Hans eina afsökun er að hann er Dani.
Ég gat ekki á mér setið og skrifaði honum nokkur vel valin orð í tilefni þessa "snilldarverks". Ekki einu sinni listamenn geta stillt sig um að menga náttúruna nú til dags.
Sú er nú mín skoðun.
föstudagur, mars 26, 2004
fimmtudagur, mars 25, 2004
Meira írskt
Fólk hefur ítrekað spurt mig að því að undanförnu hvort ég sé írsk. Kannski öll írska tónlistin sem ég hlusta á hafi þessi áhrif... bara komin með írskan hreim og alles!
Nýjasti írski músíkantinn sem ég hef verið að hlýða á er hann Damien Rice. Ég keypti diskinn hans í New York eftir ábendingu frá henni Ernu. Maðurinn er snillingur.
Nýjasti írski músíkantinn sem ég hef verið að hlýða á er hann Damien Rice. Ég keypti diskinn hans í New York eftir ábendingu frá henni Ernu. Maðurinn er snillingur.
miðvikudagur, mars 24, 2004
Bloggdagur dauðans
Ég er svo mikið að pæla í dag að eitthvað varð að verða skjáfest. Deili því hér með með ykkur, því ég veit þið eruð skynsamt fólk sem þolir að heyra svona lagað.
Alveg síðan ég kom hingað hef ég átt í dulitlum og mismiklum erfiðleikum með að aðlagast þjóðfélaginu hér og hugsunarhættinum sem hér ríkir. Yfirleitt er ég mjög, held ég, aðlögunarhæf manneskja og mér finnst alveg ósegjanlega gaman að fara á nýja staði og koma mér í nýjar aðstæður til að víkka út þægileikasvið mitt. Það hefur hins vegar reynst mér erfitt hér. Í morgun fór ég og talaði við ráðgjafa hjá skólanum, því ég sá að ráðleggingar annarra og nýr vinkill á vandann gætu komið að gagni. Ráðgjafinn var alveg frábær og velti upp mörgum flötum á málinu sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir. Eftir á hef ég verið að hugsa meira, hér eru smá brot:
"Prófessorarnir sýna manni engan áhuga – fyrir þeim er maður bara enn einn grad stúdentinn sem kann ekkert, getur ekkert og veit ekkert.
Undarlegt, því umsóknin byggir svo mikið á personal statement og þannig fær maður á tilfinninguna að þeir velji inn nemendur eftir persónuleika, þ.e. að svo miklu leyti sem hægt er að dæma um persónuleika út frá stuttri ritgerð. Þegar nemandinn svo mætir á svæðið er lítið sem ekkert gert til að koma á kontakt milli prófessora og nemandans, allra síst persónulegum kontakt. Maður er aldrei spurður álits á neinu, aldrei neinar umræður um neitt utan classroom, enginn sýnir viðhorfum manns eða reynslu áhuga.
Á þennan hátt er maður á vissan hátt sviptur identity. Sem nýr nemandi á ég að vera opin og spennt fyrir því sem prófessorarnir eru að gera. Þeim ber hins vegar engin skylda til að sýna nemendunum áhuga og gera það líka almennt séð ekki.
Það e mjög frústrerandi að detta svona niður í þjóðfélagsstöðu. Ég er ekki vön að vera í stéttskiptu samfélagi, nú er ég komin í samfélag sem er gróflega stéttskipt. Nemendur eru í lægri stétt en prófessorarnir, almennt séð, og þeir líta ekki á mann sem neins konar resource. Samt fjárfesta þeir brjálað í manni. Undarlegt."
Þetta er án efa aðalmálið hjá mér. Að verða allt í einu nóboddí dauðans. Það er helvíti ömurlegt, sérstaklega þegar ég veit að ég get stjórnað heilu skemmtiferðaskipi án þess að blikna. Og öllum er sama. Þau gera þær kröfur á mann að maður sé ógissla frábær og helst aðeins betri en það, og er svo drullusama.
Alveg síðan ég kom hingað hef ég átt í dulitlum og mismiklum erfiðleikum með að aðlagast þjóðfélaginu hér og hugsunarhættinum sem hér ríkir. Yfirleitt er ég mjög, held ég, aðlögunarhæf manneskja og mér finnst alveg ósegjanlega gaman að fara á nýja staði og koma mér í nýjar aðstæður til að víkka út þægileikasvið mitt. Það hefur hins vegar reynst mér erfitt hér. Í morgun fór ég og talaði við ráðgjafa hjá skólanum, því ég sá að ráðleggingar annarra og nýr vinkill á vandann gætu komið að gagni. Ráðgjafinn var alveg frábær og velti upp mörgum flötum á málinu sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir. Eftir á hef ég verið að hugsa meira, hér eru smá brot:
"Prófessorarnir sýna manni engan áhuga – fyrir þeim er maður bara enn einn grad stúdentinn sem kann ekkert, getur ekkert og veit ekkert.
Undarlegt, því umsóknin byggir svo mikið á personal statement og þannig fær maður á tilfinninguna að þeir velji inn nemendur eftir persónuleika, þ.e. að svo miklu leyti sem hægt er að dæma um persónuleika út frá stuttri ritgerð. Þegar nemandinn svo mætir á svæðið er lítið sem ekkert gert til að koma á kontakt milli prófessora og nemandans, allra síst persónulegum kontakt. Maður er aldrei spurður álits á neinu, aldrei neinar umræður um neitt utan classroom, enginn sýnir viðhorfum manns eða reynslu áhuga.
Á þennan hátt er maður á vissan hátt sviptur identity. Sem nýr nemandi á ég að vera opin og spennt fyrir því sem prófessorarnir eru að gera. Þeim ber hins vegar engin skylda til að sýna nemendunum áhuga og gera það líka almennt séð ekki.
Það e mjög frústrerandi að detta svona niður í þjóðfélagsstöðu. Ég er ekki vön að vera í stéttskiptu samfélagi, nú er ég komin í samfélag sem er gróflega stéttskipt. Nemendur eru í lægri stétt en prófessorarnir, almennt séð, og þeir líta ekki á mann sem neins konar resource. Samt fjárfesta þeir brjálað í manni. Undarlegt."
Þetta er án efa aðalmálið hjá mér. Að verða allt í einu nóboddí dauðans. Það er helvíti ömurlegt, sérstaklega þegar ég veit að ég get stjórnað heilu skemmtiferðaskipi án þess að blikna. Og öllum er sama. Þau gera þær kröfur á mann að maður sé ógissla frábær og helst aðeins betri en það, og er svo drullusama.
Talandi um dót
þá rann það upp fyrir mér um daginn að mig vantar eiginlega ekkert meira útivsitardót.
Þetta var meiriháttar uppgötvun. Síðan ég byrjaði að hafa áhuga á útivist hefur mig alltaf vantað eitthvað - bakpoka eða svafnpoka eða tjald eða prímus eða legghlífar... bara að nefna það. Nú á ég allt þetta og meira til. Ætli ég verði ekki að byrja á nýju sporti bráðum til að halda áfram að geta stundað listina að versla??
Nei annars. Ég á engar ísskrúfur enn. Ég get næstum speglað mig í sólanum á gönguskónum mínum. Svo væri gott að eiga léttan dúnpoka til að nota innan í aðalsvefnpokann minn á vetrum. Eða bara almennilegan vetrarpoka. Auk þess þarf ég áreiðanlega einhvern tímann að kaupa mér púlku, þ.e. sleða til að draga farangurinn sinn á í gönguskíðaferðum. Að ekki sé minnst á skíðasegl.
Hjúkk!
Þetta var meiriháttar uppgötvun. Síðan ég byrjaði að hafa áhuga á útivist hefur mig alltaf vantað eitthvað - bakpoka eða svafnpoka eða tjald eða prímus eða legghlífar... bara að nefna það. Nú á ég allt þetta og meira til. Ætli ég verði ekki að byrja á nýju sporti bráðum til að halda áfram að geta stundað listina að versla??
Nei annars. Ég á engar ísskrúfur enn. Ég get næstum speglað mig í sólanum á gönguskónum mínum. Svo væri gott að eiga léttan dúnpoka til að nota innan í aðalsvefnpokann minn á vetrum. Eða bara almennilegan vetrarpoka. Auk þess þarf ég áreiðanlega einhvern tímann að kaupa mér púlku, þ.e. sleða til að draga farangurinn sinn á í gönguskíðaferðum. Að ekki sé minnst á skíðasegl.
Hjúkk!
Spurt er:
Hvað er North-Face búð?
The North Face er draumur alls útivistarfólks - merki með óendanlegt úrval af alls konar hrikalega flottum (og dýrum, needless to say) fötum og dóti. Í Bandaríkjunum eru sjö verslanir með dót bara frá þeim. Ég fann þá í Chicago fyrir algjöra tilviljun. Keypti mér svona húfu og svona buxur. Botnlaus hamingja.
The North Face er draumur alls útivistarfólks - merki með óendanlegt úrval af alls konar hrikalega flottum (og dýrum, needless to say) fötum og dóti. Í Bandaríkjunum eru sjö verslanir með dót bara frá þeim. Ég fann þá í Chicago fyrir algjöra tilviljun. Keypti mér svona húfu og svona buxur. Botnlaus hamingja.
þriðjudagur, mars 23, 2004
Happaferðin mikla
Makalaust alveg hvað ég get verið heppin. Allt fer þetta einhvern veginn að lokum, eins og einhver sagði svo spaklega, og stundum fer þetta alveg ótrúlega vel.
Ferðin mín til Chicago og New York var sem sagt mjög ánægjuleg. Reyndar var sjálf ráðstefnan ekki par spennandi, þó svo vissulega hafi ég brennandi áhuga á málefnum Latinos og svertingja í úthverfum Chicago, að ekki sé minnst á félagslega aðstoð við konur í fangelsum. Hið alltumlykjandi suð loftræstingarinnar slævði og deyfði uns það eina sem ég heyrði voru hroturnar í sessunautum mínum. Ég forðaði mér út í borgina áður en mínar hrotur færu að óma um salinn líka.
Chicago er flott. Vá, hún er algjört æði. The Magnificent Mile, Hancock Tower, Sears Tower, áin, Lake Michigan... það er nóg að sjá og allt er hreint og fallegt. Eitthvað annað en New York, sem minnir mig alltaf á þriðja heims borg. Hamingja mín óx upp í annað veldi þegar ég fann North Face-búð og útsýnið frá barnum á 96. hæð Hancock Tower var fyllilega biðraðarinnar virði.
Fulbrightarnir eru líka æðislegir! Konan sem ég deildi herbergi með, stelpuleg Kenýukona í mastersnámi í umhverfisfræði við Yale, reyndist vera fimm barna móðir og fyrrverandi þingmaður. Það var ekkert smá gaman að spjalla við hana um kvenréttindi og náttúruvernd í þriðja heiminum. Þarna var fólk frá sennilega rúmlega fimmtíu þjóðum, m.a. spengileg stelpa frá Bergen og herramaður frá La Paz sem varð alveg óendanlega hissa þegar ég, ljóskan frá Íslandi, heilsaði honum á spænsku og kynnti mig sem samlanda hans.
Erna og Möddi eru líka æðisleg! Eftir villur í subway og ráf um Harlem alein á mjög myrku sunnudagskveldi álpaðist ég á rétta götu og að réttu húsi, mikið óskaplega varð ég fegin! Mánudeginum eyddi ég í Central Park og á American Museum of Natural History, sem hér með útnefnist besta náttúrugripasafn sem undirrituð hefur komið á. Þegar Erna var búin í vinnunni hittumst við til að skoða neðri hluta Manhattan betur. Við fórum í Battery Park og á pöbb sem George Washington fannst víst gaman að hanga á; hann hefði áreiðanlega verið liðtækur í billjarð hefði borðið verið komið þegar hann var upp á sitt besta, að ekki sé minnst á hvað hann hefði fílað sig að horfa á Superbowl-ið á risasjónvarpsskjánum. Ekkert verið að taka fornminjar og gömul hús of hátíðlega þarna. Áfram örkuðum við, alla leið upp í Greenwich Village undir leiðsögn Ernu sem veit alveg ótrúlega mikið um borgina og sögu hennar. Kvöldinu var svo slúttað með eþíópskum mat á Macdougal-stræti.
Í morgun hafði ég það svo af að sofa yfir mig og næstum missa af vélinni til baka til Íþöku. Sem betur fer vakti Erna mig, annars væri ég sennilega enn sofandi. Leigubílstjórinn gerði sitt besta til að koma mér á völlinn á réttum tíma og það hafðist, ég held tipsið sem ég gaf honum dugi honum í gott fyllerí! Flugferðirnar til Chicago gengu mjög vel fyrir sig en þegar ég mætti út á o'Hare á sunnudaginn til að fara til baka til New York var mér tilkynnt að farinu mínu hefði verið kansellerað. Ég mótmælti öll, hafði enda staðfest flugið og allt, en konan stóð föst á sínu, nafnið mitt var hvergi sýnilegt á neinum farþegalista og ekkert sem hún gæti gert í því. Eftir japl og jaml og fuður aumkaði hún sig yfir mig og 1100 dollara reikninginn fyrir fluginu sem ég veifaði viðstöðulaust framan í hana og lét mig á standby. Þá var vélin alveg að fara í loftið og ég hentist í gegnum óryggisgæsluna, vildi sko ekki missa af fluginu og vera strand í Chicago. Sem betur fer komst ég með og deginum var þar með bjargað.
Upphaflega planið var að fara af vellinum í NYC og taka rútuna til baka til Íþöku á þriðjudeginum, þ.e. í dag. Þegar ég var sest inn í vél og farin að jafna mig eftir stressið á vellinum datt mér í hug að kannski væri þetta vesen einmitt það sem ég þyrfti til að losna við að hjakkast í rútu í sex tíma til baka til Íþöku og komast í staðinn með flugi til baka, án þess að missa af heimsókninni til Ernu og Mödda. Fulbright-starfsmaðurinn sem keypti miðann fyrir mig sagði að það væri svo dýrt að stoppa í New York að þeir vildu ekki borga það fyrir mig; nú allt í einu sá ég fram á að vera kannski strandaglópur í NYC fyrir mistök ferðaskrifstofunnar. Allt flugið æfði ég mig í aumingjasvipnum mínum og viti menn, hann virkaði! Ég var bókuð í flugið til Íþöku og átti sæti í vélinni og allt; ég setti upp eymdarsvipinn og sagðist hafa verið svo freaked out by this whole mess að ég hafi hringt í vinkonu mína í New York, sagt henni að ég væri strandaglópur í borginni út af incompetent airline personell og ég gæti ekki bara ekki mætt! Konan skildi mig afskaplega vel og kinkaði róandi kolli og spurði hvernig miða ég væri með; ég sagðist ekki vita það, bara að hann hefði kostað mig 1100 dollara. I see, sagði hún, I´m sure we can change your flight. When do you want to go back then?? Sem sagt, ég er ótrúlega heppin manneskja!
Ferðin mín til Chicago og New York var sem sagt mjög ánægjuleg. Reyndar var sjálf ráðstefnan ekki par spennandi, þó svo vissulega hafi ég brennandi áhuga á málefnum Latinos og svertingja í úthverfum Chicago, að ekki sé minnst á félagslega aðstoð við konur í fangelsum. Hið alltumlykjandi suð loftræstingarinnar slævði og deyfði uns það eina sem ég heyrði voru hroturnar í sessunautum mínum. Ég forðaði mér út í borgina áður en mínar hrotur færu að óma um salinn líka.
Chicago er flott. Vá, hún er algjört æði. The Magnificent Mile, Hancock Tower, Sears Tower, áin, Lake Michigan... það er nóg að sjá og allt er hreint og fallegt. Eitthvað annað en New York, sem minnir mig alltaf á þriðja heims borg. Hamingja mín óx upp í annað veldi þegar ég fann North Face-búð og útsýnið frá barnum á 96. hæð Hancock Tower var fyllilega biðraðarinnar virði.
Fulbrightarnir eru líka æðislegir! Konan sem ég deildi herbergi með, stelpuleg Kenýukona í mastersnámi í umhverfisfræði við Yale, reyndist vera fimm barna móðir og fyrrverandi þingmaður. Það var ekkert smá gaman að spjalla við hana um kvenréttindi og náttúruvernd í þriðja heiminum. Þarna var fólk frá sennilega rúmlega fimmtíu þjóðum, m.a. spengileg stelpa frá Bergen og herramaður frá La Paz sem varð alveg óendanlega hissa þegar ég, ljóskan frá Íslandi, heilsaði honum á spænsku og kynnti mig sem samlanda hans.
Erna og Möddi eru líka æðisleg! Eftir villur í subway og ráf um Harlem alein á mjög myrku sunnudagskveldi álpaðist ég á rétta götu og að réttu húsi, mikið óskaplega varð ég fegin! Mánudeginum eyddi ég í Central Park og á American Museum of Natural History, sem hér með útnefnist besta náttúrugripasafn sem undirrituð hefur komið á. Þegar Erna var búin í vinnunni hittumst við til að skoða neðri hluta Manhattan betur. Við fórum í Battery Park og á pöbb sem George Washington fannst víst gaman að hanga á; hann hefði áreiðanlega verið liðtækur í billjarð hefði borðið verið komið þegar hann var upp á sitt besta, að ekki sé minnst á hvað hann hefði fílað sig að horfa á Superbowl-ið á risasjónvarpsskjánum. Ekkert verið að taka fornminjar og gömul hús of hátíðlega þarna. Áfram örkuðum við, alla leið upp í Greenwich Village undir leiðsögn Ernu sem veit alveg ótrúlega mikið um borgina og sögu hennar. Kvöldinu var svo slúttað með eþíópskum mat á Macdougal-stræti.
Í morgun hafði ég það svo af að sofa yfir mig og næstum missa af vélinni til baka til Íþöku. Sem betur fer vakti Erna mig, annars væri ég sennilega enn sofandi. Leigubílstjórinn gerði sitt besta til að koma mér á völlinn á réttum tíma og það hafðist, ég held tipsið sem ég gaf honum dugi honum í gott fyllerí! Flugferðirnar til Chicago gengu mjög vel fyrir sig en þegar ég mætti út á o'Hare á sunnudaginn til að fara til baka til New York var mér tilkynnt að farinu mínu hefði verið kansellerað. Ég mótmælti öll, hafði enda staðfest flugið og allt, en konan stóð föst á sínu, nafnið mitt var hvergi sýnilegt á neinum farþegalista og ekkert sem hún gæti gert í því. Eftir japl og jaml og fuður aumkaði hún sig yfir mig og 1100 dollara reikninginn fyrir fluginu sem ég veifaði viðstöðulaust framan í hana og lét mig á standby. Þá var vélin alveg að fara í loftið og ég hentist í gegnum óryggisgæsluna, vildi sko ekki missa af fluginu og vera strand í Chicago. Sem betur fer komst ég með og deginum var þar með bjargað.
