blankalogn og næstum hlýtt og sólsetur og útsýni og í vatnssýnunum okkar var fullt af dýrum sem sprikluðu svo mikið að við urðum að gefa þeim róandi til að geta skoðað þau í smásjánni. Myndir koma á vefinn bráðum, ég set inn hlekk þegar þar að kemur.

Held hitt sé samt betra...

Who is in your celebrity family? by cerulean_dreams
User Name
Mom	Charlize Theron
Dad	Sean Connery
Brother	Jason Biggs
Sister	Drew Barrymore
Dog	Buddy
Boyfriend	Hughe Grant
Best friend	Drew Barrymore
Created with the ORIGINAL MemeGen!

.. fyrir utan hvað Sean Connery er smart.

Perraskapur

Who is in your celebrity family? by cerulean_dreams
User Name
Mom	Celine Dion
Dad	Christopher Walken
Brother	Johnny Depp
Sister	Christina Aguilera
Dog	Milo
Boyfriend	Johnny Depp
Best friend	Cameron Diaz
Created with the ORIGINAL MemeGen!

Er ekki til nóg af frægum mönnum í heiminum? Þurfti að velja þann sama til að vera bróðir minn og kærasti?!? Helv. perrar alltaf, þetta fræga fólk!

Hættur, búinn, farinn??

Í ofanálag er Windows Media Playerinn hættur. Bara neitar að opnast, m.a.s. þegar ég er búin að henda út öllum keppinautum eins og Ríal pleier. Ljóta vitleysan.

Á það má þó benda, til að grynnka aðeins á þessu svartagallsrausi hér, að á eftir leggur bekkurinn minn í haffræðinni land undir fót og fer í fyrstu og einu feltferð misserisins. Hafið er svolítið langt í burtu en í klukkustundar akstursfjarlægð er Seneca-vatn og þar ætlum við að sigla um í tvo-þrjá tíma og þykjast vera haffræðingar.

Helv... ófögnuður

Nú virkar gúggl-gluggavörnin ekki lengur nema á hluta af gluggunum, og helvítis óværurnar því farnar að leika lausum hala í tölvunni á ný. Þetta er orðið svo slæmt að þegar ég opna Netið fæ ég BARA poppöpp-glugga og verð að fara bakdyramegin inn. Helvítis andskotans tölvunerðir og villimenn og markaðsátaksaumingjar.

Komin í guðatölu

Morpheus


?? Which Of The Greek Gods Are You ??
brought to you by Quizilla

Helgar og hvernig maður lifir þær af

Alltaf gaman þegar helgarnar fara í ekki neitt, sérstaklega þegar mikið liggur fyrir. Stundum neitar heilabúið mitt bara algjörlega að eiga í nokkurs konar samvinnu við mig. Mig grunar að þetta gætu verið eftirstöðvar kastsins sem ég tók út í allt og alla á föstudaginn. Ég varð svo svakalega reið...

Ætla að reyna að komast út úr bænum næstu helgi. Jarðfræðideildin á kofa uppi í Adirondack-fjöllunum sem enginn notar, þó það kosti skít og kanil að vera þar. Spurning um að draga eitthvert fólk með sér uppeftir og njóta fjallanna og einfalda lífsins. Kannski lesa Arne Næss fyrir svefninn til að róa taugarnar.

Ég er orðin svo amrísk...

... að ég segi bara: Gvööði sjé lof og dýrð fyrir góða vini. Þegar leiðbeinandinn manns stands you up í annað skipti á þremur dögum er þörf á svoleiðis lífgjöfum.

Og, btw: Niður með fúla leiðbeinendur. Niður! Skamm!!!

Slot, ekki kot

Loksins loksins, og mikið var! Við tryggðum okkur tjúllað sæta íbúð í dag og skrifum undir leiguna á mánudaginn kemur (leigusölukonan þarf að tékka meðmælin okkar fyrst...). Jibbí!!

