Vasaklút, takk

Heimalærdómurinn fór nú fyrir lítið í kvöld. Ég fór á leiguna, náði í mynd og ætlaði að glápa á hana í framhaldsflokksstíl (hér má maður hafa myndir í þrjá daga, eitthvað annað en spanið heima) og lesa smá líka, kannski jafnvel setja í eins og eina vél. Svo fór það náttla þannig að ég glápti á alla myndina og gleymdi m.a.s. að borða matinn minn. Síðasta korterið eða svo sá ég svo varla, ég bara skældi. Agalegt hvað maður verður mikið softí með aldrinum... eða ætli myndin hafi bara verið svona góð??

Vont

Ef einhver vill vera vondur við mig, þá er bara að biðja mig um að taka ákvörðun. Á gjörvallri jörðinni fyrirfinnst ekkert verra en að þurfa að ákveða sig.

North campus eða miðbærinn? Leigja með fullt af fólki eða bara Nikulási? ARG!!!

Gat ekki thetta:

Finnid markgildi (x^4*y + y^2) / (2*x^8 + y^2) thegar (x,y) stefnir a (0,0).

Er haegt ad einfalda fallid, eda stefnir thetta a null? Eg valdi sidari kostinn eftir sma yfirlegu... aetlidi nokkud ad segja mer ad thad se vitlaust?

i bandi

Fekk mer gemsa i gaer. Gemsa, ekki thessa bjanalegu amrisku sima sem hvergi virka. Reyndar fekk eg mer gemsa sem virkar bara i Amriku, timdi ekki fullt af pening i multiband-sima sem virkar i Evropu lika thvi eg a nu liklega eftir ad fara eitthvad litid thangad yfir a naestunni, th.e. thangad til eg verd "eligible for upgrading". En gemsi er alltaf gemsi og thar sem mer er mikid i mun ad Kaninn komist ut ur sinu taeknilega stofufangelsi styrki eg ad sjalfsogdu thad framtak ad gemsa-vaeda landid. Svo thurfa their bara ad koma a sms-sambandi vid umheiminn, tha verd eg sko alsael!

Ein a labbi

Alveg eru nemendur minir storkostlegir snillingar. Thau eru bara buin med labbverkefnid sitt a innan vid halfum odrum tima. Vinirnir ur hotelskolanum eru her ein eftir, thau eru nu svo saet ad engu lagi likist. Mer fannst thetta alveg bradskemmtilegt labb, ekki sist thvi eg laerdi alveg heilmikid a thvi sjalf og get nuna utskyrt geostrofiska hafstrauma (finn enga thydingu a thessu ordi a Netinu) og Coriolis-ahrifin (sem eg gret yfir i edlisfraeditimunum i HI a sinum tima) alveg fram og til baka med bundid fyrir augun og a haus, an thess ad ruglast. Held ad IQ-id mitt hafi farid upp a vid i kvold, svei mer tha!

Btw, hann Coriolis var enginn sma gaei!! Ekki Frakki fyrir ekki neitt.

Sumar!!!

Það er algjör bongóblíða hér í Íþöku þessa stundina. Fólk á stuttbuxum að sleikja ís og sólina. Moi, fölari með hverjum degi sem líður, inni á skrifstofu að sinna vektorum og hlutdeildun. Ætli það sé kominn tími á að flytja sig með lærdóminn upp á þak aftur?

Alltaf gaman í bíó... og framan við tölvuskjáinn ef ekki gefst annað

Eilíft sólskin hins flekklausa huga... duldið erfiður titill en segir allt sem segja þarf (eftir að mér tókst að læra romsuna). Bæði Jim Carrey og Kate Winslet, svo og allir hinir, standa sig svo vel að í nostalgíunni eftir að sýningunni lauk sá ég eftir að hafa ekki orðið leikkona.

Það sama gerðist meðan ég horfði á Sean Penn leika í Ég er Sam. Maðurinn er algjör snillingur þó myndin sé helst til utarlega á jaðri vemmileikans.