Upphaflega planið var að fara af vellinum í NYC og taka rútuna til baka til Íþöku á þriðjudeginum, þ.e. í dag. Þegar ég var sest inn í vél og farin að jafna mig eftir stressið á vellinum datt mér í hug að kannski væri þetta vesen einmitt það sem ég þyrfti til að losna við að hjakkast í rútu í sex tíma til baka til Íþöku og komast í staðinn með flugi til baka, án þess að missa af heimsókninni til Ernu og Mödda. Fulbright-starfsmaðurinn sem keypti miðann fyrir mig sagði að það væri svo dýrt að stoppa í New York að þeir vildu ekki borga það fyrir mig; nú allt í einu sá ég fram á að vera kannski strandaglópur í NYC fyrir mistök ferðaskrifstofunnar. Allt flugið æfði ég mig í aumingjasvipnum mínum og viti menn, hann virkaði! Ég var bókuð í flugið til Íþöku og átti sæti í vélinni og allt; ég setti upp eymdarsvipinn og sagðist hafa verið svo freaked out by this whole mess að ég hafi hringt í vinkonu mína í New York, sagt henni að ég væri strandaglópur í borginni út af incompetent airline personell og ég gæti ekki bara ekki mætt! Konan skildi mig afskaplega vel og kinkaði róandi kolli og spurði hvernig miða ég væri með; ég sagðist ekki vita það, bara að hann hefði kostað mig 1100 dollara. I see, sagði hún, I´m sure we can change your flight. When do you want to go back then?? Sem sagt, ég er ótrúlega heppin manneskja!
miðvikudagur, mars 17, 2004
Kafíristan
Leitin að heitum laugum á Indlandi og í Nepal heldur áfram. Nýjasta öflun mín er ljósrit úr 29. bindi Minninga indversku jarðfræðiþjónustunnar, útgefið af hans ágæti landstjóra Indlands í Kalkútta á því Herrans ári 1883. Með því bindi fylgir landakort af Indlandsskaga sem á eru merktar heitar laugar. Kortið nær inn á það svæði sem í dag heitir Pakistan og Afganistan og er stútfullt af örnefnum á borð við Yarkand, Shibarghan, Umarkot og Kafiristan. Ekki laust við að að mér setji útþrá og ævintýrafíkn...
þriðjudagur, mars 16, 2004
Chicago
Undirrituð er á leið til Chicago um helgina. Það er IIE og Fulbright sem bjóða til ráðstefnu, um málefni sem gæti varla staðið mínu náttúruelskandi hjarta nær: The role of minorities (i.e. náttúruverndarsinnar??) in the political process. Þetta gætu orðið spennandi og lærdómsríkar umræður!
Veit einhver um eitthvað spennandi að sjá og gera í Chicago? Ég man bara eftir Sears Tower, sem ég heimsótti með pabba og Júlíusi bróður þegar ég var 11 ára; en mér sýnist að ég muni hafa tíma til að skoða meira en bara einn skýjakljúf. Tillögur velkomnar og vel þegnar.
Ef allt bregst má svo líka bara benda mér á e-t sæmilegt kaffihús, ég fór í greinasöfnunarferð til leiðbeinandans míns áðan og kom út með 10 cm þykkan bunka undir hendinni. Sæmilegur slatti það, ég á áreiðanlega eftir að sötra í mig nokkuð marga lítra af kaffi með allri þessari visku.
Veit einhver um eitthvað spennandi að sjá og gera í Chicago? Ég man bara eftir Sears Tower, sem ég heimsótti með pabba og Júlíusi bróður þegar ég var 11 ára; en mér sýnist að ég muni hafa tíma til að skoða meira en bara einn skýjakljúf. Tillögur velkomnar og vel þegnar.
Ef allt bregst má svo líka bara benda mér á e-t sæmilegt kaffihús, ég fór í greinasöfnunarferð til leiðbeinandans míns áðan og kom út með 10 cm þykkan bunka undir hendinni. Sæmilegur slatti það, ég á áreiðanlega eftir að sötra í mig nokkuð marga lítra af kaffi með allri þessari visku.
Frekja eda hroki eda hvad?
Hvad er haegt ad vera mikill professor? Milli klukkan fimm og halfsex i gaerdag fengu eg, og allir samnemendur minir i vidkomandi kursum, sex greinar i tolvuposti fra kennurunum. Allar greinarnar eru lesefni fyrir tima i dag. Thad er vika sidan sidasti timi var. Hvad halda thessir menn ad vid seum?!?!?!
sunnudagur, mars 14, 2004
laugardagur, mars 13, 2004
Reduce, reuse, recycle
Stundum á ég mjög erfitt með að sætta mig við að ég verði að henda einhverju sem ekki virkar lengur. Stundum leiðir það svo aftur til þess að ég læri eitthvað nýtt og verð flinkari (og ákveðnari) en áður. Kláraði í dag margra vikna hreinsiferli á keðjunni á hjólinu mínu. Hún var orðin mjög ryðguð eftir saltaustur Íþökubúa á vegi og gangstéttir í vetur og satt best að segja ekki hugað frekara líf af starfsmönnum hjólabúða, enda orðin svo pinnstíf að ekki einn einasti hlekkur hreyfðist. Ég setti hana hins vegar í uppþvottalögsbað og gleymdi henni þar ofan í í líklega tvær vikur, tók hana svo uppúr og alla í sundur og skrúbbaði hátt og lágt, endurnýjaði svo baðið og lét hana malla í nokkrar vikur í viðbót. Aftur var keðjan skrúbbuð og burstuð í bak og fyrir og var þá orðin svo fín að ekki þótti ástæða til að baða hana frekar. Næst þurfti að lemja gripinn einhvern veginn saman. Áðurnefndir starfsmenn hjólabúða höfðu sagt mér að keðjupinnarnir væru einnota og vonlaust að nota þá aftur, mér tókst að troða 6 af 9 aftur inn í keðjuna og var nokkuð ánægð með sjálfa mig. Hinir þrír voru keyptir daginn eftir og loks í dag tók ég mig til og setti keðjuna aftur á hjólið og brunaði í eftirmiðdagssólinni niður í skóla. Lifi þrjóskan, og endurnýtingin!!
Smá raus um dag og veg
Það er alltaf gaman að blogga þegar heimadæmi í stærðfræði liggja fyrir...
Þessa dagana er hér í heimsókn stelpa sem er búið að hleypa inn í jarðfræðina, n.t.t. í líf-jarðefnafræðiprógrammið hjá leiðbeinandanum mínum. Hún kom hingað á fimmtudaginn, er búin að vera í stífu prógrammi að hitta fólk og kynna sig, og fer svo aftur heim á morgun. Í gær þvældist hún um allan kampus í fylgd framhaldsnema, fór á fyrirlestra og lauk deginum á skemmtistað í bænum í boði deildarinnar. Allir eru að sýna sitt besta andlit og vera sem almennilegastir til að hún ákveði nú að taka tilboðinu héðan; það er sennilega jafnmikil samkeppni milli skóla um góða nemendur eins og það er mikil samkeppni meðal nemenda um skóla.
Eftir að fylgjast með, mest til utan frá, hvernig svona kynnisheimsókn fer fram er ég alveg rosalega fegin að ég fór ekki í heimsóknir sem þessar þegar ég var að sækja um í fyrra!! Ekki það að ég sé svona ósósíal, ég bara hefði snappað á einhverjum tímapunkti yfir allri kurteisinni og innihaldslausa hjalinu. Á barnum í gær slysaðist ég til að spyrja hana hvað hún væri að vinna við þar sem hún er núna. Til baka fékk ég þvílíkan þjáningarsvip, svo afsökunarbros og eitthvað muldur. Allt í einu þagnaði hún í miðju kafi og baðst afsökunar, hún væri bara búin að fara með þessa rullu svo oft þennan daginn að hún gæti það ekki aftur. Grey stelpan. Hún er mjög indæl og væri kærkomin viðbót við labbið okkar, nú er bara að vona að hún velji okkur fram yfir Kaliforníu! Ég vona líka að hún hafi átt aðeins afslappaðri dag í dag.
Hjá mér byrjaði dagurinn snemma, allt of snemma miðað við hvað ég var lengi úti í gær. Fór á skíði með nokkrum félögum mínum, í þetta skipti að telemarka í brekkunum í Greek Peak (öfunda aðra félaga mína, sem nú eru á Telemark-hátíð í Vermont, svo mikið :)). Ég fékk lánuð "alvöru" telemark-skíði og það er svona milljón sinnum viðráðanlegra en að telemarka á gönguskíðum. Íhá, ekkert smá gaman!
Þessa dagana er hér í heimsókn stelpa sem er búið að hleypa inn í jarðfræðina, n.t.t. í líf-jarðefnafræðiprógrammið hjá leiðbeinandanum mínum. Hún kom hingað á fimmtudaginn, er búin að vera í stífu prógrammi að hitta fólk og kynna sig, og fer svo aftur heim á morgun. Í gær þvældist hún um allan kampus í fylgd framhaldsnema, fór á fyrirlestra og lauk deginum á skemmtistað í bænum í boði deildarinnar. Allir eru að sýna sitt besta andlit og vera sem almennilegastir til að hún ákveði nú að taka tilboðinu héðan; það er sennilega jafnmikil samkeppni milli skóla um góða nemendur eins og það er mikil samkeppni meðal nemenda um skóla.
Eftir að fylgjast með, mest til utan frá, hvernig svona kynnisheimsókn fer fram er ég alveg rosalega fegin að ég fór ekki í heimsóknir sem þessar þegar ég var að sækja um í fyrra!! Ekki það að ég sé svona ósósíal, ég bara hefði snappað á einhverjum tímapunkti yfir allri kurteisinni og innihaldslausa hjalinu. Á barnum í gær slysaðist ég til að spyrja hana hvað hún væri að vinna við þar sem hún er núna. Til baka fékk ég þvílíkan þjáningarsvip, svo afsökunarbros og eitthvað muldur. Allt í einu þagnaði hún í miðju kafi og baðst afsökunar, hún væri bara búin að fara með þessa rullu svo oft þennan daginn að hún gæti það ekki aftur. Grey stelpan. Hún er mjög indæl og væri kærkomin viðbót við labbið okkar, nú er bara að vona að hún velji okkur fram yfir Kaliforníu! Ég vona líka að hún hafi átt aðeins afslappaðri dag í dag.
Hjá mér byrjaði dagurinn snemma, allt of snemma miðað við hvað ég var lengi úti í gær. Fór á skíði með nokkrum félögum mínum, í þetta skipti að telemarka í brekkunum í Greek Peak (öfunda aðra félaga mína, sem nú eru á Telemark-hátíð í Vermont, svo mikið :)). Ég fékk lánuð "alvöru" telemark-skíði og það er svona milljón sinnum viðráðanlegra en að telemarka á gönguskíðum. Íhá, ekkert smá gaman!
fimmtudagur, mars 11, 2004
miðvikudagur, mars 10, 2004
Kósí á þriðjudagskvöldum í vor
Hann Don í útiklúbbnum á heitan pott. Ekkert smá notalegt að fara í pottinn eftir jógatíma og klúbbfund og kjafta sig inn í nóttina!
þriðjudagur, mars 09, 2004
Spínatípínat
Á einhver idjótprúf uppskrift að einhverju spínatípínatírínatí? Það er víst indverskt í matinn á morgun og fólk beðið að koma með í púkkið. Ábendingar vel þegnar!
Skemmtilegt líf aðstoðarkennara
Ein af mínum helstu skyldum hér þetta árið er að kenna verklegt í inngangskúrsi í haffræði og haf-jarðfræði. Í Bandaríkjunum byrjar fólk háskólanám þegar það er 18 ára, ekki tvítugt eins og heima, og því líður mér yfirleitt frekar eins og ég sé að tala við bekk af menntskælingum en háskólanemum. Þar að auki þurfa krakkarnir að taka heilan haug af kúrsum sem hafa ekkert með aðalfagið þeirra að gera, svona svipað og þegar máladeildarfók heima þurfti að taka jarðfræði og eðlisfræðikrakkar að taka þýsku út í það óendanlega. Þetta veldur því að inngangskúrsarnir eru þéttsetnir fólki sem hefur engan áhuga á efninu en verður að taka kúrsinn.
Þetta var skemmtilega augljóst í labbinu í gær. Við vorum að skoða set og grjót af hafsbotni og vinna verkefni um það hvernig setmyndun í hafinu á sér stað. Þar sem ég er skrýtinn jarðfræðingur sem elskar allt grjót og alla drullu finnst mér þetta alveg massa spennandi. Yfirleitt tekst mér ágætlega að fá fólk til að fá smá áhuga á viðfangsefninu þegar ég er með hóp af túristum úti í náttúrunni og get útskýrt hlutina í sínu rétta samhengi. Með míníatúr sýnishorn af grjóti á borði inni í skólastofu verður þetta hins vegar meiriháttar áskorun, sérstaklega þegar áheyrendahópurinn samanstendur af 18 ára krökkum sem hreinlega gæti ekki staðið meira á sama.
Það er svo sannarlega gaman að vera aðstoðarkennari...
Þetta var skemmtilega augljóst í labbinu í gær. Við vorum að skoða set og grjót af hafsbotni og vinna verkefni um það hvernig setmyndun í hafinu á sér stað. Þar sem ég er skrýtinn jarðfræðingur sem elskar allt grjót og alla drullu finnst mér þetta alveg massa spennandi. Yfirleitt tekst mér ágætlega að fá fólk til að fá smá áhuga á viðfangsefninu þegar ég er með hóp af túristum úti í náttúrunni og get útskýrt hlutina í sínu rétta samhengi. Með míníatúr sýnishorn af grjóti á borði inni í skólastofu verður þetta hins vegar meiriháttar áskorun, sérstaklega þegar áheyrendahópurinn samanstendur af 18 ára krökkum sem hreinlega gæti ekki staðið meira á sama.
Það er svo sannarlega gaman að vera aðstoðarkennari...
sunnudagur, mars 07, 2004
Þjóðlegt tjútt
Írsk þjóðlagatónlist setti endapunktinn aftan við ágæta helgi. Ótrúlega flinkt tónlistarfólk, allir mussuhipparnir í Íþöku og nágrenni og dansandi börn og gamalmenni og allt þar á milli upp um alla veggi; gott mál. Takk fyrir mig.
laugardagur, mars 06, 2004
Ísí on ðe pepsí, görl!!
Fight Club!
What movie Do you Belong in?(many different outcomes!)
brought to you by Quizilla
Svei mér þá, ég er alveg til í að vera svona hræðileg ef ég fæ á móti að vera í eins og einni mynd með ofurhönkinu honum Brad Pitt!!
Bó
Það er Íslendingapartý í kvöld í Íþöku. Allir að halda sér fast! Sit heima að fara yfir próf og reyni að hita upp fyrir tjúttið með því að hlusta á Bó og Röggu Gísla. Íha!! "Þú ert einn á leið sem enginn maður fer, aleinn á ferð og óljóst hvert á endanum þig ber. Bara akstur á undarlegum vegi óræðri nóttinni í, akstur í áttina að degi ef hann þá kemur á ný..." já, það er magnað hvað maður leggur á sig til að vera Íslendingur á erlendri grund ;)
Horfði annars á snilldarverkið "Brazil" í gær. Myndin fær bestu meðmæli, samt kannski aðallega fyrir þau sýrðari af ykkur.
Horfði annars á snilldarverkið "Brazil" í gær. Myndin fær bestu meðmæli, samt kannski aðallega fyrir þau sýrðari af ykkur.
Óperusaungkona eða stórskáld?
Í Íþöku um hæð og hól
hún Herdís litla skoppar,
þrjátíu ára' og enn í skól-
a er og aldrei stoppar!
Sérleg ammælisvísa frá frú Veinólínu
hún Herdís litla skoppar,
þrjátíu ára' og enn í skól-
a er og aldrei stoppar!
Sérleg ammælisvísa frá frú Veinólínu
Fíbbl, bjánar og fæðingarhálfvitar
Sótti slædsmyndir úr framköllun í gær. Þessir andskotans eymingjar og aular höfðu það af að eyðileggja hálfa filmuna með því að klippa myndirnar í tvennt og setja tvo mismunandi helminga in í hvern ramma. AAARRRRRGGGGGGHHHHHHH!!!!! Ætla aldrei aftur að biðja um innrammaðar slædsmyndir. Djövulsins asnar.
P.S. Ekki fara að segja mér hvað digital sé miklu betra, ok? Verð bara að fá að vera sérvitur eins og alltaf :)
P.S. Ekki fara að segja mér hvað digital sé miklu betra, ok? Verð bara að fá að vera sérvitur eins og alltaf :)
Vel þegið á laugardagsmorgni
Nokkrar þýðingar á íslenskum málvenjum:
Stolið frá fyndnu víólustelpunni
The raisin at the end of the hot-dog = Rúsínan í pylsuendanum.
I measure one-pulled with it = Ég mæli eindregið með því.
Now there won't do any mitten-takes = Nú duga engin vettlingatök.
I come completely from mountains = Ég kem alveg af fjöllum.
Thank you for the warm words into my garden = Þakka þér fyrir hlý orð í
minn garð.
Everything goes on the back-legs = Það gengur allt á afturfótunum.
He's comepletely out driving = Hann er alveg úti að aka.
It lies in the eyes upstairs = Það liggur í augum uppi.
She gave me under the leg = Hún gaf mér undir fótinn.
He stood on the duck = Hann stóð á öndinni.
I teach in breast of him = Ég kenni í brjósti um hann.
On with the butter!!! = Áfram með smjörið.
Hahahahahaha = Hehehehehe
Stolið frá fyndnu víólustelpunni
föstudagur, mars 05, 2004
Geturðu gert mér greiða?
Er einhver til í að fara á þessa tónleika fyrir mig á morgun?
Ég hef aldrei heyrt neitt eftir hana svo ég viti og ég hef aldrei heyrt yngri systur hennar (hún var fyrsta vinkona mín!!) syngja neitt síðan við vorum 7 ára eða eitthvað álíka. Nú eru þær systur orðnar meiri snillingar en nokkru sinni fyrr. Bein útsending á morgun vel þegin!
Á laugardaginn kemur kl. 15:15 á Nýja sviði Borgarleikhússins mun CAPUT
flytja 5 verk eftir Alfred Schnittke og frumflytja nýtt verk eftir
Hildigunni Rúnarsdóttur. Verk Hildigunnar, sem er fyrir sópran og 10
hljóðfæri, heitir "Kemur kvöld" og er við ljóð Guðmundar Böðvarssonar.
Einsöngvari í verkinu er Hallveig Rúnarsdóttir og stjórnandi er Daníel
Bjarnason, en þetta er frumraun þeirra beggja með CAPUT hópnum.
Verk Schnittkes efnisskránni á laugardaginn verða Hymn I fyrir selló, hörpu
og pákur (1974), Hymn II fyrir selló og kontrabassa (1974), Hymn III fyrir
selló, fagott, sembal og rörklukkur (1975), Hymn IV fyrir selló,
kontrabassa, fagott, hörpu, sembal, rörklukkur og pákur (1977) og Kanon
fyrir strengjakvartett, tileinkaður minningu Stravinskys (1977).
Ég hef aldrei heyrt neitt eftir hana svo ég viti og ég hef aldrei heyrt yngri systur hennar (hún var fyrsta vinkona mín!!) syngja neitt síðan við vorum 7 ára eða eitthvað álíka. Nú eru þær systur orðnar meiri snillingar en nokkru sinni fyrr. Bein útsending á morgun vel þegin!
This monkey´s gone to heaven
fimmtudagur, mars 04, 2004
Dísa rokkar!