Það var náttúrulega algjört slys að við skyldum finna þessa íbúð. Við vorum á leiðinni að skoða óspennandi kjallaraholu í sama húsi en ég vissi ekki að þetta var í kjallara svo ég gekk beint að aðalinnganginum og barði að dyrum. Konan sem kom þar til dyra var alveg á því að við værum að fara að skoða hjá henni en Gaby hélt nú ekki, íbúðin okkkar væri í kjallaranum. Ég sá bara parket í stofunni bak við konuna og dauðadæmdi þar með kjallarann á staðnum. Eftir skylduþramm um þá holu báðum við um að fá að sjá þessa forláta parketlögðu þriggja herbergja íbúð á jarðhæðinni og undirrituð varð gjörsamlega ástfangin.

Ákvörðunin var nú samt ekki auðveld. Leigusalinn á Tjarnarstræti er fyrir það fyrsta svo hrikalega indæll að það hálfa væri yfirdrifið. Við fengum að skoða íbúðina hans aftur í dag og hefðum svo sannarlega tekið hana ef við hefðum ekki slysast inn í þá þriggja herbergja. Hverfið þar er mjög fallegt... en slotið okkar á Seneca-stræti er 5 mínútna rölt frá miðbænum, með sérinngangi og verönd og garði og frönskum glugga-hurðum og baðkari og... bara algjört æði. Nú er bara að finna þriðja meðleigjandann og, þar sem að leigusamningurinn byrjar fyrsta júní, einhvern til að borga leiguna í sumar (helv... kellingarnar á stúdentagörðunum vilja ekki sleppa mér frá leigusamningum mínum þar sem endar um miðjan ágúst... djö.... andsk....).

Mig langar í sumarbústað

með heitum potti á veröndinni og smá roki og birkihríslum úti í móa.

Enn og aftur allt að verða vitlaust

Alfyrst: Óska minni yndislegustu systur til hamingju með afmælið. Hún er 17 í dag. TIL HAMINGJU, Lára mín!!!

1. Sjávarlindýr eru viðfangsefnið í verklegu í haffræðinni í dag. Ó mig auma. Var að vona að þau myndu öll drepast yfir helgina. Því var ekki að heilsa.

2. Skrá mig úr kúrsi sem ég skráði mig í á fimmtudaginn. Það tókst sem betur fer, annars væri ég komin á Klepp núna.

3. Smíða flæðislíkan fyrir jarðhitavatn á Main Central Thrust Fault í Nepal fyrir 21. maí. Larry, dream on.

4. Gera heimadæmi í stærðfræði.

5. Skoða íbúð og sannfæra tilvonandi meðleigjanda minn um að sú sem við skoðuðum á laugardaginn sé best. Kæfa allt frekara múður í fæðingu. Mig langar í parket!!!

6. Fara á þrenna fyrirlestra hjá gestafyrirlesaranum okkar á næstu þremur dögum. Sýna honum Helgafells-verkefnið mitt á morgun og þykjast vera klár og vita hvað ég er að tala um.

7. Halda fyrirlestur á fimmtudaginn um líkanið mitt af flæði jarðhitavatns í Nepal. Fyrirlesturinn er tilbúinn en fjallar um alla aðra vinkla á efnið en líkanið mitt - það er neflilega ekki til. Enn.

8. Blogga meira??

9. Óska Láru frábærustu systur aftur til hamingju. Hún lengi lifi, húrra!! húrra!! húrra!!

Safnarinn

Á ekki eitthvert safnaraeðli að vera innbyggt í mannfólkið?

Ég safnaði einu sinni servíettum. Þetta mun hafa verið undir lok áttunda og í upphafi níunda áratugarins; við Hallveig fórum í mikla leiðangra á unga aldri um Flatirnar (ef þörfin var mikil, Lundina) í Garðahrepp hinum forna og sönkuðum að okkur munnþurrkum í kassavís. Einhvern tímann reyndi ég líka að safna frímerkjum (fannst það ekki nógu spennandi), plötum með U2 (týndi þeim öllum, líka sjaldgæfu 7 tommunum sem vinkona mín í Júgóslavíu sendi mér gegnum víglínurnar) og peningum (no comment). Ég er sem sagt frekar slappur safnari.

