fimmtudagur, júní 09, 2005
Cinnamon Bun
Haldiði ekki að ég hafi komist að því um daginn að bakaríið á horninu selur snúða! Mikið ógurlega varð ég glöð. Þeir kallast "cinnamon buns" á ensgunni og eru með vanillu-smjörkremi í staðinn fyrir brúnum og bleikum glassúr, en þeir eru með kanilsykri milli laga og líka alveg jafnþurrir í eftirmiðdaginn og alvöru snúðarnir heima. Það þarf náttla ekki að taka fram að ég er orðin reglulegur snúðakúnni í eftirmiðdagskaffinu.
miðvikudagur, júní 08, 2005
spennó spennó
Greinarræksnið okkar er komið til ritrýnendanna... mjö... hvernig ætli þetta fari??? Vonandi tekur það rýnendurnar ekki meira en tvo-þrjá mánuði að plægja sig í gegnum þetta...
þriðjudagur, júní 07, 2005
Alltaf jafnmikil læti
í hinu föðurlandinu mínu, Bólivíu. Ef það er ekki eitt þá er það annað. Komminn í mér heldur með mótmælendunum og það gerir réttlætissinninn í mér líka. Það er búið að arðræna almenning þarna nóg fyrir tíu eilífðir og löngu kominn tími á að hætta þessari vitleysu.
P.S. Af hverju hefur Mogginn ekki sagt frá þessu fyrr??
P.S. Af hverju hefur Mogginn ekki sagt frá þessu fyrr??
mánudagur, júní 06, 2005
Domestica
Heimilislegur dagur að kveldi kominn. Ráðist var í það stórvirki að endanlega flytja moi inn í íbúðina hans Shan, sem er þá náttla orðin íbúðin okkar, og koma mér og öllu mínu hafurtaski þar haganlega fyrir. Gríðarlegum hendingum og tilfærslum síðar eru allir kassarnir, nema einn, tómir og skápar og skúffur í jafnvel betra ásigkomulagi en áður en ég flutti inn (ekki að þetta síðasta sé nú beint mér að þakka...). Það er þungu fargi af heimilisfólkinu létt... svo ekki sé nú minnst á hvað það er gott að hafa ákveðið að engir frekari flutningar séu á dagskránni á næstunni. Jamms, bara vera hér. Agalega edilonsfínt.
sunnudagur, júní 05, 2005
Heimsfrægð fyrir Helgafell, Hafnarfirði
Skál!!!!!
Var rétt í þessu að senda fyrstu greinina mína inn til ritrýningar. Hið ógurlega vinsæla og víðlesna tímarit Journal of Volcanology and Geothermal Research varð fyrir valinu. Eftir rúmt ár verður svo þrekvirkið birt á pappír (ef gvöð og ritrýnendur lofa) og pílagrímaferðir til Helgafells í landi Hafnarfjarðar geta hafist.
Var rétt í þessu að senda fyrstu greinina mína inn til ritrýningar. Hið ógurlega vinsæla og víðlesna tímarit Journal of Volcanology and Geothermal Research varð fyrir valinu. Eftir rúmt ár verður svo þrekvirkið birt á pappír (ef gvöð og ritrýnendur lofa) og pílagrímaferðir til Helgafells í landi Hafnarfjarðar geta hafist.
föstudagur, júní 03, 2005
Her er eg, godan daginn
 | You scored as Existentialist. Existentialism emphasizes human capability. There is no greater power interfering with life and thus it is up to us to make things happen. Sometimes considered a negative and depressing world view, your optimism towards human accomplishment is immense. Mankind is condemned to be free and must accept the responsibility.
What is Your World View? (updated) created with QuizFarm.com |
mánudagur, maí 30, 2005
Tex Mex framleigjendur
Þekkiði nokkuð einhvern sem vantar herbergi í íbúð hér í Íþöku næsta vetur?? Agalega edilonsfínt herbergi er laust fyrir agalega edilonsfínan framleigjanda. Hafa bara samband við undirritaða. Núna. Strax.
Þau undur og stórmerki hafa gerst að ég hef gert eitthvað af viti í dag. Í tilefni af því ætla ég að trítla heim hvað úr hverju og elda mexíkanska kjúklinga-tex mex súpu. Namminamm. Allir að koma í mat.
Þau undur og stórmerki hafa gerst að ég hef gert eitthvað af viti í dag. Í tilefni af því ætla ég að trítla heim hvað úr hverju og elda mexíkanska kjúklinga-tex mex súpu. Namminamm. Allir að koma í mat.