Djövullrégglár!! Fékk 77 stigum hærra á stærðfræðiprófinu en á sama prófi í fyrra. Það eru tæp 4 staðalfrávik. Vei!!!!
miðvikudagur, mars 03, 2004
Andlitslyfting
Meðan ég er of upptekin/framtakslaus til að fullgera heimasíðuna mína læt ég þessa smá andlitslyftingu á blogginum mínum duga. Núna eru gömlu linkarnir, auk nokkurra nýrra, komnir aftur upp, og mynd af undirritaðri við uppáhaldsiðju sína þessa dagana. Meira síðar.
mánudagur, mars 01, 2004
Nýjasta útgáfan
af leiðarvísinum er komin, með mynd af leiðinni okkar og allt! Sjá hlekk í megafærslu gærdagsins.
A sandolum i ermalausum bol...
Ja uff, thad er bara ad koma vor. For ut a CTB adan berfaett i sandolum, reyndar ekki a ermalausum bol en thad er nu sennilega ekki langt i thad. Rett kominn mars, thetta er alveg hrikalegt!
sunnudagur, febrúar 29, 2004
Góða helgi, gott fólk!
Mikið er þetta búin að vera ánægjuleg helgi. Alveg frá föstudegi fram á daginn í dag!
Á föstudaginn gerði ég vini mínum honum Greg smá greiða. Þannig er að á föstudögum er alltaf semínar hér þar sem einhver virtur jarðvísindamaður (eða -kona, þó svo ég muni ekki eftir að neinni konu hafi verið boðið hingað í minni tíð, ussfuss) frá öðrum háskóla eða stofnun heldur fyrirlestur fyrir deildina og talar við prófessora og nemendur sem hafa sérstakan áhuga á þeirra rannsóknum. Í þetta sinn kom hingað kornungur prófessor sem er sérfræðingur í landmótunarfræðum og tektóník (jarðskorpuhreyfingum). Ef svo óheppilega vill til að dagurinn hjá gestafyrirlesaranum er ekki fullskipaður viðtölum og umræðum er töluverð hætta á að viðkomandi verði voðalega foj og móðgaður, svo gestgjafanum er mikið í mun að fylla prógrammið hjá gestinum. Einmitt þess vegna féllst ég á að taka eitt viðtalsbil hjá þessum prófessor; Greg var ábyrgur fyrir heimsókninni og grátbað mig að gera sér þennan greiða. Ég hef ekki mikið vit á því sem þessi náungi er að gera svo ég prentaði út grein eftir hann af Netinu og reyndi að undirbúa mig fyrir ósköpin á þann hátt.
Nú, svo rann viðtalið upp og ég var alveg úti að hjóla, gat mest lítið spurt hann út í hans eigin rannsóknir en klóraði í bakkann með því að spyrja heil lifandis ósköp út í Himalayafjöllin, þar sem hann hefur unnið mikið og þar sem ég verð að öllum líkindum að vinna. Þegar viðtalið var sirka hálfnað kom svo prófessorinn sem kennir kúrsinn um flæði vökva í skorpunni aðvífandi, ég greip tækifærið og innvolveraði hann í samræður um líkan af hitaflæði í Himalaya sem ég er að spá í að gera í kúrsinum og voilá, allt í einu var skollinn á brjálaður þrí-heilastormur og ég lærði alveg helling. Fór sem sagt miklu betur en á horfðist!
Um kvöldið var svo Banff Mountain Film Festival hér á kampus. Þar sem útivistarklúbburinn var einn af skipuleggjendum hátíðarinnar hér í Íþöku hjálpaði ég til við að vísa fólki til sætis, taka miða og deila út prógrömmum. Einhverra hluta vegna hef ég aldrei séð þetta áður þótt hátíðin hafi komið heim á Frón nokkrum sinnum og mikið hlýt ég að hafa misst af miklu! Það var brjáluð stemning í salnum, fólk blístraði og klappaði og allir skemmtu sér hið besta yfir misbrjálæðislegum uppátækjum sem sýnd voru. Persónulega fannst mér mest koma til síðustu myndarinnar (sem tilheyrði ekki alvöru Banff-hátíðinni), hún var gerð af 8 eða 10 íþökskum unglingsstrákum sem fengu innblástur frá hátíðinni í fyrra og bjuggu til sína eigin skíða- og snjóbrettamynd. Ekkert smá gaman að svona framtakssömu fólki!
Í gær skrönglaðist ég svo á fætur á þeim ókristilega tíma hálfsex. Það mátti ekki seinna vera því tveggja tíma akstur eftir skutl hingað og þangað um Íþöku til að ná í fólk og græjur skilaði okkur að Laxárgljúfrum rétt um hálfníu-leytið, og þá þegar var sólin farin að bræða efstu hluta ísfossanna sem við ætluðum að klifra. Við vorum fimm á ferð og náðum að klifra tvær leiðir áður en næsti skammtur af klifrurum kom í gljúfrið. Þetta er nokkuð stórt klifursvæði, einar 20 leiðir hafa verið settar upp (klifraðar) og meðan hin þrjú reyndu við lengstu og hæstu leiðina í gljúfrinu fórum við Simeon og opnuðum tvær nýjar leiðir (i.e. klifruðum leiðir sem ekki er vitað til að hafi verið klifraðar áður). Þessi merkilega frammistaða ætti að koma okkur alla leið á spjöld sögunnar, þ.e. í leiðarvísi yfir leiðir þarna. Þeir/þær sem fyrst klifra leið fá að nefna hana; fyrri leiðina nefndi ég Lax og þá seinni nefndum við Sashimi (minnir það, það var a.m.k. eitthvað með sushi). Sú var nú eiginlega eins og sturta efst, svo við vorum alveg holdvot þegar upp var komið. Minnti mig á klifur með honum Steina heima fyrir mörgum árum, þegar við fórum í Búhamra (held þeir heiti það) í Esjunni og klifruðum upp langan og aflíðandi foss sem bráðnaði hratt undan okkur á leiðinni upp. Soldið sjeikí það. Leiðin í gær var nú miklu öruggari, en ég var orðin ansi þreytt undir lokin og líður núna eins og einhver hafi lamið mig með lurkum í allan gærdag!
Matarboðið sem hann Jason hafði lofað okkur Ara í Adirondacks-ferðinni okkar varð svo loks að veruleika í gærkveldi, við þrjú vorum náttúrulega viðstödd og Simeon að auki, svo eftir matinn bættust einhverjir fleiri við. Það er ekkert smá sem hann Jason er góður kokkur! Lambalæri, ofnbakaðar kartöflur í rjómabaði (sem ég gerði að svalbarðskri fyrirmynd) og ferskur aspas með karrísmjöri var á matseðlinum, namminamm!
Svo er bara að vona að sunnudagurinn standist forverum sínum tveimur snúning.
Á föstudaginn gerði ég vini mínum honum Greg smá greiða. Þannig er að á föstudögum er alltaf semínar hér þar sem einhver virtur jarðvísindamaður (eða -kona, þó svo ég muni ekki eftir að neinni konu hafi verið boðið hingað í minni tíð, ussfuss) frá öðrum háskóla eða stofnun heldur fyrirlestur fyrir deildina og talar við prófessora og nemendur sem hafa sérstakan áhuga á þeirra rannsóknum. Í þetta sinn kom hingað kornungur prófessor sem er sérfræðingur í landmótunarfræðum og tektóník (jarðskorpuhreyfingum). Ef svo óheppilega vill til að dagurinn hjá gestafyrirlesaranum er ekki fullskipaður viðtölum og umræðum er töluverð hætta á að viðkomandi verði voðalega foj og móðgaður, svo gestgjafanum er mikið í mun að fylla prógrammið hjá gestinum. Einmitt þess vegna féllst ég á að taka eitt viðtalsbil hjá þessum prófessor; Greg var ábyrgur fyrir heimsókninni og grátbað mig að gera sér þennan greiða. Ég hef ekki mikið vit á því sem þessi náungi er að gera svo ég prentaði út grein eftir hann af Netinu og reyndi að undirbúa mig fyrir ósköpin á þann hátt.
Nú, svo rann viðtalið upp og ég var alveg úti að hjóla, gat mest lítið spurt hann út í hans eigin rannsóknir en klóraði í bakkann með því að spyrja heil lifandis ósköp út í Himalayafjöllin, þar sem hann hefur unnið mikið og þar sem ég verð að öllum líkindum að vinna. Þegar viðtalið var sirka hálfnað kom svo prófessorinn sem kennir kúrsinn um flæði vökva í skorpunni aðvífandi, ég greip tækifærið og innvolveraði hann í samræður um líkan af hitaflæði í Himalaya sem ég er að spá í að gera í kúrsinum og voilá, allt í einu var skollinn á brjálaður þrí-heilastormur og ég lærði alveg helling. Fór sem sagt miklu betur en á horfðist!
Um kvöldið var svo Banff Mountain Film Festival hér á kampus. Þar sem útivistarklúbburinn var einn af skipuleggjendum hátíðarinnar hér í Íþöku hjálpaði ég til við að vísa fólki til sætis, taka miða og deila út prógrömmum. Einhverra hluta vegna hef ég aldrei séð þetta áður þótt hátíðin hafi komið heim á Frón nokkrum sinnum og mikið hlýt ég að hafa misst af miklu! Það var brjáluð stemning í salnum, fólk blístraði og klappaði og allir skemmtu sér hið besta yfir misbrjálæðislegum uppátækjum sem sýnd voru. Persónulega fannst mér mest koma til síðustu myndarinnar (sem tilheyrði ekki alvöru Banff-hátíðinni), hún var gerð af 8 eða 10 íþökskum unglingsstrákum sem fengu innblástur frá hátíðinni í fyrra og bjuggu til sína eigin skíða- og snjóbrettamynd. Ekkert smá gaman að svona framtakssömu fólki!
Í gær skrönglaðist ég svo á fætur á þeim ókristilega tíma hálfsex. Það mátti ekki seinna vera því tveggja tíma akstur eftir skutl hingað og þangað um Íþöku til að ná í fólk og græjur skilaði okkur að Laxárgljúfrum rétt um hálfníu-leytið, og þá þegar var sólin farin að bræða efstu hluta ísfossanna sem við ætluðum að klifra. Við vorum fimm á ferð og náðum að klifra tvær leiðir áður en næsti skammtur af klifrurum kom í gljúfrið. Þetta er nokkuð stórt klifursvæði, einar 20 leiðir hafa verið settar upp (klifraðar) og meðan hin þrjú reyndu við lengstu og hæstu leiðina í gljúfrinu fórum við Simeon og opnuðum tvær nýjar leiðir (i.e. klifruðum leiðir sem ekki er vitað til að hafi verið klifraðar áður). Þessi merkilega frammistaða ætti að koma okkur alla leið á spjöld sögunnar, þ.e. í leiðarvísi yfir leiðir þarna. Þeir/þær sem fyrst klifra leið fá að nefna hana; fyrri leiðina nefndi ég Lax og þá seinni nefndum við Sashimi (minnir það, það var a.m.k. eitthvað með sushi). Sú var nú eiginlega eins og sturta efst, svo við vorum alveg holdvot þegar upp var komið. Minnti mig á klifur með honum Steina heima fyrir mörgum árum, þegar við fórum í Búhamra (held þeir heiti það) í Esjunni og klifruðum upp langan og aflíðandi foss sem bráðnaði hratt undan okkur á leiðinni upp. Soldið sjeikí það. Leiðin í gær var nú miklu öruggari, en ég var orðin ansi þreytt undir lokin og líður núna eins og einhver hafi lamið mig með lurkum í allan gærdag!
Matarboðið sem hann Jason hafði lofað okkur Ara í Adirondacks-ferðinni okkar varð svo loks að veruleika í gærkveldi, við þrjú vorum náttúrulega viðstödd og Simeon að auki, svo eftir matinn bættust einhverjir fleiri við. Það er ekkert smá sem hann Jason er góður kokkur! Lambalæri, ofnbakaðar kartöflur í rjómabaði (sem ég gerði að svalbarðskri fyrirmynd) og ferskur aspas með karrísmjöri var á matseðlinum, namminamm!
Svo er bara að vona að sunnudagurinn standist forverum sínum tveimur snúning.
þriðjudagur, febrúar 24, 2004
Alltof löt
til að nenna að læra almennilega fyrir stærðfræðiprófið í kvöld. Mikið verður gott þegar því er aflokið. Þá á ég neflilega bara 8 skyndipróf í stærðfræði eftir, búin með 4. Á næstu tveimur og hálfu misseri.
Held ég fari á Chapter House og kíki á útifólkið eftir prófið. Fái mér kannski öl til að halda upp á áfangann. Já, geri það bara. Endilega mæta ef þið getið :)
Held ég fari á Chapter House og kíki á útifólkið eftir prófið. Fái mér kannski öl til að halda upp á áfangann. Já, geri það bara. Endilega mæta ef þið getið :)
mánudagur, febrúar 23, 2004
Djúsí kjaftasögur??
Ætli það verði eitthvað um svoleiðis á skorarfundunum sem ég mun sitja næsta vetur sem fulltrúi nemenda?? Eitthvað annað en skrifstofutilfæringar, budget-cuts og kleinuhringir? Við skulum bara rétt svo vona það!
Bestu meðmæli
fær Touching the Void (hvernig ætli þetta hafi eiginlega verið þýtt yfir á íslensku??). Ég var náttúrulega búin að lesa bókina og er mjög ánægð með það því myndin er svo yfirþyrmandi að það er held ég bara betra að vita hvað gerist og geta einbeitt sér að því að setja sig í spor þeirra.
sunnudagur, febrúar 22, 2004
laugardagur, febrúar 21, 2004
Partý partý
Eins og glöggir lesendur kommentakerfisins hér og blogganna þeirra Stínu og Hallveigar hafa eflaust tekið eftir átti undirrituð stórafmæli í gær, the big three-O eins og Kaninn segir. Ekki var annað hægt en að efna til veislu og maður lifandi, þetta var nú meira partýið!
Okkur telst til að 30 manns hafi mætt. Allir voru kátir og glaðir, skemmtu sér vel og drukku hraustlega, tóku svo til eftir sig og voru farnir kl. 3. Enginn sendi lögguna á okkur og enginn lamdi neinn en einhverjir fóru heim með símanúmer hjá fólki af hinu kyninu á límmiða á bringunni. Afmælisbarnið skemmti sér alveg konunglega, sérstaklega í dansinum sem brast á eftir miðnættið; þá var húsgögnunum mokað út í horn og tekin suður-amerísk sveifla. Nokkuð var um að fólk kæmi með eitthvað smálegt handa afmælisbarninu; t.d. laumaði hann Brjánn að mér pakka sem innihélt svona bók, Meghan gaf mér afmælistertu sem var alveg ótrúlega góð... og með kertum, Adam kom með Smirnoff eplavodka (eins og samkundan hafi mátt við meira áfengi) og Jack og hans kærasta færðu gestum kampavín. Toppurinn var nú samt gjöfin frá Greg og Gaby kærustunni hans; þau tóku sér góðan tíma fyrir framan bókarekkann í Wegman's til að velja viðeigandi gjöf fyrir þrítuga einhleypa konu. Ekki má svo gleyma framlagi þeirra Martin vinar míns, sem útbjó þýskan rauðvínsdrykk, og Jacob, sem hélt uppi stuðinu með því að lána okkur bassamagnarann sinn og hátalarana.
Birgðakönnun í morgun leiddi í ljós að í ísskápnum eru enn 40 ódrukknir bjórar og í frystinum er Smirnoff eplavodkinn frá Adam og kærustunni. Hér verður sem sagt líklega bara að blása til annarrar veislu bráðum.
Svo vil ég endilega nota tækifærið og þakka fyrir afmæliskveðjurnar, kort og pakka, bæði komna og enn-á-leiðinni, frá ykkur heima!
Okkur telst til að 30 manns hafi mætt. Allir voru kátir og glaðir, skemmtu sér vel og drukku hraustlega, tóku svo til eftir sig og voru farnir kl. 3. Enginn sendi lögguna á okkur og enginn lamdi neinn en einhverjir fóru heim með símanúmer hjá fólki af hinu kyninu á límmiða á bringunni. Afmælisbarnið skemmti sér alveg konunglega, sérstaklega í dansinum sem brast á eftir miðnættið; þá var húsgögnunum mokað út í horn og tekin suður-amerísk sveifla. Nokkuð var um að fólk kæmi með eitthvað smálegt handa afmælisbarninu; t.d. laumaði hann Brjánn að mér pakka sem innihélt svona bók, Meghan gaf mér afmælistertu sem var alveg ótrúlega góð... og með kertum, Adam kom með Smirnoff eplavodka (eins og samkundan hafi mátt við meira áfengi) og Jack og hans kærasta færðu gestum kampavín. Toppurinn var nú samt gjöfin frá Greg og Gaby kærustunni hans; þau tóku sér góðan tíma fyrir framan bókarekkann í Wegman's til að velja viðeigandi gjöf fyrir þrítuga einhleypa konu. Ekki má svo gleyma framlagi þeirra Martin vinar míns, sem útbjó þýskan rauðvínsdrykk, og Jacob, sem hélt uppi stuðinu með því að lána okkur bassamagnarann sinn og hátalarana.
Birgðakönnun í morgun leiddi í ljós að í ísskápnum eru enn 40 ódrukknir bjórar og í frystinum er Smirnoff eplavodkinn frá Adam og kærustunni. Hér verður sem sagt líklega bara að blása til annarrar veislu bráðum.
Svo vil ég endilega nota tækifærið og þakka fyrir afmæliskveðjurnar, kort og pakka, bæði komna og enn-á-leiðinni, frá ykkur heima!
Sálgreining við upphaf fertugsaldursins
You're A Prayer for Owen Meany!
by John Irving
Despite humble and perhaps literally small beginnings, you inspire
faith in almost everyone you know. You are an agent of higher powers, and you manifest
this fact in mysterious and loud ways. A sense of destiny pervades your every waking
moment, and you prepare with great detail for destiny fulfilled. When you speak, IT
SOUNDS LIKE THIS!
Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.
via Hallveig
þriðjudagur, febrúar 17, 2004
Rífumst!!!
Þið ykkar sem einhvern áhuga hafið á jarðfræði, kíkið endilega á Nature vol. 425, 23. okt. 2003, á Andes-greinina eftir Lamb og Davis. Við vorum að diskútera hana í tíma núna áðan.
Þannig er að kennarinn er ekki sammála höfundum, sem í stuttu máli halda því fram að loftslagsbreytingar hafi átt stóran þátt í því að Andesfjöllin urðu jafnhá og raun ber vitni (skerkraftar á plötumótum og lítið rof vegna þurrs loftslags spila hér inní). Kennarinn er eldfjallafræðingur og ekki hrifin af loftslagspælingum á neinu plani. Í hvert sinn sem einhver reyndi að segja eitthvað jákvætt var sá sami skotinn niður og þegar rök hennar (sem oft voru ekki beysin) voru uppurin sneri hún upp á sig og fór að tala um eitthvað annað. Því miður veit ég ekki nóg um jarðsögu og -fræði Andesfjallanna til að leggja mikið til málanna en þrátt fyrir það var ég var alveg að kafna fyrir hönd þeirra sem sáu ljósa punkta í greininni en voru alltaf jarðaðir með misgáfulegum athugasemdum. Þess vegna varð ég að taka undir með dauðuppgefnum vini mínum, honum Greg, í lok tímans þegar hann spurði hvernig í ósköpunum stæði á því að ef greinin væri svona mikill skeinipappír að Nature hefði samþykkt að birta hana. Svarið var ógleymanlegt og alveg fáránlega ópró: Ætli höfundurinn (sem hafði þegar verið lýst sem óþolandi bresku montpriki með egó á stærð við Everest) sé ekki bara persónulegur vinur ritstjórans, ha? For crying out loud, þessi kona er prófessor við virtan háskóla en á ekki betri mótrök en persónulegt skítkast (ætli hún kjósi D?? nei bara spyr...).