Ný tíð er í vændum. Í dag áskotnuðust mér neflilega einir 7 árgangar af því magnaða og merkilega tímariti Journal of Geophysical Research, sem Jarðeðlisfræðifélag Ameríku hefur gefið út í rúm hundrað ár. Árgangarnir sjö sem mér hlotnuðust eru miskomplett, frá árunum 1961-1976; þeir eru prýðisballast í bókaskápinn inni á skrifstofu og mikið augnayndi. Góssið kom frá prófessor Vilhjálmi Bassett (mér dettur fyrst í hug lakkrískonfekt) sem er kominn á eftirlaun og farinn að rýma til fyrir yngra fólki. Hann ákvað því að henda út öllum tímaritunum sínum og ég rétt náði í leifarnar af því sem einu sinni var komplett safn yfir tugi ára. Sumt fór til Ghana, annað fór í endurvinnslu, restin verður notuð í merkar vísindasögulegar rannsóknir af Herdísi nokkurri Schopka.

Reyndar telst mér svo til að lay-outslega séð hafi mér áskotnast mesta umbrotaskeiðið í sögu tímaritsins undanfarin 43 ár. Á heimasíðunni getiði séð núverandi layout (frekar sorrý og ókreatívt... að mínu mati). Þetta lúkk sást fyrst á því herrans ári 1974, án nokkurs vafa til að halda upp á hingaðkomu yðar einlægrar. Nýja lúkkið (#4) leysti af hólmi annað (#3) sem var eilítið smærra, með öðrum fonti og litaprentun á kilinum. Það lúkk (#3) hafði verið við lýði í ca. áratug sem litríkari módifíkasjón af lúkki (#2) sem var alveg jafnleiðinlegt og (#3), jafnvel leiðinlegra því það var alveg svart-hvítt (reyndar svart-gult eftir upplitun rúmra þrjátíu ára). Fyrsta lúkkið (#1) í safninu er kannski það skársta, bara svona plein fifties með krúsidúlluletri.

Sko, fyrstu rannsókninni lokið og birt!

Skottan komin heim

og mér er nú létt. Nýr straumbreytir í höfn og þurr undanrennusletta á d-inu. Velkomin, gullið mitt :)

Nú. Héðan er það helst að frétta, umfram það sem að ofan greinir, að undirrituð er búin að vera hálflasin í nokkra daga og kvað svo rammt að að hún forðaði sér heim úr skólanum í gærmorgun og lagðist í bælið með stíbblað nef og eymingjagang. Í dag neyddist hún til að fara til læknisins sem tók af henni þrjá fæðingarbletti í sl. viku (eins og sumir vita þá þarf reglulega að taka nokkra, svo ég týnist nú ekki alveg undir þessu fargani) til að láta taka saumana. Hjúkkan sem gerði það var eitthvað sjóndöpur eða eitthvað, allavega potaði hún þessi líka lifandi ósköp og baðst svo mikið afsökunar á sjálfri sér að mér var farið að líða eins og hún væri að klippa mig í sundur. Nú, svo kom ég heim með fyrri skipum í dag og kíki á meiddið (maður verður alltaf að kíkja á meiddið, þó svo maður sé orðin þrítug kona...) og viti menn, meiddið á handleggnum var bara búið að opnast! Falleg hola í upphandleggnum, jömmíjömm. Við þessa sjón rifjuðust upp fyrir mér samræður milli mín og læknisins sl. mánudag:

L: Svo kemurðu í saumatöku eftir 12 daga.

É: Ok. Ha, 12 daga? Er það ekki svoldið langur tími?

L: Jæja þá, 9 daga.

É: Nei, ég meinti það ekki, ég bara...

L: Þetta þarf ekkert að vera neitt mál, við segjum bara 9 daga.

Finnst ykkur þetta jafnskringilegt og mér??

Nú, ég náttla hringi í lækninn:

É: Góðan daginn, ég þarf nauðsynlega að ná í T lækni.

Símastúlka: Er þetta ímergjensí?

É: Já.

S: Nafn?

S: Fæðingardagur og ár?

S: Símanúmer?

S: Ert þú sjúklingurinn?

