Það er búið að vera svo gaman í vinnunni í dag að það er ekki nokkru lagi líkt. Það hefur ekkert að gera með að í dag er síðasti dagurinn minn á launum hjá stofnuninni, heldur er stemmingin vegna þess að megnið af liðinu hér, þar á meðal ykkar einlæg, er að fara í vorferð Jöklarannsóknafélagsins upp á Vatnajökul. Og þær sem ekki eru að fara þangað eru á leið til útlanda og fóru í snyrtingu og mættu í vinnuna eftir hádegi með spánnýjar augnabrúnir og blik í augum. Gaaa, hvað sumarið gerir allt gaman!!

Annars er ekki eins og liðið hér og tölvan mín lúna séu eitthvað að fara að losna við mig. Ég er sko enn á fullu að skrifa greinina mína um Helgafellið, það er alveg merkilega mikið mál að skrifa svona vísindalegan pappír. Allt þarf að vera svo andsk... pottþétt, hvergi má votta fyrir glufu í röksemdafærslu og aldrei má gleyma að minnast á fyrri spámenn. Fyrir utan það að þyngdarmælingamódelið kom fyrst fyrir mínar sjónir í dag og efnagreiningar, sem gera á í Osló og Köben, verða ekki framkvæmdar fyrr en í haust. Svo á eftir að vinna úr þeim, koma gögnunum til mín, ég á eftir að finna tíma fyrir önnum til að líta á þær og fella þær saman við fyrri niðurstöður, svo þarf að fullskrifa greinina, senda hana meðhöfundum til yfirlesturs, svo senda hana inn á einhvern sjúrnal... bíða með öndina í hálsinum milli vonar og ótta hvort henni verði sparkað öfugri út af ritstjórninni og ef ekki, að hve miklu leyti þarf að endurvinna hana. Úff. Og jibbí kóla, þetta er jú líf vísindamanns.

En auðvitað ætla ég ekki að eyða sumrinu í að éta gras og skrifa um móberg. Nei ó nei, það er bara Svalbarði einu sinni enn. Í þetta skiptið á ég að vera aðalmanneskjan um borð á Nordstjernen í eina 6 eða 7 þriggja daga túra, expedition leader hvorki meira né minna. Fer svo einn eða tvo vikutúra sem gæd á Polarstar, sem ég fór á niður til Suðurskautslandsins um þarsíðustu áramót. Verð þarna fram í lok júlí, kem heim að klára að pakka föggum mínum og fer svo til Brandararíkja Norður-Ameríku í kringum 15. ágúst til að setjast þar að til næstu fimm ára. Já, er að fara í doktor í jarðefnafræði við Cornell-háskóla í Íþöku-bæ í New York-fylki. Staðurinn óvænt frábær: a) 20 stiga frost svo vikum skiptir á vetrum (já, það finnst mér ffffrrrrrrrrrrrááááááábært, stefni á að dusta rykið af ístólunum) og b) þrjú helstu hugðarefni bæjarbúa eru að fara út að borða, hlusta á tónleika og mótmæla. Skítt veri með þau fyrstu tvö, en það þriðja er mér vel að skapi :)

Ætli ég segi ykkur ekki lauslega frá Vatnajökulsferðinni þegar heim kemur. Þangað til: Ekki senda mér ímeil, og kos dokker!!

Einhver var að senda mér frétt af mbl.is um fyrsta skemmtiferðaskip sumarsins. Hver skyldi það hafa verið??

Tölvur... aaaarrrrgggghhhhh. Ég var búin að setja saman þessa líka fínu færslu að segja frá því sem ég ætla að bauka í sumar... og svo ýtti kaffibollinn á eitthvað og bara púff, ahbú. Ég mötmæli öll.