*Alþjóðlegar tjaldbúðir við Kárahnjúka í sumar*
Glóðvolgt úr pósthólfinu mínu:
"Til stendur að slá upp alþjóðlegum búðum við Kárahnjúka síðari hluta júnímánaðar. Tjaldbúðirnar, sem munu standa fram í ágúst/september, eða svo lengi sem veður leyfir, munu verða vettvangur fyrir fólk að koma á framfæri mótmælum sínum við virkjunarframkvæmdirnar. Boðið verður upp á fjölbreytta menningardagskrá, fræðslufundi og gönguferðir með leiðsögumönnum. Að búðunum standa engin samtök, heldur fjöldi einstaklinga úr öllum áttum sem láta sig varða framtíð og örlög náttúrugersema okkar. Öllum er velkomið að taka þátt.
Frekari upplýsingar á www.savingiceland.org eða með tölvupósti á savingiceland@riseup.net"
"Til stendur að slá upp alþjóðlegum búðum við Kárahnjúka síðari hluta júnímánaðar. Tjaldbúðirnar, sem munu standa fram í ágúst/september, eða svo lengi sem veður leyfir, munu verða vettvangur fyrir fólk að koma á framfæri mótmælum sínum við virkjunarframkvæmdirnar. Boðið verður upp á fjölbreytta menningardagskrá, fræðslufundi og gönguferðir með leiðsögumönnum. Að búðunum standa engin samtök, heldur fjöldi einstaklinga úr öllum áttum sem láta sig varða framtíð og örlög náttúrugersema okkar. Öllum er velkomið að taka þátt.
Frekari upplýsingar á www.savingiceland.org eða með tölvupósti á savingiceland@riseup.net"
föstudagur, maí 27, 2005
Til hamingju með stórafmælið!
Hún mamma mín elskuleg á stórafmæli í dag. Hún lengi lifi! Húrra!! Húrra!! Húrra!!
fimmtudagur, maí 26, 2005
Boston og nýir tímar
Þá er nýtt tímatal hafið. Í dag er annar dagur e.t., þ.e. eftir tónleikana.
Þessir gæjar eru ekkert venjulega svalir. Þeir spiluðu alveg brjálað rokk í rúma tvo tíma meðan 17 þúsund manns sungu og öskruðu með. Uppi á þriðju svölum, beint fyrir ofan og framan við sviðið og í fremstu röð, stóð undirrituð og rétt náði að halda í líftóruna þegar goðin komu á sviðið. Vá!! Þeir eru ekkert smá flottir, alveg eðalsvalir og vita nákvæmlega hvað þeir eru að gera. Ég held að hver einasta manneskja í höllinni hefði étið úr lófanum á þeim hefði slíkt staðið til boða... þeir gjörsamlega áttu alla viðstadda.
Það sem ég saknaði var náttla uppáhaldslagið mitt, Bad (lagalistinn er neðst á síðunni sem ég linkaði á að ofan) og svo að sjá Bono fiska e-a dömu úr krádinu upp á svið til sín eins og hann gerði stundum í gamla daga. Núna var hann mjög passasamur með að koma ekki of nálægt sviðsbrúninni (einu sinni handjárnaði e-r dama sig víst við ökklann á honum og hann þurfti að standa á sviðsbrúninni og syngja þar til hægt var að saga handjárnin í sundur - hahahaha!!) en var að öðru leyti æðandi út um allt svið. Sviðið var alveg ótrúlega flott, mínímalisminn á fullu og ljós og form látin búa til effektana. Þetta hér var líka ótrúlega flott atriði - klikkið á myndina með greininni til að sjá betur. Mannréttindayfirlýsing SÞ á skjánum var áhrifamikil, Love and Peace kom ótrúlega á óvart og Where The Streets var rokkaðra og kraftmeira en ég hef nokkurn tímann heyrt það áður.
Annað sem var alveg rjómaflott var að við Shan gátum verið saman á tónleikunum... miðarnir mínir tveir sem ég keypti í forsölu fyrir aðdáendur (ég veit, ég er paþetísk..) voru á sitthvorum enda tónleikahallarinnar. Enginn skipti sér af því hvar maður sat fyrr en sætiseigandinn birtist - sem betur fer birtist enginn til að gera tilkall til sætanna sem við eignuðum okkur. Sem reyndust svo vera bestu sætin í húsinu. Edilon var svo sannarlega á svæðinu.