S: Hvað er að?

Eins gott hún vinnur ekki á Neyðarlínunni því ef ég hefði verið að fá hjartaáfall, þá væri ég dauð núna.

Allevejne. Einu sinni næstum í björgunarsveit, alltaf næstum í björgunarsveit, svo ég átti klípiplástra og tjaslaði sárinu saman aftur. Læknirinn hringdi loks úr einhverri umferðarteppunni á leið heim og vill ekkert gera. Ég held ég láti saumana vera í tvær vikur næst og hlusti ekkert á hann.

Eg bara trui thessu ekki!!

Sko, thegar eg las thennan pistil tha helt eg ad aprilgabb vaeri a ferd. En pistillinn er dagsettur 13. april, thad er vist fullseint i rassinn gripid med thau gobbin.

Bra mer thvi baejarleid a Netid og guggladi timaritid. Viti menn, greinin er tharna. Allt satt og rett. Eg verd ad haetta ad laera heima fyrir matmatikina, eg se thad alveg i hendi mer.

Beilad og ny leit

Jaeja, alltaf fjor i husnaedisleitinni. Hann Nicolas er buinn ad beila ut ur samyrkjubuskapnum, hann aetlar ad leita ad ibud handa bara ser og kaerustunni. Lai honum thad svo sem ekki en bra nu samt svoldid. Eins gott ad Gaby var komin inn i daemid, annars hefdu konur bara endad uppi aleinar i bala.

Nu, vid vendum okkar kvaedi i kross og leitum ad annadhvort tveggja herbergja ibud, eda thriggja herbergja og odrum medleigjanda. Undirritud for m.a.s. a fasteignavefi i dag ad leita ad sloti til kaups, her er einhverra hluta vegna ekki haegt ad kaupa ibud heldur verdur madur ad kaupa heilt hus. Thau eru nu adeins odyrari her en i Arnarnesinu... enda eins gott, vegna thess ad thau lita flest ekki mjog staedilega ut heldur. Ja, eins gott ad vidurkenna thad bara, mer finnst alltaf eins og hus her seu svona leikfangahus. Svona verda konur sem aldar eru upp i steinsteypu!

Annad i thessu er ad thegar madur leigir tha gerir madur leigusamning til akvedins tima, yfirleitt eins ars, og thad er ekki moguleiki i helviti ad losna undan theim samning. Enginn thriggja manada uppsagnarfrestur eins og sums stadar. Eg helt i haust sem leid ad studentagardarnir vaeru svona olidlegir, svo kemur i ljos ad thetta er landlaegur andskoti. Ef madur myndi sem sagt leigja og svo vinna i lotto og kaupa ser hus i desember tha bara vesgu tharf eg ad finna leigjanda til ad taka vid af mer, i stadinn fyrir ad lata vita med thriggja manada fyrirvara ad eg se ad fara. Thetta er nattla omurlegt.

Nog um thad. Hvada grad student in her right mind myndi svo sem nokkurn timann vilja kaupa ser hus i Ithoku?? Bara spyr...

Hunangsgljad skinka

ohhh... vid erum svoddan snillingar her, vinirnir i jardfraedinni. Engu lagi likt. Vid vorum svo eydilogd yfir ad vera ekki bodin i paskasteik til einhverrar modurlegrar konu i gaer ad vid bara tokum okkur til og forum ut ad borda i sarabaetur. A finan stad, iklaedd okkar besta taui... eg fekk mer m.a.s. Margaritu i fordrykk og svo fin er eg aldrei a thvi!

Oll fengum vid okkur rett dagsins, hunangsglada skinku med ananassosu, gulrotum og hvitlaukskartoflumus. HRIKALEGA gott, nu mega paskasteikur komandi ara sko vara sig. Hid almerkilegasta er nu samt su stadreynd ad graenmetisaeturnar tvaer i hopnum, hverra nofn eg laet liggja milli hluta til ad vernda mannord theirra, brutu heitin og skofludu i sig skinkunni af bestu lyst. Go guys!