Ég hlýt að hafa verið eins og þrumuský í framan allan tímann sem greinin var "rædd", því eftir tímann kom þessi annars ágæta kona til mín og sagðist hafa tekið eftir því á svipnum á mér að ég væri nú greinilega mjög hrifin af greininni og loftslagi almennt og hvað mér fyndist. Úff, hugsaði ég (um leið og hún fékk prik hjá mér fyrir að a.m.k. reyna að sýna viðhorfum nemendanna athygli), erfitt að svara þessu án þess að fara sjálf út í persónulegt skítkast... svo ég sagði eins og er að ég hafi í raun ekki nógu mikla þekkingu á efninu til að hafa sterkar skoðanir í neina átt en hafi saknað jafnari umræðu, því þeir sem höfðu eitthvað jákvætt að segja hafi ekki verið gefið svigrúm til að þróa sín rök... eða eitthvað viðlíka dipló moð. Hún virtist ekki alveg ná punktinum hjá mér... enda greinin svoddan skeinipappír, þú veist.
Enívei, það væri haugalygi að segja að greinin að tarna sé óumdeild, fólk getur greinilega rifist eins og hundur og köttur um þetta og það er að mínu mati ekkert smá gaman. Kenningin þeirra er risastór og fullt af veikum punktum. Þannig var líka kenningin um flekarek upphaflega, og heill hellingur af öðrum kenningum. Ef ekkert mætti birta fyrr en menn væru með kenningu sem útskýrði allt alltaf alls staðar þá væri ekki búið að gefa út eina blaðsíðu af neinum vísindum enn. Held að sumir þurfi að fara að skilja það.
Þannig er að kennarinn er ekki sammála höfundum, sem í stuttu máli halda því fram að loftslagsbreytingar hafi átt stóran þátt í því að Andesfjöllin urðu jafnhá og raun ber vitni (skerkraftar á plötumótum og lítið rof vegna þurrs loftslags spila hér inní). Kennarinn er eldfjallafræðingur og ekki hrifin af loftslagspælingum á neinu plani. Í hvert sinn sem einhver reyndi að segja eitthvað jákvætt var sá sami skotinn niður og þegar rök hennar (sem oft voru ekki beysin) voru uppurin sneri hún upp á sig og fór að tala um eitthvað annað. Því miður veit ég ekki nóg um jarðsögu og -fræði Andesfjallanna til að leggja mikið til málanna en þrátt fyrir það var ég var alveg að kafna fyrir hönd þeirra sem sáu ljósa punkta í greininni en voru alltaf jarðaðir með misgáfulegum athugasemdum. Þess vegna varð ég að taka undir með dauðuppgefnum vini mínum, honum Greg, í lok tímans þegar hann spurði hvernig í ósköpunum stæði á því að ef greinin væri svona mikill skeinipappír að Nature hefði samþykkt að birta hana. Svarið var ógleymanlegt og alveg fáránlega ópró: Ætli höfundurinn (sem hafði þegar verið lýst sem óþolandi bresku montpriki með egó á stærð við Everest) sé ekki bara persónulegur vinur ritstjórans, ha? For crying out loud, þessi kona er prófessor við virtan háskóla en á ekki betri mótrök en persónulegt skítkast (ætli hún kjósi D?? nei bara spyr...).
Ég hlýt að hafa verið eins og þrumuský í framan allan tímann sem greinin var "rædd", því eftir tímann kom þessi annars ágæta kona til mín og sagðist hafa tekið eftir því á svipnum á mér að ég væri nú greinilega mjög hrifin af greininni og loftslagi almennt og hvað mér fyndist. Úff, hugsaði ég (um leið og hún fékk prik hjá mér fyrir að a.m.k. reyna að sýna viðhorfum nemendanna athygli), erfitt að svara þessu án þess að fara sjálf út í persónulegt skítkast... svo ég sagði eins og er að ég hafi í raun ekki nógu mikla þekkingu á efninu til að hafa sterkar skoðanir í neina átt en hafi saknað jafnari umræðu, því þeir sem höfðu eitthvað jákvætt að segja hafi ekki verið gefið svigrúm til að þróa sín rök... eða eitthvað viðlíka dipló moð. Hún virtist ekki alveg ná punktinum hjá mér... enda greinin svoddan skeinipappír, þú veist.
Enívei, það væri haugalygi að segja að greinin að tarna sé óumdeild, fólk getur greinilega rifist eins og hundur og köttur um þetta og það er að mínu mati ekkert smá gaman. Kenningin þeirra er risastór og fullt af veikum punktum. Þannig var líka kenningin um flekarek upphaflega, og heill hellingur af öðrum kenningum. Ef ekkert mætti birta fyrr en menn væru með kenningu sem útskýrði allt alltaf alls staðar þá væri ekki búið að gefa út eina blaðsíðu af neinum vísindum enn. Held að sumir þurfi að fara að skilja það.
mánudagur, febrúar 16, 2004
Skidalandaferd
Aldrei thessu vant er eg ekki med samviskubit yfir ad vera ad blogga: Prentarinn her i tolvuverinu er svo haegur og eitthvad verdur folk nu ad hafa fyrir stafni medan thad bidur!!
Vid Nicolas hinn argentinski skelltum okkur a skidi i gaer i goda vedrinu. Vid aetludum ad vera svaka arrisul og leggja af stad kl. halfniu og thratt fyrir eilitid naeturgoltr kveldid adur let eg mig hafa thad ad skreidast framur klukkan atta. Eg er ordin svo gomul ad eg verd thunn naestum bara af ad ganga framhja bar, thannig ad eftir ad drekka thrja bjora var heilsan ekki upp a marga fiska. Tilhugsunin um skidi og sol naegdi nu samt til ad fyrigefa rumid, en thad ver erfitt...
Nu, klukkan halfniu var bara ekkert farid ad bola a Nicolas, svo eg lagdi mig i allri munderingunni uppi i sofa, laumufegin ad fa ad lulla lengur. Drengurinn birtist svo modur og masandi klukkutima sidar og hafdi ekki einu sinni oumbedna thynnku ser til afsokunar... og mikid var eg fegin thessari aukaleggju.
Ad vanda var haldid til Greek Peak thar sem haegt er ad renna ser nidur i mot i einn dag fyrir 44 dollara (aldrei!!) eda skunda um a gonguskidum fyrir 10 dollara. Eg held folkid sem rekur gonguskidasvaedid se algjort hugsjonafolk sem byr sennilega i tjaldi eda e-d, allavega hafa thau areidanlega eitthvad litid upp ur krafsinu thvi tharna er ekki mikil traffik, ekki einu sinni a svona glimrandi dogum eins og i gaer.
Vid logdum i'ann og thegar vid vorum halfnud med lettustu leidina sa eg ad eg yrdi nu ad gera eitthvad i malinu, Nicolas hafdi bara einu sinni adur farid a gonguskidi en var samt ekkert buinn ad detta! Thetta er nattla algjor ohaefa, svo eg lagdi til ad vid skelltum okkur nu bara af slodanum og upp eina avanserada brekku og thadan inn a brekku i erfida flokknum. Thetta leist Nicolas afar vel a. Eftir ad hafa h.u.b. dottid ofan i laek og hrunid beint a andlitid ofan i djupan snjo nedst i stuttri en merkilega brattri brekku var eg ordin mattlaus af hlatri yfir sjalfri mer, og Nicolas hlo svo mikid ad mer ad a endanum datt hann lika. Tha hlo eg enn meira, og einhvern veginn komumst vid upp thessa brekku hrynjandi a andlitid i odru hverju spori og argandi af hlatri.
Og nu er eg farin ad hlaeja svo mikid ad folkid her i tolvuverinu, allt saman afar upptekid vid ad leysa allar alvarlegu lifsgaturnar sinar, er farid ad gona. Meira sidar.
Síðar: Komin í eigin tölvu, vá, þvílíkur munur maður!!
Enívei, þetta skíðaævintýri var mikið skemmtilegt. Við ætluðum sem sagt að stytta okkur leið en enduðum á að gera einmitt hið gagnstæða: Fara hring utan um skíðasvæðið! Það var nú bara ágætt, við gengum (ultum) þarna milli trjánna meðfram landi í einkaeign og að sjálfsögðu var búið að hefta á annað hvert tré tilkynningu þess efnis að ef við voguðum okkur inn fyrir línuna ósýnilegu í huga landeigandans værum við svo gott sem búin að afsala okkur réttinum til lífs og heilsu. Land sem búið er að ryðja til að koma þar fyrir háspennulínu var hins vegar ekki merkt sem lífshættulegt svæði svo við snerum til baka á skíðasvæðið í skugga mastranna og fannst við heppin að hafa lifað þennan hluta svaðilfararinnar af. Það er greinilega alltaf hægt að komast í hann krappan á Lucky Beech-leiðinni!
Leiðin niður gekk stóráfallalaust fyrir sig. Helsta skemmtiatriðið varð þegar Nicolas klessti á mig þar sem hann fór á bruni niður eftir og ég í sárasakleysi var að æfa e-s konar slómó-gamalmenna-útgáfu af telemarksveiflu. Á það má benda að á næstum nákvæmlega sama stað þann 11. janúar klessti undirrituð á Mörð Finnbogason. Ætli þetta sé álagablettur?!? Nú ef svo er þá skemmta álfarnir sér áreiðanlega vel þegar ég birtist :)
Eftir þennan stórskemmtilega og upplífgandi morgunn var mun auðveldara en ella að setjast niður fyrir framan skruddurnar um eftirmiðdaginn. Var dugleg og glímdi við stærðfræði langt fram eftir kveldi.
Vid Nicolas hinn argentinski skelltum okkur a skidi i gaer i goda vedrinu. Vid aetludum ad vera svaka arrisul og leggja af stad kl. halfniu og thratt fyrir eilitid naeturgoltr kveldid adur let eg mig hafa thad ad skreidast framur klukkan atta. Eg er ordin svo gomul ad eg verd thunn naestum bara af ad ganga framhja bar, thannig ad eftir ad drekka thrja bjora var heilsan ekki upp a marga fiska. Tilhugsunin um skidi og sol naegdi nu samt til ad fyrigefa rumid, en thad ver erfitt...
Nu, klukkan halfniu var bara ekkert farid ad bola a Nicolas, svo eg lagdi mig i allri munderingunni uppi i sofa, laumufegin ad fa ad lulla lengur. Drengurinn birtist svo modur og masandi klukkutima sidar og hafdi ekki einu sinni oumbedna thynnku ser til afsokunar... og mikid var eg fegin thessari aukaleggju.
Ad vanda var haldid til Greek Peak thar sem haegt er ad renna ser nidur i mot i einn dag fyrir 44 dollara (aldrei!!) eda skunda um a gonguskidum fyrir 10 dollara. Eg held folkid sem rekur gonguskidasvaedid se algjort hugsjonafolk sem byr sennilega i tjaldi eda e-d, allavega hafa thau areidanlega eitthvad litid upp ur krafsinu thvi tharna er ekki mikil traffik, ekki einu sinni a svona glimrandi dogum eins og i gaer.
Vid logdum i'ann og thegar vid vorum halfnud med lettustu leidina sa eg ad eg yrdi nu ad gera eitthvad i malinu, Nicolas hafdi bara einu sinni adur farid a gonguskidi en var samt ekkert buinn ad detta! Thetta er nattla algjor ohaefa, svo eg lagdi til ad vid skelltum okkur nu bara af slodanum og upp eina avanserada brekku og thadan inn a brekku i erfida flokknum. Thetta leist Nicolas afar vel a. Eftir ad hafa h.u.b. dottid ofan i laek og hrunid beint a andlitid ofan i djupan snjo nedst i stuttri en merkilega brattri brekku var eg ordin mattlaus af hlatri yfir sjalfri mer, og Nicolas hlo svo mikid ad mer ad a endanum datt hann lika. Tha hlo eg enn meira, og einhvern veginn komumst vid upp thessa brekku hrynjandi a andlitid i odru hverju spori og argandi af hlatri.
Og nu er eg farin ad hlaeja svo mikid ad folkid her i tolvuverinu, allt saman afar upptekid vid ad leysa allar alvarlegu lifsgaturnar sinar, er farid ad gona. Meira sidar.
Síðar: Komin í eigin tölvu, vá, þvílíkur munur maður!!
Enívei, þetta skíðaævintýri var mikið skemmtilegt. Við ætluðum sem sagt að stytta okkur leið en enduðum á að gera einmitt hið gagnstæða: Fara hring utan um skíðasvæðið! Það var nú bara ágætt, við gengum (ultum) þarna milli trjánna meðfram landi í einkaeign og að sjálfsögðu var búið að hefta á annað hvert tré tilkynningu þess efnis að ef við voguðum okkur inn fyrir línuna ósýnilegu í huga landeigandans værum við svo gott sem búin að afsala okkur réttinum til lífs og heilsu. Land sem búið er að ryðja til að koma þar fyrir háspennulínu var hins vegar ekki merkt sem lífshættulegt svæði svo við snerum til baka á skíðasvæðið í skugga mastranna og fannst við heppin að hafa lifað þennan hluta svaðilfararinnar af. Það er greinilega alltaf hægt að komast í hann krappan á Lucky Beech-leiðinni!
Leiðin niður gekk stóráfallalaust fyrir sig. Helsta skemmtiatriðið varð þegar Nicolas klessti á mig þar sem hann fór á bruni niður eftir og ég í sárasakleysi var að æfa e-s konar slómó-gamalmenna-útgáfu af telemarksveiflu. Á það má benda að á næstum nákvæmlega sama stað þann 11. janúar klessti undirrituð á Mörð Finnbogason. Ætli þetta sé álagablettur?!? Nú ef svo er þá skemmta álfarnir sér áreiðanlega vel þegar ég birtist :)
Eftir þennan stórskemmtilega og upplífgandi morgunn var mun auðveldara en ella að setjast niður fyrir framan skruddurnar um eftirmiðdaginn. Var dugleg og glímdi við stærðfræði langt fram eftir kveldi.
Ég hefði nú skipt þessu "simple" út...
Mathematics is a game played according to certain simple rules with meaningless marks on paper.
- David Hilbert (1862-1943)
Stolið frá Cornell
- David Hilbert (1862-1943)
Stolið frá Cornell
laugardagur, febrúar 14, 2004
Föstudagurinn þrettándi
var víst í gær. Mjög ánægjulegur dagur í flesta staði. Hið ómögulega gerðist tvisvar: Í fyrsta lagi voru bæði föstudagsseminörin bæði áheyrileg og athyglisverð, og í öðru lagi horfði ég á tvær hryllingsmyndir og gat sofið eftir á. Greinilega minn happadagur!
Alveg eyðilögð
því ég komst ekki með í prílið þessa helgi, var of sein að melda mig og ferðin orðin full. Hrikalegt, missti afsökunina mína fyrir að lesa ekki 10 greinar eða svo. Mu.
Er að hugsa um að reyna að setja upp heimasíðu á næstu dögum. Líst fólki ekki vel á það??
Er að hugsa um að reyna að setja upp heimasíðu á næstu dögum. Líst fólki ekki vel á það??
miðvikudagur, febrúar 11, 2004
Olíujarðfræðingur?!?!
Á dauða mínum átti ég von en að ég færi að stúdera olíujarðfræði. Nú er hins vegar svo ótrúlega undarlega komið að greinarnar sem liggja hér á borðinu fyrir framan mig, albúnar þess að láta lesa sig fyrir tímann á morgun, eru um olíulindir í Alberta-fylki í Kanada. Hið alundarlegasta er svo sennilega það að mér finnst þetta bæði spennandi og skemmtilegt.
Ussufuss? Olíujarðfræði er verkfæri djöfulsins, ekki satt? Staðreyndin er nú reyndar sú að kúrsinn fjallar bara um flæði vökva í efri hluta jarðskorpunnar og þrátt fyrir að vera uppspretta ýmissa vandamála þá er olía nú einu sinni vökvi. Það er sem sagt ekki á dagskránni að fara að sérhæfa sig í því að finna olíu til að hita jörðina aðeins betur upp. Bara læra hvernig hún, og aðrir vökvar, flytjast um í jarðskorpunni. Sú kunnátta gæti komið sér vel fyrir verkefnið mitt ef við förum út í að skoða betur hvaða áhrif jarðhitavatn hefur á efnasamsetningu árvatns í Himalaya. Þá þarf ég neflilega að búa til alls konar líkön af flæði vatnsins um sprungur og berg og umræddur kúrs ætlar einmitt að kenna slíkt.
Annars langar mig að segja ykkur aðeins frá prófessornum sem kennir kúrsinn. Hann hefur mestan hluta starfsævi sinnar unnið í olíubransanum og að olíujarðfræði í akademíu. Við vorum eitthvað að diskútera orkupólitík og umhverfismál í haust og ég gagnrýndi Bush-stjórnina fyrir að vilja ekki samþykkja Kyoto-sáttmálann. Þá fórnaði minn maður höndum og átti ekki orð yfir heimsku umhverfisverndarsinna; hið eina rétta í stöðunni að hans mati var að halda áfram að pumpa eins miklum koltvísýringi út í loftið og hægt er og helst meira, til að koma nú áreiðanlega í veg fyrir næstu ísöld og sjá til þess að það verði hlýtt og notalegt á jörðinni í framtíðinni. Aðspurður um kenningar þess efnis að þegar jöklarnir bráðni hætti djúpsjávarmyndun í N-Atlantshafi sem aftur loki fyrir aðstreymi hlýs sjávar að sunnan sem aftur geti fætt af sér næstu ísöld (i.e. paradoxið hlýnun leiðir til kólnunar) yppti hann öxlum og svaraði: "Þetta er bara kenning". Sem sagt: Auka gróðurhúsaáhrif af ásettu ráði og "engineer climate". Allt í lagi þó NY og nokkrar fleiri borgir fari í kaf, það verður neflilega kannski hlýtt!!
Ussufuss? Olíujarðfræði er verkfæri djöfulsins, ekki satt? Staðreyndin er nú reyndar sú að kúrsinn fjallar bara um flæði vökva í efri hluta jarðskorpunnar og þrátt fyrir að vera uppspretta ýmissa vandamála þá er olía nú einu sinni vökvi. Það er sem sagt ekki á dagskránni að fara að sérhæfa sig í því að finna olíu til að hita jörðina aðeins betur upp. Bara læra hvernig hún, og aðrir vökvar, flytjast um í jarðskorpunni. Sú kunnátta gæti komið sér vel fyrir verkefnið mitt ef við förum út í að skoða betur hvaða áhrif jarðhitavatn hefur á efnasamsetningu árvatns í Himalaya. Þá þarf ég neflilega að búa til alls konar líkön af flæði vatnsins um sprungur og berg og umræddur kúrs ætlar einmitt að kenna slíkt.