The Dante's Inferno Test has banished you to the Sixth Level of Hell - The City of Dis!
Here is how you matched up against all the levels:

Level	Score
Purgatory (Repenting Believers)	Very Low
Level 1 - Limbo (Virtuous Non-Believers)	High
Level 2 (Lustful)	Moderate
Level 3 (Gluttonous)	Moderate
Level 4 (Prodigal and Avaricious)	Very Low
Level 5 (Wrathful and Gloomy)	Low
Level 6 - The City of Dis (Heretics)	High
Level 7 (Violent)	High
Level 8- the Malebolge (Fraudulent, Malicious, Panderers)	High
Level 9 - Cocytus (Treacherous)	Low

Take the Dante's Divine Comedy Inferno Test

Það er hægt að verða einhverfur af því að vísindast of mikið, svei mér þá.

Alla vega er líf mitt orðið frekar einhverft/-hæft þessa dagana; vinna sofa borða sofa... Verst að mér finnst þetta bara gaman :(

Jæja, þá er hann Bush vinur frelsisins farinn af stað í stríð. Hallelúja.

Í tilefni þessarar geðveiki og sigurs áróðursaflanna langar mig að setja inn hér klausu úr bók Avi Shlaim, The Iron Wall - Israel and the Arab World. Þetta er á síðu 140, í kafla um aðdraganda stríðsins við Egypta:

"He (Sharett, þáverandi forsætisráðherra Ísrael og eindreginn andstæðingur allra stríðsæsingaafla) knew that planning for the possibility of a preventive war, even as just one of the options, could generate the momentum for going to war."

Og hvað er að gerast? Bush ákvað fyrir ári síðan að ráðast inn og bjó til skriðþungann, með stöðugum heilaþvætti á borgurum heimsins, til að hrinda innrás í framkvæmd. Fyrir ári síðan töldu allir þetta hina mestu fásinnu, í dag lýsa "friðelskandi" þjóðir eins og Íslendingar sig hlynntar stríðsrekstri í trássi við alþjóðalög. Er til önnur pláneta að flytja lögheimili sitt til??

Ég verð víst að skrifa e-ð hér svo blogginum verði ekki dílítað áður en ég næ að afrita e-ð af þeim sögulegu heimildum sem hér er að finna... og hætti svo allllveg... finnst ekki alveg jafnmikið púður í skrifum um strætóferðir í Reykjavík eins og í skrifum um vélsleðaferðir á Svabarða eða skipsferðum til Suðurskautslandsins.

Afmælisdagurinn minn var í gær, rækilega öðruvísi en í fyrra. Þá var ég á eyjunni Chiloé í Chile í hita og sól og splæsti á mig tvíréttuðu á sjávarréttaveitingahúsi í tilefni dagsins. Þessi máltíð setti mig ekki á hausinn, kostaði innan við 200 kall. Margfaldið með 20-30, þá er líklegur íslenskur prís kominn. Enívei, það var ekkert smá gaman að vera til í gær líka. Allt hófst á því að ég mætti á skikkanlegum tíma í vinnuna (ekki algengur atbur'ður í vetrarveðrum). Svo fór ég til leiseraugnlæknisins sem steikti nokkur mólekúl innan úr hornhimnunni á mér fyrir viku, hann sagði mér að ég væri komin með 100% sjón á hægri auga og stutt í að það sama yrði uppi á tengingnum á því vinstra. Jibbí kóla. Nú, svo hafði ég unnið disk vikunnar á Rás 2 daginn áður án þess að vita það og beið hann mín í póstinum í hádeginu. Eftir hádegið sá ég póst frá Washington-háskóla í Seattle um að ég hefði fengið inngöngu í doktorsnám þar; þær fréttir náttla alveg meikuðu daginn. Svo var kökukaffi í mínu boði í vinnunni (maður kemst ekki upp með neitt múður á afmælisdaginn sinn hér...), nú og svo var mér boðið í mat til stóra bróður og konunnar hans og tvíburanna þeirra. Jummijúmm.