Buskapurinn

Tha erum vid ordin fjogur i kotinu. Nikulas aetlar neflilega ad reyna ad fa vinnu fyrir kaersutuna sina her naesta vetur svo hun verdur her m.o.m. allan veturinn. Mer dettur ekki i hug ad thad se spennandi ad deila ibud ein med astfongnu pari, svo eg fekk hana Gabrielu med mer i lid. Hun er kaerastan hans Greg skolabrodur mins og verdur sjalf skolasystir okkar naesta vetur thegar hun byrjar i doktor her vid deildina.

Thad verda sem sagt thrir Argentinubuar og einn nafolur Islendingur i kotinu naesta vetur. Leitin ad ekki-teppalagdri thriggja herbergja ibud nidri i bae, med thvottavel, er komin a fullt. Wish us luck!

Gledilega paska

Statistikk

Teljarinn minn hefur ekki virkad i marga manudi. Thetta nattla gengur ekki, svo eg uppfaerdi hann nuna adan. Count away, baby!!

Doctor Unheimlich has diagnosed me with Herdis' Syndrome
Cause:	running too fast
Symptoms:	drooping eyelids, whistling, excessive toe pain, breathing difficulties
Cure:	expensive biofeedback devices
Enter your name, for your own diagnosis:

Fra Laggabloggi gegnum Stinublogg

Skottan skottast

Allt i einu datt mer i hug ad thid seud kannski bara buin ad vera ad missa svefn af ahyggjum af henni Skottu minni og innstungunni. Thad vaeri nattla vodalegt. Oppdeit fylgir her ad nedan:

Eftir mikid fram og tilbaka og hullumhae vid ohaefa starfsmenn Dell a Netinu og tynd skilabod i talholfum o.fl. kom i ljos ad elsku besti skolinn minn er med tolvuna mina og allt sem henni vidkemur, lika innstungur (i.e. AC adapter, hvad svo sem thad heitir a islensku), i abyrgd og aetlar ad gera allt gott a ny mer ad kostnadarlausu. Hjukk!!

Keep your mouth shut until you've got something to say

Svei mer tha, eg hef bara ekkert ad blogga um. Ekki samt ad thad se ekkert um ad gerast her (thetta var serstaklega sett tharna inn til ad gledja malfarsfasistana i lesendahopnum), flest af thvi sem gerist her thessa dagana er bara frekar oprenthaeft. Hvern langar t.d. ad vita meira en hann/hun naudsynlega tharf um Kriging? Eda mekanisma sem opna reverse sprungur i larettu spennusvidi? Ad ekki se minnst a muninn a semivariogrammi og autocorrelogrammi. Sem hvorugt hafa neitt med kilogramm ad gera. Ja sei sei.

Sott til Gunnars Hrafns:

You're Canada!

People make fun of you a lot, but they're stupid because you've
got a much better life than they do. In fact, they're probably just jealous.
You believe in crazy things like human rights and health care and not
dying in the streets, and you end up securing these rights for yourself and
others. If it weren't for your weird affection for ice hockey, you'd be
the perfect person.
Take
the Country Quiz at the Blue Pyramid

Menntaskolaarin...

Hun Lara systir min er i 3-A i MR thetta arid og bekkurinn for til Danmerkur i sidustu viku. Her ma sja myndir af skvisunni og vinkonunum (smellid a "myndir"-linkinn). Eg fer i nett nostalgiukast vid ad skoda thessar myndir. Mo, thad var svo gaman i MR!!!

A surfinu

rakst eg a thessa grein: The Parable of the Sadhu. Ahugavert. Hvad aetli madur hefdi sjalfur gert??

Ammaelisgjof

Minar inndislegu indversku sambyliskonur gafu mer afmaelisgjof i gaer: Dilwale Dulhania Le Jayenge a DVD-disk. Nu eru allir bodnir i masala-movie-glap!!

goda spanid!

Djovulli fer thetta fyrirbaeri hratt. Bara komid yfir Ross-hafid thegar eg loks nae ad posta. Uff. Areidanlega komid til Astraliu nuna.