Í kvöld var það svo Ómar Sjaríf sem Herra Ibrahim. Alveg ágæt mynd, barmafull af lífsvisku og sjarmerandi söguhetjum.

Allt að gerast

Ég þakka mikil og skemmtileg viðbrögð við síðasta pósti. Greinilegt að þessi listamaður, eða "listamaður" eftir því hvernig á það er litið, hefur hrist upp í fólki. Nú bara bíð ég spennt eftir að sjá hvort hann svari póstinum mínum...

Allevejne. Í dag fór ég bæði í bílaleit og húsaleit og fann a.m.k. bílinn. Vinur minn hann Nicolas (sem ætlar líka að verða meðleigjandi minn næsta vetur) á vin sem er að fara úr landi í eitt til tvö ár og þarf endilega að lána einhverjum þurfandi bílinn sinn á meðan. Ekki selja einhverjum bílinn, heldur lána. Þar sem ég er nokkuð bílþurfandi, og þekki Nicolas, stakk Nicolas því að vini sínum að ég væri kjörin til að hafa bílinn í láni. Því fórum við Nicolas í heimsókn til vinarins, og bílsins, núna áðan. Eftir smá rúnt um hverfið á Eiríki rauða, sem er við hestaheilsu þó aldurhniginn sé, taldist okkur öllum til að bíllinn og ég ættum einstaklega vel saman og ekkert því til fyrirstöðu að ég fari með forræði yfir honum þar til réttur eigandi kemur aftur frá Perú að ári eða tveimur liðnum. Bíllinn verður skráður á mitt nafn og ég fæ full afnot af honum, gegn því að skutla eigendunum út á flugvöll (JFK í NYC) einhvern tímann í júlí og vera svo góð við bílinn þar til þau koma til baka. Ég held ég hafi gert verri díla á ævinni.

Húsaleitin gekk eilítið hægar fyrir sig. Kunningjakona mín úr útiklúbbnum leigir þessa dagana íbúð niðri í bæ fyrir spottprís; við Nicolas vorum að hugsa um að leigja hana enda staðsetningin góð og verðið enn betra. Íbúðin er samt ekki alveg nógu æðisleg og við ætlum að skoða einhverjar fleiri áður en við ákveðum okkur. Mér stendur líka til boða að leigja herbergi í stóru húsi á norðurenda háskólasvæðisins, ekki alveg í miðbænum en allt í lagi staður samt; því húsi myndi ég deila með 3 eða fjórum öðrum. Það er aðeins dýrara en íbúð í bænum en á móti kemur að húsið er miklu stærra og maður verður aldrei einmana með svona marga meðleigjendur. Ég er svolítið tvístígandi um hvað ég á að gera í húsnæðismálum... læt ykkur vita hvernig þetta fer. Ég gæti svo sem bara alveg eins leigt mér sveitabæ eða eitthvað, komin með bíl og alles!

List, my ass!

Hans eina afsökun er að hann er Dani.

Ég gat ekki á mér setið og skrifaði honum nokkur vel valin orð í tilefni þessa "snilldarverks". Ekki einu sinni listamenn geta stillt sig um að menga náttúruna nú til dags.

Sú er nú mín skoðun.

Meira írskt

Fólk hefur ítrekað spurt mig að því að undanförnu hvort ég sé írsk. Kannski öll írska tónlistin sem ég hlusta á hafi þessi áhrif... bara komin með írskan hreim og alles!

Nýjasti írski músíkantinn sem ég hef verið að hlýða á er hann Damien Rice. Ég keypti diskinn hans í New York eftir ábendingu frá henni Ernu. Maðurinn er snillingur.

Bloggdagur dauðans

Ég er svo mikið að pæla í dag að eitthvað varð að verða skjáfest. Deili því hér með með ykkur, því ég veit þið eruð skynsamt fólk sem þolir að heyra svona lagað.