Í gær skoðuðum við svo Boston í haugarigningu og roki sem hefði alveg getað látið reykvískan útnyrðing skammast sín. Fólk í Boston virðist mér almennt vera skynsamara en Íþökubúar, það klæðir sig eftir veðri og dró fram flíshúfurnar og dúnúlpurnar í tilefni veðursins meðan að hér í Íþöku fara allir í stuttbuxurnar í lok mars, sama hvernig viðrar. Held með Boston-liðinu.
Á heildina var þetta alveg agalega flott aukahelgi í miðri viku. Meira svona, takk.
Þessir gæjar eru ekkert venjulega svalir. Þeir spiluðu alveg brjálað rokk í rúma tvo tíma meðan 17 þúsund manns sungu og öskruðu með. Uppi á þriðju svölum, beint fyrir ofan og framan við sviðið og í fremstu röð, stóð undirrituð og rétt náði að halda í líftóruna þegar goðin komu á sviðið. Vá!! Þeir eru ekkert smá flottir, alveg eðalsvalir og vita nákvæmlega hvað þeir eru að gera. Ég held að hver einasta manneskja í höllinni hefði étið úr lófanum á þeim hefði slíkt staðið til boða... þeir gjörsamlega áttu alla viðstadda.
Það sem ég saknaði var náttla uppáhaldslagið mitt, Bad (lagalistinn er neðst á síðunni sem ég linkaði á að ofan) og svo að sjá Bono fiska e-a dömu úr krádinu upp á svið til sín eins og hann gerði stundum í gamla daga. Núna var hann mjög passasamur með að koma ekki of nálægt sviðsbrúninni (einu sinni handjárnaði e-r dama sig víst við ökklann á honum og hann þurfti að standa á sviðsbrúninni og syngja þar til hægt var að saga handjárnin í sundur - hahahaha!!) en var að öðru leyti æðandi út um allt svið. Sviðið var alveg ótrúlega flott, mínímalisminn á fullu og ljós og form látin búa til effektana. Þetta hér var líka ótrúlega flott atriði - klikkið á myndina með greininni til að sjá betur. Mannréttindayfirlýsing SÞ á skjánum var áhrifamikil, Love and Peace kom ótrúlega á óvart og Where The Streets var rokkaðra og kraftmeira en ég hef nokkurn tímann heyrt það áður.
Annað sem var alveg rjómaflott var að við Shan gátum verið saman á tónleikunum... miðarnir mínir tveir sem ég keypti í forsölu fyrir aðdáendur (ég veit, ég er paþetísk..) voru á sitthvorum enda tónleikahallarinnar. Enginn skipti sér af því hvar maður sat fyrr en sætiseigandinn birtist - sem betur fer birtist enginn til að gera tilkall til sætanna sem við eignuðum okkur. Sem reyndust svo vera bestu sætin í húsinu. Edilon var svo sannarlega á svæðinu.
Í gær skoðuðum við svo Boston í haugarigningu og roki sem hefði alveg getað látið reykvískan útnyrðing skammast sín. Fólk í Boston virðist mér almennt vera skynsamara en Íþökubúar, það klæðir sig eftir veðri og dró fram flíshúfurnar og dúnúlpurnar í tilefni veðursins meðan að hér í Íþöku fara allir í stuttbuxurnar í lok mars, sama hvernig viðrar. Held með Boston-liðinu.
Á heildina var þetta alveg agalega flott aukahelgi í miðri viku. Meira svona, takk.
mánudagur, maí 23, 2005
Tónleikavikan
Við fengum stórskemmtilega heimsókn á fimmtudaginn þegar Ed bróðir hennar Stínu kom í heimsókn til Íþöku. Hann og vinur hans Tom voru á fyrsta degi ökuferðar til vesturstrandarinnar. Eftir kvöldmat og spjall dró Ed fram fiðluna sína og spilaði fyrir viðstadda. Mér leið bara eins og drottningu í höll sinni!
Svo leið helgin og áður en ég gat sagt "edilonsfínt, alveg hreint" á innsoginu er kominn mánudagur. Alveg magnað hvað tíminn getur liðið hratt. Á morgun verður svo brunað til Boston til að sjá goðin mín í U2 spila. Mikið gasalega hlakka ég til. Því miður kemst Erna vinkona ekki með sakir anna svo hann Shan ætlar að halda mér kompaníi. Vel upp alinn herramaður, jájá.