Annars langar mig að segja ykkur aðeins frá prófessornum sem kennir kúrsinn. Hann hefur mestan hluta starfsævi sinnar unnið í olíubransanum og að olíujarðfræði í akademíu. Við vorum eitthvað að diskútera orkupólitík og umhverfismál í haust og ég gagnrýndi Bush-stjórnina fyrir að vilja ekki samþykkja Kyoto-sáttmálann. Þá fórnaði minn maður höndum og átti ekki orð yfir heimsku umhverfisverndarsinna; hið eina rétta í stöðunni að hans mati var að halda áfram að pumpa eins miklum koltvísýringi út í loftið og hægt er og helst meira, til að koma nú áreiðanlega í veg fyrir næstu ísöld og sjá til þess að það verði hlýtt og notalegt á jörðinni í framtíðinni. Aðspurður um kenningar þess efnis að þegar jöklarnir bráðni hætti djúpsjávarmyndun í N-Atlantshafi sem aftur loki fyrir aðstreymi hlýs sjávar að sunnan sem aftur geti fætt af sér næstu ísöld (i.e. paradoxið hlýnun leiðir til kólnunar) yppti hann öxlum og svaraði: "Þetta er bara kenning". Sem sagt: Auka gróðurhúsaáhrif af ásettu ráði og "engineer climate". Allt í lagi þó NY og nokkrar fleiri borgir fari í kaf, það verður neflilega kannski hlýtt!!
þriðjudagur, febrúar 10, 2004
Malt
Þessi orð hennar Stínu eru sem mælt úr mínum munni. Ég fjárfesti í þremur dósum af Egils malti í Fríhafnar-kaffiteríunni á leiðinni út eftir jólafríið, þrátt fyrir hinn óheyrilega prís 200 kall stykkið. Hvað gerir maður ekki til að geta notið viðlíka gvuðaveiga? Tvær dósir eru búnar nú þegar en sú þriðja felur sig nú innst inni í ísskápnum mínum og freistar mín dag og nótt. Ég held ég reyni að halda út að geyma hana kannski tæpar tvær vikur í viðbót og haldi svo upp á merkisdaginn 20. febrúar með vænum maltslurki. Ummm, hlakka til.
sunnudagur, febrúar 08, 2004
Algjört æði
Djö... var ég rosalega heppin! Fann grafið lengst inni í eldhússkáp hjá mér eitt forláta Tromp. Nammi frá föðurlandinu! Mér vöknaði næstum um augun af þakklæti. Sérstaklega er ég þakklát silfurskottunum (þær áttu stutt kommbakk um daginn. Ég slátraði þeim) að vera ekki löngu búnar með þetta hnossgæti. Þær hafa greinilega ekki vandaðan smekk, að vilja þurrar baunir frekar en súkkulaðihjúpaðan lakkrís og gúmmolaði. Bjánar.
Sit núna með sælubros og maula Trompið mitt, mjög hægt og nautnalega, yfir greinum um veðrunarsögu Himalaya-fjalla og umdeild tengsl hennar við strontíum-samsætur í úthöfunum. Jújú, ég bað um þetta. Þetta er æði! Mætti bara vera meira Tromp.
Sit núna með sælubros og maula Trompið mitt, mjög hægt og nautnalega, yfir greinum um veðrunarsögu Himalaya-fjalla og umdeild tengsl hennar við strontíum-samsætur í úthöfunum. Jújú, ég bað um þetta. Þetta er æði! Mætti bara vera meira Tromp.
Tinker rokkar!
Gærdagurinn var bara smá upphitun fyrir daginn í dag hvað útivist varðar, við vorum jú bara úti í 3 tíma í gærmorgun en í dag mættum við, fimm frækin frá Cornell Outing Club, við Tinkers um tíuleytið og fórum ekki fyrr en rúmlega fjögur. Það var alveg ógissla gaman og í þetta skiptið tók ég myndavélina með (til að hræða mömmu, eins og einhver sagði).
Það er svo gaman við þessa klifursenu hér að það er svo mikil samvinna í gangi. Flestir klifra á topprópi og þarna við Tinkers er nóg pláss fyrir marga, einar 7-10 leiðir undir einni fossbrún (fjöldinn fer bara eftir hvað maður er flinkur). Eftir því sem líður á morguninn bætast fleiri og fleiri toppróp við og allir fá lánuð topprópin hjá öllum. Þannig fá þeir sem vilja að prófa allar leiðirnar og fólk hvetur hvort annað óspart til dáða, sama þó fólk hafi aldrei áður sést. Eins eru stærri spámenn í bransanum alveg til í að kippa okkur sem lítið sem ekkert kunnum með og kenna okkur nokkur trix í viðbót. Það er mikið gaman að hafa kynnst svona frábæru fólki :)
Það er svo gaman við þessa klifursenu hér að það er svo mikil samvinna í gangi. Flestir klifra á topprópi og þarna við Tinkers er nóg pláss fyrir marga, einar 7-10 leiðir undir einni fossbrún (fjöldinn fer bara eftir hvað maður er flinkur). Eftir því sem líður á morguninn bætast fleiri og fleiri toppróp við og allir fá lánuð topprópin hjá öllum. Þannig fá þeir sem vilja að prófa allar leiðirnar og fólk hvetur hvort annað óspart til dáða, sama þó fólk hafi aldrei áður sést. Eins eru stærri spámenn í bransanum alveg til í að kippa okkur sem lítið sem ekkert kunnum með og kenna okkur nokkur trix í viðbót. Það er mikið gaman að hafa kynnst svona frábæru fólki :)
Sifjar-blúsinn síendurtekinn
Ekkert búin að skrifa síðan á þriðjudaginn??? Hvurs lags leti er þetta eiginlega?
Fékk póst frá NSÍ (Náttúruverndarsamtökum Íslands, hvet alla sem ekki eru meðlimir nú þegar að ganga til liðs við samtökin sem fyrst) í gær og eins og venjulega voru ekki góðar fréttir þar á ferð af henni Sif Friðleifs. Hvar á þessi geðbilun að enda? Sorglegt að þurfa að segja að eftir að hafa búið í Brandararíkjunum í 7 mánuði er mér það deginum ljósara að það eru þrátt fyrir allt ekki Kanarnir sem eru vitlausastir í heimi hér, það eru Íslendingar. Af hverju látum við þetta yfir okkur ganga endlaust? Af hverju kaus þessi sauðheimska þjóð þessa vitfirringsstjórn aftur yfir sig sl. vor? Þessi leppur sem hún Sif er er hiklaust í hópi verstu óvina lands og þjóðar frá upphafi vega. Af hverju gat hún ekki bara haldið áfram að vera sjúkraliði? Hún var áreiðanlega drullugóð í því, kannski bara jafnflink og hún er ömurleg sem umhverfisráðherra.
Þessar ömurlegu fréttir voru mér efst í huga allan gærdag. Langaði heim að henda mér fyrir jarðýtur. Fór í staðinn í morgun í ísklifur og ætla aftur í fyrramálið. Eins gott að njóta náttúrunnar á meðan eitthvað er eftir af henni.
Fékk póst frá NSÍ (Náttúruverndarsamtökum Íslands, hvet alla sem ekki eru meðlimir nú þegar að ganga til liðs við samtökin sem fyrst) í gær og eins og venjulega voru ekki góðar fréttir þar á ferð af henni Sif Friðleifs. Hvar á þessi geðbilun að enda? Sorglegt að þurfa að segja að eftir að hafa búið í Brandararíkjunum í 7 mánuði er mér það deginum ljósara að það eru þrátt fyrir allt ekki Kanarnir sem eru vitlausastir í heimi hér, það eru Íslendingar. Af hverju látum við þetta yfir okkur ganga endlaust? Af hverju kaus þessi sauðheimska þjóð þessa vitfirringsstjórn aftur yfir sig sl. vor? Þessi leppur sem hún Sif er er hiklaust í hópi verstu óvina lands og þjóðar frá upphafi vega. Af hverju gat hún ekki bara haldið áfram að vera sjúkraliði? Hún var áreiðanlega drullugóð í því, kannski bara jafnflink og hún er ömurleg sem umhverfisráðherra.
Þessar ömurlegu fréttir voru mér efst í huga allan gærdag. Langaði heim að henda mér fyrir jarðýtur. Fór í staðinn í morgun í ísklifur og ætla aftur í fyrramálið. Eins gott að njóta náttúrunnar á meðan eitthvað er eftir af henni.
þriðjudagur, febrúar 03, 2004
Ja hérna hér
Ætli þeir fái eitthvað lánað frá fellingafjalla-líkönum??? (ó, enn einn jarðfræðileimerinn)
Snúið á myrkrið
Ég hata að koma heim á veturna í aldimmt hús. Í kvöld fann ég, alveg óvart, upp á umhverfisvænni aðferð til að komast hjá kvöldhatrinu:
Kona opnar dyrnar (hurðina??) og smeygir sér inn í þetta stóra svarta. Fálmar eftir slökkvaranum og kveikir ljós, kannski bara á litlum borðlampa. Einhvern veginn langar hana samt ekkert mikið að vera inni í öllu þessu fyrrverandi myrkri, svo hún fer út aftur að taka eina eða tvær myndir af öllu þessu hvíta og mjúka á trjánum og í loftinu, og mokar líka snjóinn af tröppunum. Svo fer hún aftur heim og viti menn, í þetta skiptið er íbúðin upplýst og hlýleg!!
Svona geta konur nú verið snjallar, alveg ósjálfrátt ;)
Kona opnar dyrnar (hurðina??) og smeygir sér inn í þetta stóra svarta. Fálmar eftir slökkvaranum og kveikir ljós, kannski bara á litlum borðlampa. Einhvern veginn langar hana samt ekkert mikið að vera inni í öllu þessu fyrrverandi myrkri, svo hún fer út aftur að taka eina eða tvær myndir af öllu þessu hvíta og mjúka á trjánum og í loftinu, og mokar líka snjóinn af tröppunum. Svo fer hún aftur heim og viti menn, í þetta skiptið er íbúðin upplýst og hlýleg!!
Svona geta konur nú verið snjallar, alveg ósjálfrátt ;)
Krúttin!
Frændsystkinin mín eru komin með nýja heimasíðu. Gasalega eru þau falleg þessi börn og sniðug, enda eiga þau náttúrulega ættir að rekja til annars eins...
mánudagur, febrúar 02, 2004
Oh my God, it´s her TIT!!!
Eins og aðrir Amríkanar stend ég náttúrulega á öndinni af hneyxlan yfir klámsýningunni á Súperskálar-leiknum í fyrradag. Hugsið ykkur, maðurinn hreinlega fletti hana Janet klæðum svo annað brjóstið rúllaði út! Vesalings börnin sem þurftu að horfa upp á þennan ósóma! Ætli þau beri þess nokkurn tímann bætur?
Nei, má ég þá frekar biðja um eins og eitt Íraksstríð, það er svo fjölskylduvænt með sína föðurlandsást og hetjuskap og fórnfýsi hermannanna. Miklu betra að senda unga fólkið í stríð en að sýna því ber brjóst. Já svei mér þá.
Þessi færsla er augljóslega rituð undir áhrifum frá Ernie, Nýja-Jórvíkingnum mínum :)
Nei, má ég þá frekar biðja um eins og eitt Íraksstríð, það er svo fjölskylduvænt með sína föðurlandsást og hetjuskap og fórnfýsi hermannanna. Miklu betra að senda unga fólkið í stríð en að sýna því ber brjóst. Já svei mér þá.
Þessi færsla er augljóslega rituð undir áhrifum frá Ernie, Nýja-Jórvíkingnum mínum :)
sunnudagur, febrúar 01, 2004
Ís í súperskál
Fórum í dag til Tinker-foss og spreyttum okkur á þessum ís og einum ís í viðbót í sex tíma. Komum aftur í bæinn sólbrunnin og sæl :)
Um kvöldið fór ég svo á amerískt menningarkvöld hjá skólafélaga mínum honum Adam. Úrslitaleikurinn í ameríska fótboltanum (er þetta ekki annars kallað amrískur fótbolti??) var í beinni og því efnt til samkomu. Það var setið á öllu sem hafði yfirborð í stofunni hjá strákunum, þeir höfðu eldað mat og pantað pizzur og gestirnir komu með snakk og drykki. Leikurinn var ótrúlega spennandi og þó leikreglurnar séu mestmegnis yfir minn evrópska skilning hafnar tókst Brian, Adam og Eric með samstilltu átaki að kenna mér grundvallaratriðin svo ég gat fylgst með og æpt á réttum stöðum. Af aumingjagæsku minni hélt ég með Karólínumönnum, sem svo enduðu á að tapa eftir að komast yfir einni mínútu fyrir leikslok. Geðveikt!!!
Um kvöldið fór ég svo á amerískt menningarkvöld hjá skólafélaga mínum honum Adam. Úrslitaleikurinn í ameríska fótboltanum (er þetta ekki annars kallað amrískur fótbolti??) var í beinni og því efnt til samkomu. Það var setið á öllu sem hafði yfirborð í stofunni hjá strákunum, þeir höfðu eldað mat og pantað pizzur og gestirnir komu með snakk og drykki. Leikurinn var ótrúlega spennandi og þó leikreglurnar séu mestmegnis yfir minn evrópska skilning hafnar tókst Brian, Adam og Eric með samstilltu átaki að kenna mér grundvallaratriðin svo ég gat fylgst með og æpt á réttum stöðum. Af aumingjagæsku minni hélt ég með Karólínumönnum, sem svo enduðu á að tapa eftir að komast yfir einni mínútu fyrir leikslok. Geðveikt!!!
föstudagur, janúar 30, 2004
Afmæliskveðjur dagsins (kvöldsins...)
fara til frændsystkina minna þeirra Lilju Kolbrúnar og Tómasar Hlyns Schopka í Danmörku. Þau eru eins árs í dag, megi þau lengi lifa. Húrra húrra húrra!!
fimmtudagur, janúar 29, 2004
Nörd!!!
Oh, ég er svo mikill nörd: Í fyrirlestrinum/umræðutímanum áðan fannst mér svo gaman að ég get á köflum varla setið kyrr. Litla jarðfræðihjartað mitt alveg hamaðist af hamingju yfir að vera að diskútera JARÐFRÆÐI: lögun úthafsskorpunnar sem er að sökkva undir S-Ameríku og af hverju hún er flöt sums staðar en dýfir sér bratt niður annars staðar og hvaða áhrif þetta hefur á eldvirkni og og og. Tjúllað!!! Líf-jarðefnafræði er alveg 100% ekki fyrir mig, það er næsta augljóst. Leiðbeinandinn minn virðist ná þeim væbum frá mér og er ekkert að pressa á mig að fara út í þá sálma, enda þótt hann sjálfur sé einn sá færasti á því sviði. Næs náungi.
Hann er m.a.s. svo kúl að finnast allt í lagi og ekkert því til fyristöðu að ég taki vísindaheimspeki sem aukafag í doktornum. Mig langar alveg geðveikt til að gera það og er þegar búin að tala við hana Eyju, íslenska konu sem er að klára doktor í heimspeki hér, um hvaða kúrsar gætu verið sniðugir og hvaða prófessor/-um ég gæti unnið með. Fyrir þessu námsvali eru að því er flestir vita engin fordæmi hér við jarðvísindadeildina. Þess vegna er auðvitað löngu kominn tími á að veita smá ferskum anda hingað inn og auðga andann með heimspekilegum umræðum um eðli þekkingarleitar vísindamanna og önnur hræðilega heillandi viðfangsefni. Halelúja :)
Hann er m.a.s. svo kúl að finnast allt í lagi og ekkert því til fyristöðu að ég taki vísindaheimspeki sem aukafag í doktornum. Mig langar alveg geðveikt til að gera það og er þegar búin að tala við hana Eyju, íslenska konu sem er að klára doktor í heimspeki hér, um hvaða kúrsar gætu verið sniðugir og hvaða prófessor/-um ég gæti unnið með. Fyrir þessu námsvali eru að því er flestir vita engin fordæmi hér við jarðvísindadeildina. Þess vegna er auðvitað löngu kominn tími á að veita smá ferskum anda hingað inn og auðga andann með heimspekilegum umræðum um eðli þekkingarleitar vísindamanna og önnur hræðilega heillandi viðfangsefni. Halelúja :)
Lífið
er alveg að dúndrast af stað á fullu hér í Amríggu. Er skráð í fjóra kúrsa (einn bara í áheyrn, ekki til einkunnar) og kenni verklegt í einum í viðbót, auk þess að ætla að byrja á smá rannsóknavinnu. Vá! Þetta verður ein geðveiki en áreiðanlega miklu skemmtilegri geðveiki en á haustmisserinu. Helstu ástæður: Skemmtilegir (hafa allavega the potential) kúrsar sem skipta máli. Rannsóknavinna, i.e. leita að heitum hverum í Nepal á kortum, í vísindagreinum og víðar og skoða kvarz úr gömlum jarðhitakerfum. Leiðbeinandinn minn er á svæðinu. TA í haffræði, sem var eitt af uppáhaldsfögunum mínum í HÍ. Síðast en ekki síst, útivistarklúbburinn. Gaman gaman!
Snilldin
Fyrir þá sem hafa takmarkaða reynslu af spænsku sykurpoppi læt ég fljóta hér með dulitla íslenska snörun á honum José. Amazon býður upp á diskinn "Hvernig þú getur sungið eins og JLP", mæli með honum fyrir verðandi giggalóa:
Es pronto para dar por un amor la vida - það er fullsnemmt að láta lífið fyrir ástina...
tu me miras no te preocupes no es nada mis pensamientos estaban junto a ti besame ya sabes q por ti daria hoy la vida mirame - þú horfir á mig, ekki hafa áhyggjur, það er allt í lagi, hugsanir mínar voru hjá þér, kysstu mig, þú veist að ég myndi deyja fyrir þig í dag, horfðu á mig...
Sin tu amor me muero. Morir de amor despacio y en silencio sin saber si todo lo q te he dado te llego a tiempo - án ástar þinnar dey ég. Dey hægt og hljóðlaust úr ást án þess að vita hvort allt sem ég gaf þér komst til þín í tæka tíð (hmmm... breyta erfðaskránni??)
tantas tardes de otono pensando en ti y este amor q parte mi universo en dos q llega del olvido hasta mi propia voz y arana mi pasado sin pedir perdon - svo margir haustdagarnir sem ég hugsaði um þig og ástina sem klífur heim minn í tvennt, brýst fram úr gleymskunni og að rödd minni, vefur sér óforskömmuð um fortíðina...
Það sem mér finnst mest sláandi hér er hvað textagerðin er vönduð og efnistök fjölbreytt. Njótið heil.
Es pronto para dar por un amor la vida - það er fullsnemmt að láta lífið fyrir ástina...
tu me miras no te preocupes no es nada mis pensamientos estaban junto a ti besame ya sabes q por ti daria hoy la vida mirame - þú horfir á mig, ekki hafa áhyggjur, það er allt í lagi, hugsanir mínar voru hjá þér, kysstu mig, þú veist að ég myndi deyja fyrir þig í dag, horfðu á mig...