Alveg síðan ég kom hingað hef ég átt í dulitlum og mismiklum erfiðleikum með að aðlagast þjóðfélaginu hér og hugsunarhættinum sem hér ríkir. Yfirleitt er ég mjög, held ég, aðlögunarhæf manneskja og mér finnst alveg ósegjanlega gaman að fara á nýja staði og koma mér í nýjar aðstæður til að víkka út þægileikasvið mitt. Það hefur hins vegar reynst mér erfitt hér. Í morgun fór ég og talaði við ráðgjafa hjá skólanum, því ég sá að ráðleggingar annarra og nýr vinkill á vandann gætu komið að gagni. Ráðgjafinn var alveg frábær og velti upp mörgum flötum á málinu sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir. Eftir á hef ég verið að hugsa meira, hér eru smá brot:

"Prófessorarnir sýna manni engan áhuga – fyrir þeim er maður bara enn einn grad stúdentinn sem kann ekkert, getur ekkert og veit ekkert.

Undarlegt, því umsóknin byggir svo mikið á personal statement og þannig fær maður á tilfinninguna að þeir velji inn nemendur eftir persónuleika, þ.e. að svo miklu leyti sem hægt er að dæma um persónuleika út frá stuttri ritgerð. Þegar nemandinn svo mætir á svæðið er lítið sem ekkert gert til að koma á kontakt milli prófessora og nemandans, allra síst persónulegum kontakt. Maður er aldrei spurður álits á neinu, aldrei neinar umræður um neitt utan classroom, enginn sýnir viðhorfum manns eða reynslu áhuga.

Á þennan hátt er maður á vissan hátt sviptur identity. Sem nýr nemandi á ég að vera opin og spennt fyrir því sem prófessorarnir eru að gera. Þeim ber hins vegar engin skylda til að sýna nemendunum áhuga og gera það líka almennt séð ekki.

Það e mjög frústrerandi að detta svona niður í þjóðfélagsstöðu. Ég er ekki vön að vera í stéttskiptu samfélagi, nú er ég komin í samfélag sem er gróflega stéttskipt. Nemendur eru í lægri stétt en prófessorarnir, almennt séð, og þeir líta ekki á mann sem neins konar resource. Samt fjárfesta þeir brjálað í manni. Undarlegt."

Þetta er án efa aðalmálið hjá mér. Að verða allt í einu nóboddí dauðans. Það er helvíti ömurlegt, sérstaklega þegar ég veit að ég get stjórnað heilu skemmtiferðaskipi án þess að blikna. Og öllum er sama. Þau gera þær kröfur á mann að maður sé ógissla frábær og helst aðeins betri en það, og er svo drullusama.

Talandi um dót

þá rann það upp fyrir mér um daginn að mig vantar eiginlega ekkert meira útivsitardót.

Þetta var meiriháttar uppgötvun. Síðan ég byrjaði að hafa áhuga á útivist hefur mig alltaf vantað eitthvað - bakpoka eða svafnpoka eða tjald eða prímus eða legghlífar... bara að nefna það. Nú á ég allt þetta og meira til. Ætli ég verði ekki að byrja á nýju sporti bráðum til að halda áfram að geta stundað listina að versla??

Nei annars. Ég á engar ísskrúfur enn. Ég get næstum speglað mig í sólanum á gönguskónum mínum. Svo væri gott að eiga léttan dúnpoka til að nota innan í aðalsvefnpokann minn á vetrum. Eða bara almennilegan vetrarpoka. Auk þess þarf ég áreiðanlega einhvern tímann að kaupa mér púlku, þ.e. sleða til að draga farangurinn sinn á í gönguskíðaferðum. Að ekki sé minnst á skíðasegl.

Hjúkk!

Spurt er:

Hvað er North-Face búð?

The North Face er draumur alls útivistarfólks - merki með óendanlegt úrval af alls konar hrikalega flottum (og dýrum, needless to say) fötum og dóti. Í Bandaríkjunum eru sjö verslanir með dót bara frá þeim. Ég fann þá í Chicago fyrir algjöra tilviljun. Keypti mér svona húfu og svona buxur. Botnlaus hamingja.

Happaferðin mikla

Makalaust alveg hvað ég get verið heppin. Allt fer þetta einhvern veginn að lokum, eins og einhver sagði svo spaklega, og stundum fer þetta alveg ótrúlega vel.