Hei, svona er nú samfélagið skrýtið. Ef hrikalega normal manneskja eins og ég tek e-t care bear próf og svara eftir bestu samvisku er felldur yfir mér dómurinn: Trukkalessa!! Ja fuss. Öfgapæja eins og hún Erna Ýr er svo vandalismabangsi ef ég man rétt. Það er erfitt að vera til...

Samt alltaf jafngaman að mótmæla. Auðvitað fór ég á fundinn í Borgerleikhúsinu fyrir viku að mótmæla Kárahnjúkavitleysunni og daginn eftir stóð ég fyrir utan Ráðhúsið og öskraði mig hása. Verst að gifsið var fast utan um löppina á mér, annars hefði ég getað lamið náttúruspjallendurna í hausinn með því!

Which Dysfunctional Care Bear Are You?
brought to you by Quizilla

Já, hvur andskotinn. Hún quizilla er snillingur!

Úr dagbók löggunnar:

"Snemma á sunnudagsmorgun var tilkynnt um slagsmál í göngugötunni. Reyndist það ekki á rökum reist því þarna voru tveir drengir að gráta við öxlina hvor á öðrum en þeir voru í ástarsorg.

Snemma á sunnudagsmorgun var tilkynnt um innbrot í fyrirtæki í Holtunum. Þarna var spennt upp hurð og stolið eggjum, brauði, salati og fleiru matarkyns. Þetta fannst svo allt saman haganlega fyrir komið bak við ruslagám þarna hjá eins og til stæði að sækja þýfið seinna. "

Í boði Moggans

Nú hef ég sagt vondu ríkisreknu kaffi stríð á hendur. Þess vegna tek ég nú litlu útilegu-espressógræjuna mína (sem ég fékk frá Ernu gæru í útskriftargjöf - snilldarleg gjöf verð ég að segja!) með mér í vinnuna og fíra upp í prímusnum inni á skrifstofu þegar þorstinn sverfur að. Ég hefði bara átt að vera byrjuð á þessu fyrir löngu!

I'm Aragorn! Who are you?
by eikocarolchan

He hei! Djöfuls pæja er ég!!

Gleðilegt ár, öllsömul!!

Gasalega var nú gaman að áramótunum. Matarboð hjá bróður mínum og mágkonu (sem er átta mánuði gengin með tvíbura og ég HLAKKA SVO TIL að verða föðursystir!!), svo innlit til stjúpbróður míns og kærustunnar hans, svo rólegheit í Breiðholtinu með Helgu Báru vinkonu og skyldmennum hennar. Agalega næs!!

Nýársdagur hefur ekki verið alveg eins gleðilegur; ég hringdi í móður mína til að óska henni gleðilegs árs og það samtal endaði, eins og of oft vill verða með okkur tvær, á leiðinlegum nótum. Ég var alveg svakalega dán og leið en Stína vinkona kom og þá náði ég að fókusa aðeins út úr leiðindunum. Gott að eiga góða vini!!

Nú, svo hringdi ég heim í þennan blessaða meðmælanda minn. Jújú, bréfið löngu tilbúið í tölvunni. Arg! Það má vel vera að það sé í öllum tilvikum langbest að senda umsóknirnar með hraðpósti en ég bara hef ekki efni á því. Nóg að þurfa að senda þrjár svoleiðis, þar af tvær vegna seinagangs í meðmælendum.