Sin tu amor me muero. Morir de amor despacio y en silencio sin saber si todo lo q te he dado te llego a tiempo - án ástar þinnar dey ég. Dey hægt og hljóðlaust úr ást án þess að vita hvort allt sem ég gaf þér komst til þín í tæka tíð (hmmm... breyta erfðaskránni??)
tantas tardes de otono pensando en ti y este amor q parte mi universo en dos q llega del olvido hasta mi propia voz y arana mi pasado sin pedir perdon - svo margir haustdagarnir sem ég hugsaði um þig og ástina sem klífur heim minn í tvennt, brýst fram úr gleymskunni og að rödd minni, vefur sér óforskömmuð um fortíðina...
Það sem mér finnst mest sláandi hér er hvað textagerðin er vönduð og efnistök fjölbreytt. Njótið heil.
Bólivíu-nostalgían
Það sem er skemmtilegast við að búa með henni Letitiu er að við förum á S-Ameríkutripp öðru hvoru. Í kvöld erum við búnar að vera að leita að latínó gígalóum á Netinu, eins og t.d. keisinu honum Julio Iglesias. José Luis Perales er annað keis yfirdramatíseringar, en mér finnst hann FRÁBÆR af því hann minnir mig svo á þetta ótrúlega hamingjusama og skemmtilega ár sem ég átti í Bólivíu. Klikkið endilega á hann (linkurinn fer vonandi með ykkur beint á nokkur tóndæmi af plötunni sem var nýkomin út þegar ég fór til Bólivíu) og hlustið á smá sykurleðju í skammdeginu :)
Já, og haldiði ekki að hún Lára systir mín ætli líka sem skiptinemi, líklega til Nýja-Sjálands. Ég er svo stoooooolllllllllllttt af þér, elsku systir!!!!
Já, og haldiði ekki að hún Lára systir mín ætli líka sem skiptinemi, líklega til Nýja-Sjálands. Ég er svo stoooooolllllllllllttt af þér, elsku systir!!!!
mánudagur, janúar 26, 2004
Ameríka
Síðasta færslan hennar Ernu fór með mig til S-Ameríku. Tronador, Villarrica, Cerro Torre, Fitzroy, Torres del Paine, Paine Grande ... ég sit hér með sólskinsbros og prísa mig sæla fyrir að hafa fengið að sjá þetta allt saman á minni stuttu ævi. Meira af svona!!!
Já, og mikið eruð þið heppin að hafa séð Touching the Void. Hún kemur ekki til Íþöku fyrr en í lok febrúar.
Já, og mikið eruð þið heppin að hafa séð Touching the Void. Hún kemur ekki til Íþöku fyrr en í lok febrúar.
Úr tjaldinu
Eins og áður segir var brjálæðislega kalt um helgina og ekki hlýrra í tjaldinu okkar, þar sem við þrjú lágum frekar eymdarleg í pokunum okkar og reyndum að vekja ekki hina með tannaglamri. Það var nú reyndar vitað mál að það yrði kalt þessa helgi og þeir sem spurðu hvað væri á dagskránni hjá mér um helgina urðu vægast sagt hissa þegar ég sagði þeim hvað stæði til. Ferðafélagar mínir tveir ítrekuðu oft og mörgum sinnum við mig hvað það yrði nú svaka kalt og því varð ég svolítið hissa þegar ég sá að ég var sú sem hafði mesta reynslu af að fást við svona veður (kannski ekki skrýtið þegar á það er litið að ég hef unnið í svalbörðskum vetri mánuðum saman?) og var best búin til að lifa af og hafa það sæmilega notalegt í -35°C.
Fyrir mína parta hófst ferðin strax á fimmtudeginum, þegar ég sprangaði eldsnemma niður í skóla með allt dótið. Eftir ráðstefnuna hitti ég neflilega strákana í klúbbhúsinu, við fórum í gegnum útbúnaðinn okkar og fundum til það dót sem upp á vantaði. Það er ekkert smá af dóti sem klúbburinn á og sem meðlimir geta notað í klúbbferðum, t.d. fengum við lánaða svefnpoka, tjald, prímusa, eldsneytisflöskur og potta, snjóþrúgur og áttavita og guð veit hvað meira; ef fólk vill kajaka er allt til til þess og eins til að fara á skíði eða í ísklifur eða hellasig eða bara gamaldags útilegu mð? A-tjald og exi til að höggva við í eldinn. Draumaland fátæks útivistarfólks :)
Eftir þessar tilfæringar var eftir litlu að bíða og við lögðum í'ann snemma á föstudagseftirmiðdaginn. Einhvern veginn tóku hlutirnir sinn tíma og við komum inn í Keene Valley um 10-leytið um kveldið. Það var alveg stafalogn í fjöllunum og nístandi kuldi, svo mikill að áður en við byrjuðum að ganga var búið að kasta fram þeirri hugmynd að það væri nú allt í fínasta að snúa við áður en tindinum á fjallinu okkar væri náð og bara bruna á næsta hótel strax næsta kvöld. Ákveðnin alveg að drepa viðstadda!
Nú, gangan inn að tjaldstæði gekk vel og snjóþrúgurnar fengu að hanga óáreittar á pokunum okkar því stígurinn var vel troðinn af fyrri göngufólki. Stjörnuhimininn lýsti yfir okkur og í fjarska heyrðum við vindinn næða um tindana, stöku sinnum tók hann dýfu og stakk sér ofan í dalinn og hristi snjóinn af greinum trjánna umhverfis okkur. Við gengum hratt og stoppuðum sama og ekkert og komum að tjaldstæðinu eftir tveggja og hálfs tíma göngu. Það gekk hratt fyrir sig að tjalda, sem betur fer höfðum við prófað að setja tjaldið upp inni í klúbbhúsi því það gerði okkur alveg snarrugluð og hélt okkur uppteknum í a.m.k. hálftíma, áuur en við föttuðum hvernig átti að fá það til að standa upp. Þrjár háskólamenntaðar manneskjur og eitt tjald, það er eitthvað bogið við þetta :)
Morguninn eftir vöknuðum við um kl. 8 og fannst mér það mjög miður, enda var ég í fyrsta lagi tiltölulega nýsofnuð og í öðru lagi er ég svona almennt séð alveg sérstaklega lítið hrifin af að vakna svona snemma. Í ljós kom, þegar við þrír "survivors-arnir" fórum að bera saman bækur okkar, að ekkert okkar hafði sofið vel um nóttina fyrir kulda. Kannski á maður ekki að búast við öðru þegar svefnpokarnir eru gerðir fyrir -20?C og kuldinn úti fer niður í ca. -35°C. Að auki var tjaldið stórt (hlýrra í litlu tjaldi) og við höfðum ekki verið nógu sniðug að fara úr öllum svitablautum fötum. Ok, verð að segja það sjálfri mér til málsbóta að einhvern tímann um nóttina fór ég úr sokkunum mínum og stakk þeim (táslunum) oní ullarsokka og vafði dúnúlpunni minni utan um, og viti menn, þegar ég vaknaði var mér raunverulega hlýtt! Verst að strákarnir áttuðu sig ekki á þessu og voru því frekar framlágir. Annar þeirra, hann Jason, sýndi væg einkenni fyrsta stigs kals á tveimur tám og fékk að hlýja þeim innan undir flísjakkanum mínum meðan ég sauð vatn handa okkur úti. Það er ekki hægt að láta manninn missa tær, eða hvað??
Eftir langan undirbúning komum við okkur loks af stað, enn í dásamlegu veðri með stafalogn og sólskin. Gangan sóttist vel lengst af; fyrst gengum við yfir tiltölulega breiðan dal og svo upp skógivaxna fjallshlíð sem varð brattari og brattari eftir því sem við nálguðumst skarðið milli Saddleback (Söðuls??) og Gothics, fjallsins sem við ætluðum upp á. Þegar þarna var komið sögu vorum við öll orðin þyrst og svöng og strákarnir kvörtuðu mikið undan kulda. Öðru hvoru stoppuðum við til að drekka en uppástungu um matarpásu var ekki vel tekið. Að auki var eitthvað um að gömul meiðsli væru að hrjá menn og því var ákveðið að fara ekki ofar en í lítið rjóður í hlíðum Gothics rétt ofan við skarðið góða, taka myndir og snúa svo við. Mér fannst þetta nú svoldið blóðugt enda ekki nema tæpir 100 metrar eftir á toppinn. Útsýnið þarna uppi var nú samt reglulega flott, lítil fjallavötn í fjarska og skógiklædd fjöll eins langt og augað eygir.
Við nánast hlupum til baka að tjaldinu og pökkuðum í snatri áður en myrkrið skall á. Þegar á bílastæðið kom var akkúrat kominn kvöldmatartími og við skelltum okkur til Lake Placid, bæjar ca. 20 mínútna akstur í burtu sem hefur tvisvar verið gestgjafi vetrarólympíuleika. Þar átum við pizzu hjá Mr. Martin og ég varð umsvifalaust ástfangin af bænum og ákvað að þangað yrði ég að fara aftur og aftur og aftur og ... Við yfirgáfum Lake Placid seint um kvöldið og þegar ég vaknaði um miðnætti úr aftursætisrotinu mínu vorum við komin hálfa leið til baka til Íþöku.
Á heildina litið var þetta sem sagt hin besta ferð. Það má alltaf læra eitthvað af svona ferðum og ég held að það sem ég hafi helst lært af þessari sé að þó ég sé enginn sérfræðingur þá kunni ég samt meira en nóg um ferðamennsku á vetrum til að taka að mér að mennta fólkið í klúbbnum í "kuldafræðum". Þess vegna ættuð þið ekki að vera hissa þó þið lesið einhvern tímann hér um kuldakvöldið mitt niðri í klúbbhúsi.
Þetta er orðið allt of langt. Skrifa um skólann og labbvinnu síðar :) Takk fyrir lesturinn!
Fyrir mína parta hófst ferðin strax á fimmtudeginum, þegar ég sprangaði eldsnemma niður í skóla með allt dótið. Eftir ráðstefnuna hitti ég neflilega strákana í klúbbhúsinu, við fórum í gegnum útbúnaðinn okkar og fundum til það dót sem upp á vantaði. Það er ekkert smá af dóti sem klúbburinn á og sem meðlimir geta notað í klúbbferðum, t.d. fengum við lánaða svefnpoka, tjald, prímusa, eldsneytisflöskur og potta, snjóþrúgur og áttavita og guð veit hvað meira; ef fólk vill kajaka er allt til til þess og eins til að fara á skíði eða í ísklifur eða hellasig eða bara gamaldags útilegu mð? A-tjald og exi til að höggva við í eldinn. Draumaland fátæks útivistarfólks :)
Eftir þessar tilfæringar var eftir litlu að bíða og við lögðum í'ann snemma á föstudagseftirmiðdaginn. Einhvern veginn tóku hlutirnir sinn tíma og við komum inn í Keene Valley um 10-leytið um kveldið. Það var alveg stafalogn í fjöllunum og nístandi kuldi, svo mikill að áður en við byrjuðum að ganga var búið að kasta fram þeirri hugmynd að það væri nú allt í fínasta að snúa við áður en tindinum á fjallinu okkar væri náð og bara bruna á næsta hótel strax næsta kvöld. Ákveðnin alveg að drepa viðstadda!
Nú, gangan inn að tjaldstæði gekk vel og snjóþrúgurnar fengu að hanga óáreittar á pokunum okkar því stígurinn var vel troðinn af fyrri göngufólki. Stjörnuhimininn lýsti yfir okkur og í fjarska heyrðum við vindinn næða um tindana, stöku sinnum tók hann dýfu og stakk sér ofan í dalinn og hristi snjóinn af greinum trjánna umhverfis okkur. Við gengum hratt og stoppuðum sama og ekkert og komum að tjaldstæðinu eftir tveggja og hálfs tíma göngu. Það gekk hratt fyrir sig að tjalda, sem betur fer höfðum við prófað að setja tjaldið upp inni í klúbbhúsi því það gerði okkur alveg snarrugluð og hélt okkur uppteknum í a.m.k. hálftíma, áuur en við föttuðum hvernig átti að fá það til að standa upp. Þrjár háskólamenntaðar manneskjur og eitt tjald, það er eitthvað bogið við þetta :)
Morguninn eftir vöknuðum við um kl. 8 og fannst mér það mjög miður, enda var ég í fyrsta lagi tiltölulega nýsofnuð og í öðru lagi er ég svona almennt séð alveg sérstaklega lítið hrifin af að vakna svona snemma. Í ljós kom, þegar við þrír "survivors-arnir" fórum að bera saman bækur okkar, að ekkert okkar hafði sofið vel um nóttina fyrir kulda. Kannski á maður ekki að búast við öðru þegar svefnpokarnir eru gerðir fyrir -20?C og kuldinn úti fer niður í ca. -35°C. Að auki var tjaldið stórt (hlýrra í litlu tjaldi) og við höfðum ekki verið nógu sniðug að fara úr öllum svitablautum fötum. Ok, verð að segja það sjálfri mér til málsbóta að einhvern tímann um nóttina fór ég úr sokkunum mínum og stakk þeim (táslunum) oní ullarsokka og vafði dúnúlpunni minni utan um, og viti menn, þegar ég vaknaði var mér raunverulega hlýtt! Verst að strákarnir áttuðu sig ekki á þessu og voru því frekar framlágir. Annar þeirra, hann Jason, sýndi væg einkenni fyrsta stigs kals á tveimur tám og fékk að hlýja þeim innan undir flísjakkanum mínum meðan ég sauð vatn handa okkur úti. Það er ekki hægt að láta manninn missa tær, eða hvað??
Eftir langan undirbúning komum við okkur loks af stað, enn í dásamlegu veðri með stafalogn og sólskin. Gangan sóttist vel lengst af; fyrst gengum við yfir tiltölulega breiðan dal og svo upp skógivaxna fjallshlíð sem varð brattari og brattari eftir því sem við nálguðumst skarðið milli Saddleback (Söðuls??) og Gothics, fjallsins sem við ætluðum upp á. Þegar þarna var komið sögu vorum við öll orðin þyrst og svöng og strákarnir kvörtuðu mikið undan kulda. Öðru hvoru stoppuðum við til að drekka en uppástungu um matarpásu var ekki vel tekið. Að auki var eitthvað um að gömul meiðsli væru að hrjá menn og því var ákveðið að fara ekki ofar en í lítið rjóður í hlíðum Gothics rétt ofan við skarðið góða, taka myndir og snúa svo við. Mér fannst þetta nú svoldið blóðugt enda ekki nema tæpir 100 metrar eftir á toppinn. Útsýnið þarna uppi var nú samt reglulega flott, lítil fjallavötn í fjarska og skógiklædd fjöll eins langt og augað eygir.
Við nánast hlupum til baka að tjaldinu og pökkuðum í snatri áður en myrkrið skall á. Þegar á bílastæðið kom var akkúrat kominn kvöldmatartími og við skelltum okkur til Lake Placid, bæjar ca. 20 mínútna akstur í burtu sem hefur tvisvar verið gestgjafi vetrarólympíuleika. Þar átum við pizzu hjá Mr. Martin og ég varð umsvifalaust ástfangin af bænum og ákvað að þangað yrði ég að fara aftur og aftur og aftur og ... Við yfirgáfum Lake Placid seint um kvöldið og þegar ég vaknaði um miðnætti úr aftursætisrotinu mínu vorum við komin hálfa leið til baka til Íþöku.
Á heildina litið var þetta sem sagt hin besta ferð. Það má alltaf læra eitthvað af svona ferðum og ég held að það sem ég hafi helst lært af þessari sé að þó ég sé enginn sérfræðingur þá kunni ég samt meira en nóg um ferðamennsku á vetrum til að taka að mér að mennta fólkið í klúbbnum í "kuldafræðum". Þess vegna ættuð þið ekki að vera hissa þó þið lesið einhvern tímann hér um kuldakvöldið mitt niðri í klúbbhúsi.
Þetta er orðið allt of langt. Skrifa um skólann og labbvinnu síðar :) Takk fyrir lesturinn!
sunnudagur, janúar 25, 2004
Brrrr...
Það var rúmlega 30 stiga frost aðfaranótt laugardagsins í tjaldinu. Er komin heim að hlýja mér, skrifa á morgun.
föstudagur, janúar 23, 2004
Femínistinn inni í mér
You are bell hooks (no capital letters)! You were
one of the first black wymyn to discuss in
public spaces the differences between being a
black womyn and being a black man or a white
womyn. You are the mother of intersectionality
and you couldn't care less about identity
politics. Thanks for making feminism accessible
and calling the white, middle class wymyn on
their bullshit!
Which Western feminist icon are you?
brought to you by Quizilla
frá Stínu
fimmtudagur, janúar 22, 2004
Symposium
Í dag var sjöunda árlega nemendaráðstefna EAS hér við Cornell og þrettán framhaldsnemar tóku til máls og sögðu frá rannsóknum sínum. Ég lét mig að sjálfsögðu ekki vanta og auk þess að vera í undirbúningsnefndinni hélt ég minn alfyrsta "alvöru" fyrirlestur fyrir "alvöru" vísindafólk. Tími kominn til :)
Helgafell var umræðuefnið enda er ég ekki búin að gera neinar rannsóknir enn hér úti (leiðbeinandinn minn er loks kominn heim frá Fransí og Hawaii svo nú verður bara labbvinnan tekin með trukki). Svo hafa þessir eyðimerkurjarðfræðingar hér nú bara gott af að fá smá intró í jökla og gos undir þeim. Þörfin virðist hafa verið orðin nokkur, því eftir fyrirlesturinn fékk ég merkilega margar spurningar úr salnum, flest allt spurningar sem maður myndi seint heyra frá íslenskum jarðfræðingum. Flestir áttu í mestu erfiðleikum með að ímynda sér ðí sínaríó, kannski við sjóuðu íslensku jarðfræðingarnir séum bara búin að venjast því að gos undir jökli er einfaldlega ekki eitthvað sem maður gerir sér í hugarlund svo auðveldlega og erum þ.a.l. hætt að reyna? Hinar spurningarnar, þær sem maður myndi seint heyra varpað fram á ráðstefnu á Loftleiðum, voru nokkuð athyglisverðar. Glöggt er gests augað.
Helsti lærdómur dagsins fyrir mig er sá að það er gaman að tala á ráðstefnum. Mér hefur alltaf fundist það mjög skelfileg tilhugsun. Tilhugsunin um að tala frammi fyrir svona mörgum er ekki svo slæm, enda á ég nú að vera vön því, heldur að tala við svona klárt fólk og þar með ljóstra upp um meinta fávisku mína, í stað þess að tala við pakka af túristum sem taka öllum fróðleiksmolum sem af borðum manns hrjóta með mestu þökkum. Skemmst frá því að segja að það er alveg jafngaman ef ekki bara miklu skemmtilegra að tala við svona marga klára :)
Allt komið í pokann fyrir fjallaferðina um helgina. Tjaldið sem við fundum niðrí klúbbhúsi er RISAstórt og allavega nógu stórt fyrir okkur þrjú sem förum. Skemmtilegur þessi klúbbur að því leyti að allar "stéttir" innan háskólans mætast þarna á miðri; í ferðinni okkar um helgina verða fulltrúar þeirra helstu: Undergrad nemi, framhaldsnemi (moi) og kennari. Það á að vera svakakalt og heiðskírt og ferðinni er heitið hingað. Íha!