Ferðin mín til Chicago og New York var sem sagt mjög ánægjuleg. Reyndar var sjálf ráðstefnan ekki par spennandi, þó svo vissulega hafi ég brennandi áhuga á málefnum Latinos og svertingja í úthverfum Chicago, að ekki sé minnst á félagslega aðstoð við konur í fangelsum. Hið alltumlykjandi suð loftræstingarinnar slævði og deyfði uns það eina sem ég heyrði voru hroturnar í sessunautum mínum. Ég forðaði mér út í borgina áður en mínar hrotur færu að óma um salinn líka.

Chicago er flott. Vá, hún er algjört æði. The Magnificent Mile, Hancock Tower, Sears Tower, áin, Lake Michigan... það er nóg að sjá og allt er hreint og fallegt. Eitthvað annað en New York, sem minnir mig alltaf á þriðja heims borg. Hamingja mín óx upp í annað veldi þegar ég fann North Face-búð og útsýnið frá barnum á 96. hæð Hancock Tower var fyllilega biðraðarinnar virði.

Fulbrightarnir eru líka æðislegir! Konan sem ég deildi herbergi með, stelpuleg Kenýukona í mastersnámi í umhverfisfræði við Yale, reyndist vera fimm barna móðir og fyrrverandi þingmaður. Það var ekkert smá gaman að spjalla við hana um kvenréttindi og náttúruvernd í þriðja heiminum. Þarna var fólk frá sennilega rúmlega fimmtíu þjóðum, m.a. spengileg stelpa frá Bergen og herramaður frá La Paz sem varð alveg óendanlega hissa þegar ég, ljóskan frá Íslandi, heilsaði honum á spænsku og kynnti mig sem samlanda hans.

Erna og Möddi eru líka æðisleg! Eftir villur í subway og ráf um Harlem alein á mjög myrku sunnudagskveldi álpaðist ég á rétta götu og að réttu húsi, mikið óskaplega varð ég fegin! Mánudeginum eyddi ég í Central Park og á American Museum of Natural History, sem hér með útnefnist besta náttúrugripasafn sem undirrituð hefur komið á. Þegar Erna var búin í vinnunni hittumst við til að skoða neðri hluta Manhattan betur. Við fórum í Battery Park og á pöbb sem George Washington fannst víst gaman að hanga á; hann hefði áreiðanlega verið liðtækur í billjarð hefði borðið verið komið þegar hann var upp á sitt besta, að ekki sé minnst á hvað hann hefði fílað sig að horfa á Superbowl-ið á risasjónvarpsskjánum. Ekkert verið að taka fornminjar og gömul hús of hátíðlega þarna. Áfram örkuðum við, alla leið upp í Greenwich Village undir leiðsögn Ernu sem veit alveg ótrúlega mikið um borgina og sögu hennar. Kvöldinu var svo slúttað með eþíópskum mat á Macdougal-stræti.

Í morgun hafði ég það svo af að sofa yfir mig og næstum missa af vélinni til baka til Íþöku. Sem betur fer vakti Erna mig, annars væri ég sennilega enn sofandi. Leigubílstjórinn gerði sitt besta til að koma mér á völlinn á réttum tíma og það hafðist, ég held tipsið sem ég gaf honum dugi honum í gott fyllerí! Flugferðirnar til Chicago gengu mjög vel fyrir sig en þegar ég mætti út á o'Hare á sunnudaginn til að fara til baka til New York var mér tilkynnt að farinu mínu hefði verið kansellerað. Ég mótmælti öll, hafði enda staðfest flugið og allt, en konan stóð föst á sínu, nafnið mitt var hvergi sýnilegt á neinum farþegalista og ekkert sem hún gæti gert í því. Eftir japl og jaml og fuður aumkaði hún sig yfir mig og 1100 dollara reikninginn fyrir fluginu sem ég veifaði viðstöðulaust framan í hana og lét mig á standby. Þá var vélin alveg að fara í loftið og ég hentist í gegnum óryggisgæsluna, vildi sko ekki missa af fluginu og vera strand í Chicago. Sem betur fer komst ég með og deginum var þar með bjargað.