A sveimi yfir Sudurskautslandinu

I kvold verd eg ordin mini-serfraedingur i fjarkonnun, eda thad vona eg alla vega thvi verklegt i haffraedinni i kvold er um fjarkonnun a yfirbordi sjavar. Fyrir thau ykkar sem ekki vitid tha er fjarkonnun islenskun a ordunum "remote sensing". Gervitunglid sem naer i gognin sem vid verdum ad vinna med i kvold heitir SeaWiFS og er i thessum ordum ritudum ad skoda Vinson Massif a Antarktiku. Vid hins vegar aetlum ad lesa ur gognunum fra tunglinu styrk klorofils (hvad heitir thetta nu aftur a islensku??) i yfirbordssjo i Maine-floa.

Þessi færsla er rituð á Silfurskottu... sem betur fer

Þessa stundina hanga jakkinn minn og bakpokinn upp á annan endann inni í sturtu eftir fyrstu umferð beggja í þvottavél. Undirrituð sá viðskiptavinum í TOPS-versluninni á College Avenue neflilega fyrir fyrsta flokks skemmtiatriði núna um kvöldmatarleytið: Ég var að ná í péníngana mína úr buddunni og leit eitt andartak af bakpokanum sem ég hafði tyllt á afgreiðsluborðið til að setja innkaupin mín ofan í. Sá gerði sér lítið fyrir og steyptist í afturábak kollhnís fram af afgreiðsluborðinu og beint niður á gólf. Mjólkurpotturinn opnaðist og úr honum allt svo tveir lítrar af undanrennu flæddu yfir Silfurskottu, greinarnar mínar, glósur vikunnar og allt hitt draslið og þaðan út á gólf. Með aðstoð samlokumannsins í horninu (mannsins sem stendur alltaf að smyrja samlokur ofan í kúnnana í einu horni búðarinnar) þurrkaði ég versta ósómann upp úr pokanum (les. hellti ofan í vask geisladiska-kremdollu-millistykkja-undanrennusúpunni) og tróð svo öllu draslinu oní pokann aftur, vandlega pökkuðu í plastpoka til að hindra frekari skaða. Svo rölti ég með undanrennuna á bakinu heim, sá göngutúr gaf jakkanum mínum ágætis tækifæri til að drekka í sig smá undanrennu líka. Núna lykta ég eins og Mjólkurbú Flóamanna og sé mér þann kost vænstan að setja sjálfa mig líka í þvott áður en lengra er haldið. Hasta la vista, beibí.

Tíðindalaust með öllu

Héðan er nú eitthvað afskaplega lítið að frétta. Engir jarðskjálftar nýlega, engir öndergraddar að kasta sér fram af brúm (sem er nú nokkuð "vinsælt" sport hér um slóðir, a.m.k. í lok missera) og engar ákvarðanir enn í sambandi við bústaði.

Hef það helst afrekað síðan síðast (sem var nú bara í gær, ég veit, svo þið verðið að muna að það eru takmörk fyrir því hvað konur geta afrekað mikið dag eftir dag eftir dag) er að... fara í veggjaklifur með henni Emilie. Emilie er undrabarn eitt mikið, hún er átján ára og er á fyrsta ári í doktorsnámi í eðlisfræði. Sei sei já.

Mikil afrek í gangi, sem sagt. Ég lofa að vera skemmtilegri þegar ég blogga næst, ég er neflilega að fara að velta mér upp úr drullu og gor í kalksteinshellum um helgina. Það hlýtur nú að verða eitthvað spennó.

Vasaklút, takk

Heimalærdómurinn fór nú fyrir lítið í kvöld. Ég fór á leiguna, náði í mynd og ætlaði að glápa á hana í framhaldsflokksstíl (hér má maður hafa myndir í þrjá daga, eitthvað annað en spanið heima) og lesa smá líka, kannski jafnvel setja í eins og eina vél. Svo fór það náttla þannig að ég glápti á alla myndina og gleymdi m.a.s. að borða matinn minn. Síðasta korterið eða svo sá ég svo varla, ég bara skældi. Agalegt hvað maður verður mikið softí með aldrinum... eða ætli myndin hafi bara verið svona góð??