Helgafell var umræðuefnið enda er ég ekki búin að gera neinar rannsóknir enn hér úti (leiðbeinandinn minn er loks kominn heim frá Fransí og Hawaii svo nú verður bara labbvinnan tekin með trukki). Svo hafa þessir eyðimerkurjarðfræðingar hér nú bara gott af að fá smá intró í jökla og gos undir þeim. Þörfin virðist hafa verið orðin nokkur, því eftir fyrirlesturinn fékk ég merkilega margar spurningar úr salnum, flest allt spurningar sem maður myndi seint heyra frá íslenskum jarðfræðingum. Flestir áttu í mestu erfiðleikum með að ímynda sér ðí sínaríó, kannski við sjóuðu íslensku jarðfræðingarnir séum bara búin að venjast því að gos undir jökli er einfaldlega ekki eitthvað sem maður gerir sér í hugarlund svo auðveldlega og erum þ.a.l. hætt að reyna? Hinar spurningarnar, þær sem maður myndi seint heyra varpað fram á ráðstefnu á Loftleiðum, voru nokkuð athyglisverðar. Glöggt er gests augað.
Helsti lærdómur dagsins fyrir mig er sá að það er gaman að tala á ráðstefnum. Mér hefur alltaf fundist það mjög skelfileg tilhugsun. Tilhugsunin um að tala frammi fyrir svona mörgum er ekki svo slæm, enda á ég nú að vera vön því, heldur að tala við svona klárt fólk og þar með ljóstra upp um meinta fávisku mína, í stað þess að tala við pakka af túristum sem taka öllum fróðleiksmolum sem af borðum manns hrjóta með mestu þökkum. Skemmst frá því að segja að það er alveg jafngaman ef ekki bara miklu skemmtilegra að tala við svona marga klára :)
Allt komið í pokann fyrir fjallaferðina um helgina. Tjaldið sem við fundum niðrí klúbbhúsi er RISAstórt og allavega nógu stórt fyrir okkur þrjú sem förum. Skemmtilegur þessi klúbbur að því leyti að allar "stéttir" innan háskólans mætast þarna á miðri; í ferðinni okkar um helgina verða fulltrúar þeirra helstu: Undergrad nemi, framhaldsnemi (moi) og kennari. Það á að vera svakakalt og heiðskírt og ferðinni er heitið hingað. Íha!
miðvikudagur, janúar 21, 2004
Úti alla nóttina
er sko á stefnuskránni næstu helgi. Í tjaldi í Adirondack-fjöllunum. Eins gott að kuldaboli bíti nú almennilega!! Þetta kompaní er ábyrgt fyrir ósköpunum.
laugardagur, janúar 17, 2004
Að yngja upp
Kominn tími á það í þessum herbúðum, ég er búin að vera að dröslast um með þessum sama í ein 7 ár núna, frá því áður en ég byrjaði einu sinni að læra jarðfræðina mína. Tók á mig rögg í gær og nældi mér í einn ónotaðan og sætan. Ætla út að viðra hann á eftir, jibbí!!
Masala movie
var dagskipunin á miðvikudagskveldið. Þá fórum við Deepti út í pakistönsku búðina á Eddygötu og leigðum mest sóttu indversku bíómynd allra tíma, Dilwale Dulhania Le Jayenge. Mig hafði þvílíkt langað að sjá þessa mynd í átta ár, alveg síðan Erna vinkona fór í Indlandsferðina sína og kom heim með ótrúlegar sögur af óendanlegum bíómyndum þar sem allir dönsuðu og sungu og ástin sigraði að lokum eftir æsilega baráttu við hið illa. Hún spilaði líka fyrir mig tónlistina úr myndinni, uppfulla af stórkostlegum skrækum kvenröddum og seiðandi mali í karlinum á bakvið. Heillandi? Algjörlega!
Og það er skemmst frá því að segja að myndin er frábær. Mæli með henni, hiklaust. Hér er stefnt að fleiri masala-kveldum, I´ll keep you posted.
Og það er skemmst frá því að segja að myndin er frábær. Mæli með henni, hiklaust. Hér er stefnt að fleiri masala-kveldum, I´ll keep you posted.
föstudagur, janúar 16, 2004
Þetta er allt að gera sig,
Deepti og ég erum að fara út að fá okkur bjór og Natsjós. Á föstudagskvöldi. Vá mar!!
föstudagur, janúar 09, 2004
Heimskautakuldi
Má ég benda viðstöddum á að það er nítján stiga frost hér í Íþöku þessa stundina. Skafheiður himinn og blankalogn og lærin við það að detta undan mér á leiðinni niður í skóla. Húrra!!!
fimmtudagur, janúar 08, 2004
Komin heim í heiðardalinn!!
eða kallar maður ekki annars staðinn þar sem maður býr "heima"??
Mikið var nú gaman að skella sér til Evrópu svona yfir jól og áramót. Hitta fjölskylduna, skipta á nokkrum bleyjum á frændsystkinunum, fá lánuð föt hjá Láru systur... voðalega næs. Svo náttla skemmdi ekki fyrir að fara til tannsa í viðgerð og til hárgreiðslukonunnar minnar hennar Elínar í Arnarbakka sem er í mínum huga kona ársins að þessu sinni; þvílíkur snillingur að núna held ég að ég verði bara að fljúga heim á 6 vikna fresti í viðhald hjá henni því enginn getur klippt mig jafnvel og hún!! Ég lét sem sagt makkann fjúka enda kominn tími til!
Meira síðar, ætla út að útrétta áur en næsti "blizzard" skellur á *tíhí*
Mikið var nú gaman að skella sér til Evrópu svona yfir jól og áramót. Hitta fjölskylduna, skipta á nokkrum bleyjum á frændsystkinunum, fá lánuð föt hjá Láru systur... voðalega næs. Svo náttla skemmdi ekki fyrir að fara til tannsa í viðgerð og til hárgreiðslukonunnar minnar hennar Elínar í Arnarbakka sem er í mínum huga kona ársins að þessu sinni; þvílíkur snillingur að núna held ég að ég verði bara að fljúga heim á 6 vikna fresti í viðhald hjá henni því enginn getur klippt mig jafnvel og hún!! Ég lét sem sagt makkann fjúka enda kominn tími til!
Meira síðar, ætla út að útrétta áur en næsti "blizzard" skellur á *tíhí*
þriðjudagur, desember 30, 2003
*Hræsn*
Alltaf koma Flugleiðir jafn"skemmtilega" á óvart.
Ég á 5000 Vildarpunkta sem renna út um áramótin. Hins vegar á ég ekki nógu marga punkta til að gera neitt af viti. Þess vegna ákvað ég að gefa þessa útrunnu punkta mína til Vildarbarna, sem er sjóður ætlaður til þess að bjóða langveikum börnum og fjölskyldum þeirra í frí. Flugleiðir í góðmennsku sinni stofnuðu sjóðinn fyrr á árinu og lögðu heilar 3 milljónir króna í púkkið. Afgangurinn á að koma frá góðhjörtuðum Vildarklúbbsmeðlimum á formi vildarpunkta eða beinna peningagjafa. Afskaplega stórmannlega gert af Flugleiðum.
Það er bara eitt: Hver og einn má aðeins gefa 1000 punkta á ári. Þó ég fegin vildi, þá MÁ ég ekki gefa langveikum börnum meira en vesæla 1000 punkta einu sinni á ári. Hvar er stórmennskan í því? Hvar er manngæskan í því? Ég sé aðallega bara hræsni í því; verum góð en alls ekki neitt betri en við nauðsynlega þurfum að vera upp á PR-ið. Oj.
Ég á 5000 Vildarpunkta sem renna út um áramótin. Hins vegar á ég ekki nógu marga punkta til að gera neitt af viti. Þess vegna ákvað ég að gefa þessa útrunnu punkta mína til Vildarbarna, sem er sjóður ætlaður til þess að bjóða langveikum börnum og fjölskyldum þeirra í frí. Flugleiðir í góðmennsku sinni stofnuðu sjóðinn fyrr á árinu og lögðu heilar 3 milljónir króna í púkkið. Afgangurinn á að koma frá góðhjörtuðum Vildarklúbbsmeðlimum á formi vildarpunkta eða beinna peningagjafa. Afskaplega stórmannlega gert af Flugleiðum.
Það er bara eitt: Hver og einn má aðeins gefa 1000 punkta á ári. Þó ég fegin vildi, þá MÁ ég ekki gefa langveikum börnum meira en vesæla 1000 punkta einu sinni á ári. Hvar er stórmennskan í því? Hvar er manngæskan í því? Ég sé aðallega bara hræsni í því; verum góð en alls ekki neitt betri en við nauðsynlega þurfum að vera upp á PR-ið. Oj.
Ferðin hálfnuð
Er á Kastrup að blogga hérna fyrir die-hard aðdáendur mína. Er búin að hafa það ótrúlega gott í Danmörku hjá Júlíusi bróður, Addýju og börnunum; aðallega bara borða, sofa og leika mér við frændsystkinin. Sem eru, needless to say, skemmtilegustu og frábærustu og fallegustu og klárustu börn í heimi. Kem til landsins klukkan hálffjögur að staðartíma, jibbí.
Meira síðar, lifið heil og gleðileg jól!!
Meira síðar, lifið heil og gleðileg jól!!
föstudagur, desember 19, 2003
Prófin búin!!!
Heh, búin að lifa fyrsta misserið af. Á bara eftir að fara yfir lokapróf í kúrsinum sem ég "kenndi", svo bara ahbú. Húrra!!!
Annars hafa fæst orð minnsta ábyrgð, svo ég sleppi því bara að tjá mig um einstök próf. Er samt að átta mig á því að ég er bara venjuleg dauðleg manneskja en ekki snillingurinn sem ég hélt ég væri ;) ... er það ekki hollur lærdómur hverjum mikilmennskubrjálæðingi???
Annars hafa fæst orð minnsta ábyrgð, svo ég sleppi því bara að tjá mig um einstök próf. Er samt að átta mig á því að ég er bara venjuleg dauðleg manneskja en ekki snillingurinn sem ég hélt ég væri ;) ... er það ekki hollur lærdómur hverjum mikilmennskubrjálæðingi???
Thank y'all
for responding so quickly to our little nickname contest. On a small meeting in Brian's office today the suggestions were evaluated, and opinions were, to say the least, divided!!
Personally, I like the Balli basalt idea a lot. However, Brian doesn´t really deal in basalt, he´s more of a carbonate guy (gee, I hope I´m not revealing any ignorance here...). At least his rock samples all look like carbonates to me, but that may be because I am a basalt girl :)
Bo is, as Hallveig pointed out, a perennial favorite and explaining who the original is earned me a crash-course in American popular culture of the 70'ies. Unfortunately, Brian doesn´t think Bo sounds Icelandic enough... but before I could really defend this classic, Stína's comment came in and I nearly pissed myself laughing. It took some explaining what was so funny since I´m obvoiously the only one who has a chance of understanding the joke in the first go, but eventually everyone agreed that Brjánn rúskinn would be a runner-up for the final. Brian himself didn´t seem to be too impressed, and actually fancied Kata's suggestions more than any other. How about Bubbi? That´s also a classic, and an artist's name (although Brian's music couldn't be farther removed, both conceptually and otherwise, from Bubbi's).
From now on, only time will tell.
Personally, I like the Balli basalt idea a lot. However, Brian doesn´t really deal in basalt, he´s more of a carbonate guy (gee, I hope I´m not revealing any ignorance here...). At least his rock samples all look like carbonates to me, but that may be because I am a basalt girl :)
Bo is, as Hallveig pointed out, a perennial favorite and explaining who the original is earned me a crash-course in American popular culture of the 70'ies. Unfortunately, Brian doesn´t think Bo sounds Icelandic enough... but before I could really defend this classic, Stína's comment came in and I nearly pissed myself laughing. It took some explaining what was so funny since I´m obvoiously the only one who has a chance of understanding the joke in the first go, but eventually everyone agreed that Brjánn rúskinn would be a runner-up for the final. Brian himself didn´t seem to be too impressed, and actually fancied Kata's suggestions more than any other. How about Bubbi? That´s also a classic, and an artist's name (although Brian's music couldn't be farther removed, both conceptually and otherwise, from Bubbi's).
From now on, only time will tell.
fimmtudagur, desember 18, 2003
An Icelandic nickname
for my friend Brian is being actively sought. Since Brian's Icelandic has seen its better days (or hasn't seen any days at all) he can't be very active in the search (although I have to admit that his treatment of "fatlafól" (can't remember if I taught him that or if he always knew. Next step is to have him singing Megas and Bubbi's song (its their song, right?)) and hopelandish "ússvæja" is adorable). I'm simply hopeless at nicknames (confirmed by the fact that in all my years, I´ve never answered to one myself) and so we need your help.
So, who's this Brian anyway? Well, seeing is believing. Check this out. Try the various links. Find out who he is!!! Then comment your suggestion here, or send it in the email. The search has begun. Reality blogging at its newest and best!!!!!
So, who's this Brian anyway? Well, seeing is believing. Check this out. Try the various links. Find out who he is!!! Then comment your suggestion here, or send it in the email. The search has begun. Reality blogging at its newest and best!!!!!
þriðjudagur, desember 16, 2003
Sakn
Síðast þegar ég skoðaði þessa síðu (fyrir hálfri mínútu) var allt bara frábært: Rúmlega tuttugu stiga frost, næstum logn, háþrýstingur og væntanlega heiðskírt, sem þýðir að sjálfsögðu stjörnur og norðurljós. MIG LANGAR!!!
mánudagur, desember 15, 2003
Gat ekki stillt mig
Eitt próf á dag kemur skapinu í lag. Þetta finnst mér alveg BRÁÐFYNDIÐ:
frá laggabloggi via hana Stínu
... sérstaklega að vera "mild mannered assasination victim" :Þ
Kannski einhver hafi gaman af að bera þetta saman við "Hvaða land ert þú?"-niðurstöðuna mína. Ég held ég verði að fara að verða aðeins meira hörkutól, svei mér þá. Eða lesa mér til um Gandhi.
frá laggabloggi via hana Stínu
... sérstaklega að vera "mild mannered assasination victim" :Þ
Kannski einhver hafi gaman af að bera þetta saman við "Hvaða land ert þú?"-niðurstöðuna mína. Ég held ég verði að fara að verða aðeins meira hörkutól, svei mér þá. Eða lesa mér til um Gandhi.
Farin í hýðið
Hér er ástæða þess að ekki á eftir að heyrast mikið frá mér næstu dagana. Vonandi komumst við öll ósködduð frá þessu...
laugardagur, desember 13, 2003
Stekkjastaur og ungfrú Bombay
Það hefur varla farið fram hjá nokkrum manni að jólasveinarnir eru farnir að týnast til byggða og einn þeirra, hann Stekkjastaur, lét svo lítið að kíkja hingað til Íþöku. Við gerðum nú ekkert endilega ráð fyrir honum og settum því enga skó í gluggann og kallanginn kom því engum sætindum af sér. Hún Deepti okkar skilur þó skóna sína eftir við útidyrahurðina (eins og flest venjulegt fólk) og Stekkjastaur notaði tækifærið og laumaði einni svaka kartöflu oní hjá henni. Hún hefur greinilega verið óþæg, stelpugarmurinn.
Hins vegar er ekki við því að búast að fólk alið upp á Indlandi þekki venjur íslenskra jólasveina. Þegar hún fann kartöfluna starði hún lengi ofan í skóinn sinn og var mjög hugsi á svipinn. Svo beygði hún sig hægt niður og náði í kartöfluna og gekk með hana til mín eins og loftsteinn hefði fallið af himnum. Hún var alveg gáttuð, alheimurinn hafði bókstaflega tekið dýfu. Hvað í ósköpunum var eiginlega í gangi? Höfðu samleigjendur hennar gengið af göflunum? Eða falla kartöflur virkilega af himnum ofan?
Eftir stuttan lestur upp úr þjóðháttapistli Herdísar um jólahald á Íslandi, sem undirrituð skrifaði fyrir Hlynskóga-sambýlið sitt, rann upp ljós fyrir Deepti. Hún lofaði að vera þæg það sem eftir lifir til jóla, í þeirri von að næsti jólasveinn sem heiðrar okkur með nærveru sinni setji eitthvað skemmtilegt í skóinn!
Hins vegar er ekki við því að búast að fólk alið upp á Indlandi þekki venjur íslenskra jólasveina. Þegar hún fann kartöfluna starði hún lengi ofan í skóinn sinn og var mjög hugsi á svipinn. Svo beygði hún sig hægt niður og náði í kartöfluna og gekk með hana til mín eins og loftsteinn hefði fallið af himnum. Hún var alveg gáttuð, alheimurinn hafði bókstaflega tekið dýfu. Hvað í ósköpunum var eiginlega í gangi? Höfðu samleigjendur hennar gengið af göflunum? Eða falla kartöflur virkilega af himnum ofan?
Eftir stuttan lestur upp úr þjóðháttapistli Herdísar um jólahald á Íslandi, sem undirrituð skrifaði fyrir Hlynskóga-sambýlið sitt, rann upp ljós fyrir Deepti. Hún lofaði að vera þæg það sem eftir lifir til jóla, í þeirri von að næsti jólasveinn sem heiðrar okkur með nærveru sinni setji eitthvað skemmtilegt í skóinn!
föstudagur, desember 12, 2003
Að skilja hismið frá kjarnanum
Miðað við kommentaflóðið þá er annar hver Íslendingur nú þegar búinn að lesa um Stein. Hinn helmingur þjóðarinnar (sem er svo sem ekkert að flykkjast hingað endilega) drífi sig í að lesa um Stein sem fyrst.
fimmtudagur, desember 11, 2003
Ógissla klár?
Svaf svo mikið sem einn tíma í nótt. Nicht gut. Vil kenna koffeini um, þetta er merkilegur andskoti sem maður drekkur í lítravís til að halda sér vakandi og svo er maður hissa á að geta ekki sofnað! Var svo rotin þegar ég vaknaði að ég þurfti að reyna í fimm mínútur áður en mér tókst að slökkva á vekjaraklukkunni. Geri aðrir betur.
Prófið fór eins og það fór, enginn stórsigur hér á ferð held ég. Verst hvað ég er obsessive með svona hluti, ég held áfram að velta mér upp úr spurningum sem ég gat ekki svarað og læt þær m.a.s. vekja mig af órólegum svefni. Var mikið að reyna að troða fólki inn í jöfnurnar mínar í nótt milli svefns og vöku, spáði t.d. mikið í hvernig bekkjarfélagar mínir myndu passa inn í hornafallasöbstitút. Ætli Kleppur sé næsti viðkomustaður? Já, og stundum fannst mér ég sjá tölur og tákn bókstaflega frussast út undan augnlokunum. Samt var ég bara búin að drekka kaffi og Orku, ég lofa!!
Sem betur fer dreymir Letitiu líka morðmál og lögbrot og Deepti dreymir línulega bestun. Tuliku dreymir held ég ekki neitt því hún er hætt að sofa. We don´t have a life.