Upphaflega planið var að fara af vellinum í NYC og taka rútuna til baka til Íþöku á þriðjudeginum, þ.e. í dag. Þegar ég var sest inn í vél og farin að jafna mig eftir stressið á vellinum datt mér í hug að kannski væri þetta vesen einmitt það sem ég þyrfti til að losna við að hjakkast í rútu í sex tíma til baka til Íþöku og komast í staðinn með flugi til baka, án þess að missa af heimsókninni til Ernu og Mödda. Fulbright-starfsmaðurinn sem keypti miðann fyrir mig sagði að það væri svo dýrt að stoppa í New York að þeir vildu ekki borga það fyrir mig; nú allt í einu sá ég fram á að vera kannski strandaglópur í NYC fyrir mistök ferðaskrifstofunnar. Allt flugið æfði ég mig í aumingjasvipnum mínum og viti menn, hann virkaði! Ég var bókuð í flugið til Íþöku og átti sæti í vélinni og allt; ég setti upp eymdarsvipinn og sagðist hafa verið svo freaked out by this whole mess að ég hafi hringt í vinkonu mína í New York, sagt henni að ég væri strandaglópur í borginni út af incompetent airline personell og ég gæti ekki bara ekki mætt! Konan skildi mig afskaplega vel og kinkaði róandi kolli og spurði hvernig miða ég væri með; ég sagðist ekki vita það, bara að hann hefði kostað mig 1100 dollara. I see, sagði hún, I´m sure we can change your flight. When do you want to go back then?? Sem sagt, ég er ótrúlega heppin manneskja!

Kafíristan

Leitin að heitum laugum á Indlandi og í Nepal heldur áfram. Nýjasta öflun mín er ljósrit úr 29. bindi Minninga indversku jarðfræðiþjónustunnar, útgefið af hans ágæti landstjóra Indlands í Kalkútta á því Herrans ári 1883. Með því bindi fylgir landakort af Indlandsskaga sem á eru merktar heitar laugar. Kortið nær inn á það svæði sem í dag heitir Pakistan og Afganistan og er stútfullt af örnefnum á borð við Yarkand, Shibarghan, Umarkot og Kafiristan. Ekki laust við að að mér setji útþrá og ævintýrafíkn...

Tjékkið á þessu...

"How to impress your date"

Barst í emil frá Ernu Ýr

Chicago

Undirrituð er á leið til Chicago um helgina. Það er IIE og Fulbright sem bjóða til ráðstefnu, um málefni sem gæti varla staðið mínu náttúruelskandi hjarta nær: The role of minorities (i.e. náttúruverndarsinnar??) in the political process. Þetta gætu orðið spennandi og lærdómsríkar umræður!

Veit einhver um eitthvað spennandi að sjá og gera í Chicago? Ég man bara eftir Sears Tower, sem ég heimsótti með pabba og Júlíusi bróður þegar ég var 11 ára; en mér sýnist að ég muni hafa tíma til að skoða meira en bara einn skýjakljúf. Tillögur velkomnar og vel þegnar.

Ef allt bregst má svo líka bara benda mér á e-t sæmilegt kaffihús, ég fór í greinasöfnunarferð til leiðbeinandans míns áðan og kom út með 10 cm þykkan bunka undir hendinni. Sæmilegur slatti það, ég á áreiðanlega eftir að sötra í mig nokkuð marga lítra af kaffi með allri þessari visku.

Frekja eda hroki eda hvad?

Hvad er haegt ad vera mikill professor? Milli klukkan fimm og halfsex i gaerdag fengu eg, og allir samnemendur minir i vidkomandi kursum, sex greinar i tolvuposti fra kennurunum. Allar greinarnar eru lesefni fyrir tima i dag. Thad er vika sidan sidasti timi var. Hvad halda thessir menn ad vid seum?!?!?!

Áiiiii

ég er að kafna úr harðsperrum eftir skíðin í gær. Mö.

Keep the change?

Þetta eru miklir snillingar í mínum nýju heimkynnum.