Já. Alveg rétt. Ég ætlaði að kvarta undan fólki í dag. Þannig er að umsóknarfresturinn í alveg voðalega spennandi háskóla úti í Amríggu rennur út á föstudaginn. Ég er löngu spöngu tilbúin með öll gögn, nema eitt einasta meðmælabréf sem meðmælandinn á eftir að skila til mín í innsigluðu umslagi. Bréfið þarf nebbla að fara til háskólans með öllum hinum umsóknargögnunum mínum. Ég er búin að senda þessum meðmælanda tvo tölvupósta að ýta á eftir bréfinu og reyndi svo að hringja í viðkomandi í dag, og ekki svarar. Hvenær fæ ég helv. bréfið?? Skilur manneskjan ekki að hún er búin að hafa rúma tvo mánuði til að græja þetta og að vegna seinagangsins þarf ég að borga tæpan 4000 kall í FedEx (Fed up and exhausted, muniði?) sendingu í stað þess að sleppa með 265 kall á póstinum?!? Það besta er að þessi skóli býður meðmælendum að skila meðmælum á Netinu en þessi meðmælandi vildi það ekki, því ef þetta væri á gamla góða pappírsforminu væri síður hætta á að þetta gleymdist!

Annað viðlíka keis er í uppsiglingu, nema hvað í þeim skóla er umsóknarfresturinn 15. janúar. Vonandi að sá meðmælandi (nei, þetta er ekki sama manneskjan í þessum tveimur tilfellum) verði aðeins sneggri að svara endalausum ítrekunum mínum. Annars er það bara enn ein FedEx sendingin. Eins gott ég fékk Fulbright-styrkinn, segi ég nú bara!

Oh, mig klæjar undan nýja blúndubrjóstahaldaranum mínum. Sem mamma gaf mér í jólagjöf!

Stelpur. Hvort er verra að fá blúndur í jólagjöf frá kallinum þegar mann langar ekki í blúndur frá kallinum, eða að fá blúndur í jólagjöf frá mömmu af því mann langar í blúndur frá mömmu?

Á bloggnum þeirra Ernu og Mödda er mikið rætt um femínisma þessa dagana. Þetta snertir mig ekki jafnmikið og ýmislegt annað óréttlæti heimsins, t.d. það hvernig Ingibjörgu Sólrúnu er bolað út úr borgarstjórastól (ÞAÐ er mál fyrir femínista), en engu að síður er allt í lagi að taka þátt í umræðunni:

Mega kallarnir gefa okkur konum nærföt í jólagjöf? Ég sé ekki að sú kona sem er ánægð með e-ar blúndur frá kallinum sínum sé lélegur femínisti. Í mínum huga koma blúndur femínisma næsta lítið við, hrífist konan á annað borð af þeim og finnist þær fallegar. Það að vera femínisti í mínum augum er að vera stolt af því að vera kona og krefjast þess að njóta virðingar og jafnréttis, og það er svo sannarlega hægt að gera þó kallinn gefi manni blúndur í jólagjöf. Auðvitað eru til karlrembur sem álíta að eina hlutverk eiginkvenna þeirra sé að vera sætar og vel tilhafðar, elda góðan mat og vera góðar í rúminu. Í blúndunærfötunum frá þeim. Út frá þessu skil ég punkt Ernu þar sem hún talar um að "besta gjöf sem hægt sé að gefa konu sé tækifæri til að finnast hún vera sexý, fyrir bóndann". Þessar konur gera líklega lítið fyrir femínismann og minna fyrir sjálfar sig sem þenkjandi verur. Enda, því miður, ekki hægt að ganga að því sem vísu að allar konur séu þenkjandi verur. Þaðan af síður allir karlmenn.

Hvaða fuss er þetta um e-ar nærjur í jólapakkanum? Hvaða hlutverki eru þær taldar gegna í þessu sambandi? Jú, að gera dömuna meira sexý. Og femínistarnir draga þá ályktun að konan viti ekkert verra en að þurfa að vera sexý fyrir kallinn sinn (þennan sveitta, loðna og andfúla sem krefst réttar síns tvisvar í viku??). Konan er svo miklu meira en bara kynvera, eins og Erna bendir réttilega á, og því er það argasta móðgun við hana að minna hana á það hlutverk. Ilmvatn? Silkiblússa? Og þar sem femínisminn krefst jafnréttis geri ég ráð fyrir að konur verði að hegða sér jafnvel og þær krefjast að karlarnir geri: Má konan gefa kallinum sínum nýja Armani rakspírann? Eða þennan þarna frá Dior, sem er svo geðveikt góður að hún kiknar alltaf í hnjáliðunum yfir lyktinni? Nei ó nei. Ekkert sem minnir á hlutverk mannsins sem kynveru. Ekki silkiboxers, og alls ekki g-streng. Óver mæ dedd!