Prófið fór eins og það fór, enginn stórsigur hér á ferð held ég. Verst hvað ég er obsessive með svona hluti, ég held áfram að velta mér upp úr spurningum sem ég gat ekki svarað og læt þær m.a.s. vekja mig af órólegum svefni. Var mikið að reyna að troða fólki inn í jöfnurnar mínar í nótt milli svefns og vöku, spáði t.d. mikið í hvernig bekkjarfélagar mínir myndu passa inn í hornafallasöbstitút. Ætli Kleppur sé næsti viðkomustaður? Já, og stundum fannst mér ég sjá tölur og tákn bókstaflega frussast út undan augnlokunum. Samt var ég bara búin að drekka kaffi og Orku, ég lofa!!
Sem betur fer dreymir Letitiu líka morðmál og lögbrot og Deepti dreymir línulega bestun. Tuliku dreymir held ég ekki neitt því hún er hætt að sofa. We don´t have a life.
miðvikudagur, desember 10, 2003
I fyrramalid...
... verd eg ordin ogissla klar i thessu ollu... og tha er profid og svo um hadegid verdur allt lekid ut aftur... oder was, Herr Fritz??
d/dx sinhx = coshx
Og hana nu!
d/dx sinhx = coshx
Og hana nu!
mánudagur, desember 08, 2003
Algert disaster!!!!
Það eru víst enn tvær vikur í veturinn hér í BNA (??) en engu að síður kyngdi niður snjó á austurströndinni um helgina. Ég nýtti tækifærið og dreif mig út á gönguskíði í dag á nálægum göngustíg. Ætlaði fyrst að æfa mig í nálægum kirkjugarði en hann var rammlæstur í dag, kannski það gangi betur næst. Besta útivera helgarinnar var samt í gær þegar ég hjólaði niður í bæ í vetrarátfittinu mínu og fraus næstum í hel á leiðinni niður eftir - til að komast niður í bæ þarf ég bara að setjast á hjólið og láta mig renna og passa að fara ekki of langt yfir hámarkshraða! Vindkælingin er sem sagt allsvakaleg á niðurleiðinni, en svo hitnaði ég vel á leiðinni upp eftir aftur. Erindið niður í bæ (það þarf að vera aðkallandi til að ég leggi á mig viðlíka ferðalag) var að fjárfesta í hinum ágætu göngu- og skíðastöfum sem ég spókaði mig með í dag.
Annars á að heita að ég sé að byrja að læra fyrir próf; lestraráætlunin er tilbúin og lítur mjög pró út, svo er bara að sjá hverjar efndirnar verða. Fyrsta prófið er á fimmtudaginn, stærðfræði, það er náttla soldið præorití að láta það ganga ókei. Jarðefnafræðin verður með teikavei-próf, við fáum tvo sólarhringa til að leysa það. Ég segi nú bara úff fyrirfram, yfireitt er ég minnst tvo sólarhringa með hvert sett af heimadæmum, hvað þá með heilt lokapróf! Vonum það besta. Nú, svo er það lífjarðefnafræðin, ég er búin að skamma tíeiinn svo mikið fyrir að láta okkur ekki fá almennilegt lesefni að kannski þorir hún ekki annað en að gefa okkur góðar einkunnir í skaðabætur, hver veit!?!?
Ekki gleyma: Fór í alveg ágætt partý í gær, mjög sivilíserað allt saman og krúttlegt. Tilgangurinn með boðinu var tvíþættur: Ein átti afmæli og vildi halda upp á það, hin er vön því að fjölskyldan haldi boð með vinum og kunningjum þar sem allir búa til jólaskraut við undirleik Johnny Cash sálugs að syngja fyrir fanga í djeilinu. Boðið var upp á feik glögg og svo sátu allir voða þægir að troða poppkorni og rauðum berjum á tvinna, nú eða að mála jólakúlur. Amen.
Annars á að heita að ég sé að byrja að læra fyrir próf; lestraráætlunin er tilbúin og lítur mjög pró út, svo er bara að sjá hverjar efndirnar verða. Fyrsta prófið er á fimmtudaginn, stærðfræði, það er náttla soldið præorití að láta það ganga ókei. Jarðefnafræðin verður með teikavei-próf, við fáum tvo sólarhringa til að leysa það. Ég segi nú bara úff fyrirfram, yfireitt er ég minnst tvo sólarhringa með hvert sett af heimadæmum, hvað þá með heilt lokapróf! Vonum það besta. Nú, svo er það lífjarðefnafræðin, ég er búin að skamma tíeiinn svo mikið fyrir að láta okkur ekki fá almennilegt lesefni að kannski þorir hún ekki annað en að gefa okkur góðar einkunnir í skaðabætur, hver veit!?!?
Ekki gleyma: Fór í alveg ágætt partý í gær, mjög sivilíserað allt saman og krúttlegt. Tilgangurinn með boðinu var tvíþættur: Ein átti afmæli og vildi halda upp á það, hin er vön því að fjölskyldan haldi boð með vinum og kunningjum þar sem allir búa til jólaskraut við undirleik Johnny Cash sálugs að syngja fyrir fanga í djeilinu. Boðið var upp á feik glögg og svo sátu allir voða þægir að troða poppkorni og rauðum berjum á tvinna, nú eða að mála jólakúlur. Amen.
laugardagur, desember 06, 2003
Úti er alltaf að snjóa...
... sirka fimmtán sentimetrar af jafnföllnum snjó núna úti, og þá er nú gaman að vera til!! Meðleigjendur mínar eru nú ekki sammála mér, þeim finnst snjórinn HRÆÐILEGUR.
Í gær horfðum við á Gangs of New York á DVD, ég keypti diskana í haustfríinu í október en hafði ekki gefið mér tíma til að horfa á þá fyrr en nú. Enda myndin tæpir þrír tímar. Við vorum bara ágætlega sáttar, svoldið mikið blóð og gor og ofbeldi fyrir minn smekk (sérstaklega byrjunaratriðið þar sem blóðugum bardaga er breytt í e-ð sem helst líkist poppvídeói, aðeins og mikil dýrkun finnst mér). DiCaprio merkilega fullorðinslegur!
Annars minntu bardagasenurnar, með dramatísku undirspili og öskrum, mig á klausu úr einhverri afar fornri bók sem ég las e-n tímann fyrir löngu. Þar er bardaga lýst á mjög skilmerkilegan hátt, hvernig herjunum laust saman og þögninni sem brast á eftir stríðsöskrin í upphafi slátrunarinnar, allir voru þöglir og einbeittu sér að því að drepa. Þó einstaka vein heyrðist var sverðaglamur og hringl í brynjum og málmi næstum það eina sem rauf þögnina, auk dynsins frá hestunum. Þessi klausa hafði meiri áhrif á mig en nokkur bardagasena sem ég hef séð í bíómynd með tilheyrandi öskrum og látum. Verst að ég get ekki með nokkru móti munað úr hvaða bók þessi klausa er. Áreiðanlega eitthvað úr fornöld.
Í gær horfðum við á Gangs of New York á DVD, ég keypti diskana í haustfríinu í október en hafði ekki gefið mér tíma til að horfa á þá fyrr en nú. Enda myndin tæpir þrír tímar. Við vorum bara ágætlega sáttar, svoldið mikið blóð og gor og ofbeldi fyrir minn smekk (sérstaklega byrjunaratriðið þar sem blóðugum bardaga er breytt í e-ð sem helst líkist poppvídeói, aðeins og mikil dýrkun finnst mér). DiCaprio merkilega fullorðinslegur!
Annars minntu bardagasenurnar, með dramatísku undirspili og öskrum, mig á klausu úr einhverri afar fornri bók sem ég las e-n tímann fyrir löngu. Þar er bardaga lýst á mjög skilmerkilegan hátt, hvernig herjunum laust saman og þögninni sem brast á eftir stríðsöskrin í upphafi slátrunarinnar, allir voru þöglir og einbeittu sér að því að drepa. Þó einstaka vein heyrðist var sverðaglamur og hringl í brynjum og málmi næstum það eina sem rauf þögnina, auk dynsins frá hestunum. Þessi klausa hafði meiri áhrif á mig en nokkur bardagasena sem ég hef séð í bíómynd með tilheyrandi öskrum og látum. Verst að ég get ekki með nokkru móti munað úr hvaða bók þessi klausa er. Áreiðanlega eitthvað úr fornöld.
föstudagur, desember 05, 2003
Enn einn allnighter í þágu matematíkinnar
Að draga heilnáttung (e. to pull an allnighter) var fyrsta nýja orðasambandið sem ég lærði hér í Íþöku. Eina ástæðan fyrir þessum skrifum mínum núna er sú að enn einn heilnáttungur er í uppsiglingu, ég fer bráðum að hlusta á morgunútvarpið á Rás 2 með fréttir af færð og stormviðvörunum og hversu margir voru drepnir í nótt. Síðasti heimadæmapakkinn í stærðfræði er neflilega í vinnslu, halelúja, og hvenær er sosum betra að uppfæra blogg og fylgjast með gangi mála í föðurlandinu en þegar maður á að vera að heilda grimmt!! Stærðfræðigrýlan hefur nú sem betur fer mildast heilmikið að undanförnu og ykkar einlæg er bara orðin nokkuð flink :)
Annars stendur fyrir dyrum að rita hér smá pistil um Þakkargjörðarhátíðarferðalagið okkar Greg, þið getið farið að láta ykkur hlakka til!!
Bis später,
Euer Liebling Herdís sperrdís
Annars stendur fyrir dyrum að rita hér smá pistil um Þakkargjörðarhátíðarferðalagið okkar Greg, þið getið farið að láta ykkur hlakka til!!
Bis später,
Euer Liebling Herdís sperrdís
þriðjudagur, desember 02, 2003
Leshring, takk
Hefur einhver ykkar þarna úti lesið "Life of Pi" sem ég talaði um fyrir ekki svo löngu síðan? Ég er alveg yfir mig hrifin af bókinni og vildi helst að ég væri enn í svona leshring eins og ég var í í MR í gamla daga, þegar við menningarvitarnir hittumst á Hressó til að ræða verk Laxness. Ótrúlega mikið að pæla í í þessari bók, táknmál og myndhverfingar og margræð orð. Mæli eindregið með lífi Pí fyrir alla, konur og kalla!
Ha ha, enn eitt próf!!
Threat rating: extremely low. You may think you can
subvert the government, but if you should try
you will be smited mightily because God likes
us best.
What threat to the Bush administration are you?
brought to you by Quizilla
Feðraorlof
Ég vona að ég sé að oftúlka það sem ég las á þessari síðu... eða eru menn látnir taka pokann sinn og fara fyrir að ætla sér að taka feðraorlof? Þetta veldur mér áhyggjum, ég verð bara að segja það.
Much ado about nothing
Fór í morgun og kvartaði yfir ofninum mínum óvirka í þjónustumiðstöðinni hér í Hlynskógum. Næstu 4 tímana bárust mér sex tölvupóstar: Beiðni móttekin, beiðni móttekin, beiðni móttekin, beiðni móttekin, verk falið starfsmanni, verk falið starfsmanni. Kom heim í frumskógarloftslag í herberginu mínu og slökkti á ofninum. Kveikti aftur þegar farið var að kólna og viti menn, í kompaníi við hitann kemur ca. helmingurinn af gasinu, óbrunninn. Merkilegt nokk slökkti ég á ofninum, enda kýs ég að deyja frekar úr kulda en gaseitrun... svona til að dramatísera aðeins ;) Enívei, gaman þegar hver bendir á annan (til að verða ekki lögsóttur??) og engin gerir svo neitt af viti...
mánudagur, desember 01, 2003
Glamr glamr
Ofninn inni hjá mér er bilaður. Ég er með hann stilltan á hæsta og ekkert gerist annað en að ísköldu lofti er dælt inn í herbergið. Á meðan malar ofninn inni í stofu, og ofnarnir í öllum hinum herbergjunum þegar þannig stendur á, og dæla út trópísku loftslagi svo hjá vinum mínum gengur íbúðin undir nafninu Brasilía. Sérlega vel viðeigandi í ljósi þess að ég er eini heimilismeðlimurinn sem hefur mótmælt hitabeltisvæðingu íbúðarinnar.
Sem minnir mig á það sem ég hef ætlað að velta upp hér lengi: Sálfræði hita og kulda.
Allar meðleigjendur mínar eru frá heitum stöðum og eru ekki vanar löngum, köldum vetrum. A.m.k. ein þeirra hefur aldrei, les. ALDREI, upplifað vetur áður en hún kom hingað. Þegar við fluttum hingað nú síðsumars var enn mjög heitt hér í Íþöku og loftkælingin var alltaf á milljón innandyra, þannig að ég varð að vera vel klædd inni og afklæðast svo þegar ég fór út. Þetta voru meðleigjendur mínar mjög sáttar við, og ég lét mig hafa það. Svo kom haustið, laufin fóru að sölna og einhvern tímann snemma í október kom kuldakast með næturfrost. Þá, eiginlega frá einum degi til næsta, var hitinn skrúfaður í botn á öllum ofnum hér og honum hefur ekki verið breytt síðan þá. Þrátt fyrir að í millitíðinni hafi verið fínasta sumarveður, með hita utandyra upp í 16-20°C, hafa allir ofnar hér (nema minn, sá bilaði) verið á fullu og skapað hér ákjósanleg skilyrði fyrir Amazon-frumskóginn, ef hann er í plássvandræðum. Putting it mildly, þá gerir þetta mig geðveika!!! Sérstaklega frústrerandi er þegar ég kem heim seint um eftirmiðdag í íbúð sem er ca. 30°C og ofninn inni í Bombay á milljón, vitandi að íbúi Bombay fór í skólann á undan mér um morguninn og kemur sennilega ekki heim fyrr en undir miðnætti. Hvar er lógískin í því að steikja allt hér innandyra ef viðkomandi er ekki heima lengur en 8 tíma á dag, hvar af 7 og hálfur tími fara í að liggja meðvitundarlaus í bælinu?? ARG!!! Í ljósi þessa ætti ég bara að vera ánægð með að eiga bilaðan ofn og fá þannig ókeypis transport til Svalbarða.
Eina skýringin sem mér dettur í hug á þessu háttalagi er að stelpurnar upplifi veturinn / kuldann sem einhvers konar ógn og séu (líklega ómeðvitað) að reyna að banda honum frá sér með þessari hitunaráráttu. Þessi ótti, eða kvíði eða hvað þetta nú er, er auðvitað mjög órökréttur þegar það er ekki vetrarveður fyrir fimmeyring úti, og órökrétt ástæða hlýtur að vera eina skýringin á svona fjarstæðukenndri hegðun eins og ég hef verið að upplifa hér. Rök, eins og t.d. hitunarkostnaður (sem er, því miður liggur mér við að segja, innifalinn í leigunni) og sóun á orku og auðlindum, uppskera bara bros lituð af vorkunnsemi og óþolinmæði. Ég þori ekki einu sinni að segja þeim frá honum Henrik meðleigjanda mínum á Svalbarða vorið 2001; hann svaf við opinn glugga yfir háveturinn (sem er eiginlega stórvarasamt því heita vatnið getur frosið í leiðslunum) og var því morgunhressari eftir því sem hitamælirinn stóð lægra í herberginu. Ætli draumurinn hafi ekki verið að vakna með hrím á sænginni en hann náði því aldrei, ég held kuldametið hafi verið 3 eða 4°C!!
Enívei, það verður fróðlegt að sjá hvað gerist þegar kuldaboli kemur til Íþöku í alvöru.
Sem minnir mig á það sem ég hef ætlað að velta upp hér lengi: Sálfræði hita og kulda.
Allar meðleigjendur mínar eru frá heitum stöðum og eru ekki vanar löngum, köldum vetrum. A.m.k. ein þeirra hefur aldrei, les. ALDREI, upplifað vetur áður en hún kom hingað. Þegar við fluttum hingað nú síðsumars var enn mjög heitt hér í Íþöku og loftkælingin var alltaf á milljón innandyra, þannig að ég varð að vera vel klædd inni og afklæðast svo þegar ég fór út. Þetta voru meðleigjendur mínar mjög sáttar við, og ég lét mig hafa það. Svo kom haustið, laufin fóru að sölna og einhvern tímann snemma í október kom kuldakast með næturfrost. Þá, eiginlega frá einum degi til næsta, var hitinn skrúfaður í botn á öllum ofnum hér og honum hefur ekki verið breytt síðan þá. Þrátt fyrir að í millitíðinni hafi verið fínasta sumarveður, með hita utandyra upp í 16-20°C, hafa allir ofnar hér (nema minn, sá bilaði) verið á fullu og skapað hér ákjósanleg skilyrði fyrir Amazon-frumskóginn, ef hann er í plássvandræðum. Putting it mildly, þá gerir þetta mig geðveika!!! Sérstaklega frústrerandi er þegar ég kem heim seint um eftirmiðdag í íbúð sem er ca. 30°C og ofninn inni í Bombay á milljón, vitandi að íbúi Bombay fór í skólann á undan mér um morguninn og kemur sennilega ekki heim fyrr en undir miðnætti. Hvar er lógískin í því að steikja allt hér innandyra ef viðkomandi er ekki heima lengur en 8 tíma á dag, hvar af 7 og hálfur tími fara í að liggja meðvitundarlaus í bælinu?? ARG!!! Í ljósi þessa ætti ég bara að vera ánægð með að eiga bilaðan ofn og fá þannig ókeypis transport til Svalbarða.
Eina skýringin sem mér dettur í hug á þessu háttalagi er að stelpurnar upplifi veturinn / kuldann sem einhvers konar ógn og séu (líklega ómeðvitað) að reyna að banda honum frá sér með þessari hitunaráráttu. Þessi ótti, eða kvíði eða hvað þetta nú er, er auðvitað mjög órökréttur þegar það er ekki vetrarveður fyrir fimmeyring úti, og órökrétt ástæða hlýtur að vera eina skýringin á svona fjarstæðukenndri hegðun eins og ég hef verið að upplifa hér. Rök, eins og t.d. hitunarkostnaður (sem er, því miður liggur mér við að segja, innifalinn í leigunni) og sóun á orku og auðlindum, uppskera bara bros lituð af vorkunnsemi og óþolinmæði. Ég þori ekki einu sinni að segja þeim frá honum Henrik meðleigjanda mínum á Svalbarða vorið 2001; hann svaf við opinn glugga yfir háveturinn (sem er eiginlega stórvarasamt því heita vatnið getur frosið í leiðslunum) og var því morgunhressari eftir því sem hitamælirinn stóð lægra í herberginu. Ætli draumurinn hafi ekki verið að vakna með hrím á sænginni en hann náði því aldrei, ég held kuldametið hafi verið 3 eða 4°C!!
Enívei, það verður fróðlegt að sjá hvað gerist þegar kuldaboli kemur til Íþöku í alvöru.
Með stærðfræðidæmum um allan heim
Yfirleitt er hvert einasta stærðfræðidæmi heimur út af fyrir sig. Áfangastaðurinn sem hvert dæmi fer með mig á hlýtur að vera fall af því hvaða minningabrot er á ferð gegnum hugann þegar ég fyrst les dæmið. Í kvöld er ég m.a. búin að leysa dæmi um sendiboða Daríusar keisara, ömurlega hverfið hennar Lilyu og markað í Mið-Asíu þar sem tennur eru dregnar úr fólki meðan það er bundið við ljósastaura.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