Hvaða bull er þetta? Konur eru helmingur mannkyns og hafa jafnmargar og misjafnar skoðanir og þær eru margar. Sumar yrðu eflaust arfavitlausar ef þær drægju blúnduvirki með spöngum og græjum upp úr jólapakkanum frá kallinum. Aðrar alveg hæstánægðar. Aðrar einhvers staðar á milli. Mestu máli skiptir að kallinn viti, svo hann risíkeri ekki sambandsslitum. Þær sem fíla þetta, eða halda að þær fíli þetta, ættu kannski að skoða í hugskot sitt og athuga AF HVERJU þær eru svona ánægðar með sexý settið. Er það af því þeim finnst þær ekki hafa neinu merkilegri hlutverki að gegna í lífinu en að vera snotrar fyrir kallinn? Eða er það af því þær eru svo miklar kynverur að þær fá sitt kikk út úr því að vera í æsandi nærfötum upp á hvern einasta dag og eiga aldrei nógu mörg? Og þær sem finnst þetta fáránlegt, af hverju finnst þeim það? Af því einhver doktrína sem þær aðhyllast segir að þetta SÉ hallærilegt, sama hvað einstaklingnum finnst? Eða af því þeim finnst blúndur einfaldlega ljótar?

Sjálf álít ég mig femínista. Mikinn femínista. Ég hlusta ALDREI aftur á X-ið, þó ár og dagur séu liðin síðan auglýsingarnar hættu: "X-ið. Fyrir stelpur sem kyngja". Ég horfi aldrei á MTv og aðrar stöðvar þar sem mishæfileikaríkar og/eða -snauðar konur dilla sér berrassaðar í fanginu á köllunum, vitandi að það er svo til eina leiðin til að ná frama í heimi þar sem karlarnir eru yfirleitt allir of feitir og kappklæddir, í herfilega ljótum og óæsandi druslum. Cosmo og Glamour og viðlíka rusl les ég ekki, nema mig langi í þunglyndiskast. Samt finnst mér voða næs að eiga sæt nærföt og fer m.a.s. stundum í þau alveg af tilefnislausu. Enda ung og ólofuð stúlkan, og þarf ekki að klæða mig uppá fyrir þennan sveitta, loðna og andfúla tvisvar í viku. Bara fyrir sjálfa mig. Alveg eins og Stína sagði; sexí fyrir okkur sjálfar, í kommentunum á póstinn hjá Ernu. Það er ekki þversögn. Stundum langar okkur bara að vera svoldið sexý. Sama þótt enginn annar sjái :)

Jólin hafa bara verið ágæt. Alltaf gaman að þeim.

Margir fórna höndum yfir óförum mínum og dæsa yfir þessari tímasetningu minni; að ég hefði nú varla getað fundið verri tíma til að brjóta mig á. Ég er þessu alfarið ósammála, svona að fenginni reynslu. Í fyrsta lagi: Fólk er í jólafríi og því þarf ég ekki að fá óhóflegt samviskubit yfir að biðja ættingja að skutla mér hingað og þangað, koma að sækja mig í boðin og jafnvel kaupa með mér í matinn. Í öðru lagi eru jólaboð til hægri og vinstri, þar næ ég að hitta velflesta ættingjana og einnig vini og fæ því miklar samúðarbylgjur alls staðar að, í miklu meira magni en ella. Í þriðja lagi get ég sofið fram undir hádegi og setið uppi í sófa restina af deginum, hálfdottandi með maltesín, súkkulaði og bók í fanginu, og borið fyrir mig einhverju öðru en leti og skammdegi. Ynndælt.

Annars er það helst að frétta, fyrir utan útgöngubann í Betlehem og fleiri skemmtilegheit, að ég er komin í göngugips úr plasti sem er svo hart að ég gæti rotað naut með því (hvað eru hjúkkurnar uppi á endurkomu að bauka í frítímanum??) og verð í því fram í lok janúar. Það er aðeins minna um sig en þrýstiumbúðirnar sem ég var í, svo nú eygi ég von um að komast í önnur föt en víðustu buxurnar mínar og pils. Að auki sjást táslurnar mínar betur núna, svo ég get fylgst betur með því hvernig marið þróast. Í fyrradag voru tærnar blásvartar, í gær meira út í fjólublátt og núna er komin svoldil gulgræn slikja yfir herlegheitin. Hver þarf sjónvarp þegar tær sem skipta litum bjóðast, og engin hætta á að fá fúla innheimtumenn óvelkomna í heimsókn?

Svei mér þá alla daga, ef ég er ekki einn misskildasti snillingur sögunnar.

Ég var að þrífa loftbitana inni í eldhúsi í gær, til að koma blauta þvottinum mínum einhvers staðar fyrir. Það gekk vel, drullan fauk af í flyksum, og þar kom að ég ákvað að skoða nú hvað þetta væri fínt hjá mér. Stíg ég því upp á koll og ætla að teygja mig upp í þær hæðir að ég geti séð dýrðina. Ó vei, kollurinn minn er ekki byggður eftir sænskum gæðastöðlum, er þ.a.l. valtur eins og sauðdrukkinn Íslendingur og valt að sjálfsögðu undan mér. Ég lenti með hávaða og látum og einhverjum ópum á gólfinu, eftir að hafa rekið hægri fótinn alltof fast í setuna á stólnum sem stóð þarna við hliðina á. Þetta var svoldið vont, og þegar ég fór úr sokkunum sá ég að ristin á mér var afmynduð í meira lagi.

Umsvifalaust hringdi ég í björgunarsveitina, aka pabba og Siggu. Þau komu sem hendi væri veifað og transporteruðu mig upp á slysó. Þar beið ég með sífellt stærri rist og varð m.a. vitni að dópista læsa sig inni á klósetti og vera svo fjarlægður í lögreglufylgd þar sem hann reyndist vera vopnaður. Aksjón á slysó! Loks kom að mér, og eftir röntgen var það orðið deginum ljósara að fyrsta beinbrot mitt var í höfn. Ysta ristarbeinið tvíbrotið og næsta f. innan brotið á einum stað. Jibbí!!

Ég verð að segja að mér finnst þetta bráðfyndið. Í fyrsta lagi á ég eftir að kaupa svo að segja allar jólagjafirnar. Í öðru lagi var ég í þröngu gallabuxunum mínum og gat valið á milli þess að vera í þeim og láta klippa þær í sundur eða fá lánaðar gammosíur frá Þvottahúsi spítalanna, ætlaðar eldri korpúlent herrum sem í einstaka tilfellum þyrftu kannski að hafa bleyju sér til halds og trausts. Mér þykir vænt um Levi´s buxurnar mínar og þáði herramúnderinguna, tjúllað smart. Nú, í þriðja lagi á ég enn eftir að vinna smá feltvinnu í Helgafellinu og bið og vona að rúllustiginn upp fjallið verði tilbúinn áður en það fer að snjóa.

Svei mér þá ef það eru ekki bara að koma jól! Ég er stundum svoldið sein að fatta svona hluti...

Smellie JL, Hole MJ, Nell PAR (1993) Late Miocene valley-confined subglacial volcanism in northern Alexander Island, Antarctic Peninsula. Bull. Volcanol. 55:273-288.

Eins og sést hér má hafa gaman af vísindum, jafnvel heimildaskrám!