Svo leið helgin og áður en ég gat sagt "edilonsfínt, alveg hreint" á innsoginu er kominn mánudagur. Alveg magnað hvað tíminn getur liðið hratt. Á morgun verður svo brunað til Boston til að sjá goðin mín í U2 spila. Mikið gasalega hlakka ég til. Því miður kemst Erna vinkona ekki með sakir anna svo hann Shan ætlar að halda mér kompaníi. Vel upp alinn herramaður, jájá.
fimmtudagur, maí 19, 2005
This Ithaca Life
Busy. Very busy.
Or did I mean to say lazy? Very lazy?
Running standards. Hanging out. Running samples. Trying to figure out what exactly to do with all these samples. Looking for the cable. Changing my address. Taking the sweater off, putting it on again. Cold, warm, then cold again. Too little sleep, too much coffee. Am in spite of all this (or because of it) having a great time.
Anybody have a pink bathrobe?
Or did I mean to say lazy? Very lazy?
Running standards. Hanging out. Running samples. Trying to figure out what exactly to do with all these samples. Looking for the cable. Changing my address. Taking the sweater off, putting it on again. Cold, warm, then cold again. Too little sleep, too much coffee. Am in spite of all this (or because of it) having a great time.
Anybody have a pink bathrobe?
sunnudagur, maí 15, 2005
Vegna fjölda áskorana...
... eða var það áskoranna?
Sú gamla komin heim í heiðardalinn. Agalega notalegt. Meira síðar.
Sú gamla komin heim í heiðardalinn. Agalega notalegt. Meira síðar.
þriðjudagur, maí 10, 2005
Ertu þá farin?
Yes, I think so. I'm gone. Or just about to.
It's still morning here in the Pacific, I've packed up my stuff and all I need to do now is throw my samples into a cooler, take the cooler to the post office, clean my room and brace myself for the overweight charges that will be brought against me at the airport. One last shopping visit to Kona and then I'm off.
It's still morning here in the Pacific, I've packed up my stuff and all I need to do now is throw my samples into a cooler, take the cooler to the post office, clean my room and brace myself for the overweight charges that will be brought against me at the airport. One last shopping visit to Kona and then I'm off.
sunnudagur, maí 08, 2005
Da babes and some serious stuff
Nona and I (in that order, strictly) are without a shadow of doubt the hottest chicks in the Cornell mansion today.
See, we went surfing this morning. A friend of Nona's, a lady who's surfed for over 20 years, took us to Pine Trees beach in Kona, bringing a board along for each of us. The beach is kind of rocky and the bottom is really rocky, so the first thing I did after paddling out a few dozen meters on the board was to fall off of it and cut my heel (ever the babe, you see). Nona did pretty well on her board (read: stayed on it), whereas I kept falling off (such a babe, you know). Falling off, per se, would not have been a problem (you just get back on the board, which isn't too hard at all) but with that bottom, rocky and strewn with sea urchins whose spikes make you ache for days, it wasn't so great. After a while, I figured I'd have more fun bodyboarding, so I traded my super-cool surfboard for a boogieboard and fins. Had tons of fun!! The waves were nice, not too big at all, and being in the water watching all these people surf was just amazing. Especially seeing ladies in their sixties and kids who can barely walk gracefully riding the waves. Did I say amazing? Totally. Amazing.
Which does not mean that I'm not still a telemark girl at heart :)
Not taking anything away from Nona and I, I still think it's fair to say that the hottest babe on the beach was our host, Karen. She is such an interesting person. Thanks to her and some of her friends' efforts, Pine Trees beach is a public beach about to be turned into a county park, instead of a pricy resort for the select few. They fought a long and hard battle, stretching over 15 years, to get the developers away and secure the beach for the public. It was so inspiring to hear her tale. Made me believe that the Icelandic highlands, Þjórsárver and tons of other threatened places back home in Iceland still stand a chance of survival.
What secured their success? People hearing of the beach being threatened and going there to see it and enjoy it before it was too late. Everyone came to love it and a huge momentum was generated in the society for the preservation of the beach. So, all you Paris-London-Rome-going Icelanders, go to Kárahnjúkar instead. Go to Þjórsárver. See what you will be losing. Then decide for yourself whether losing it is worth what you get back (verðbólga, þensla, nýtt sjónvarp í eldhúsið). Please don't let Landsvirkjun's PR gang decide the future of our land for us.
Karen told me that if the battle for the beach had only been fought by environmentalists, it would probably have been lost. The only reason they were so successful is that indigenous peoples' rights and human rights were made an issue. Now, technically speaking we Icelanders cannot really think of ourselves as indigenous. We are, however, fighting against the same trespassing on our lands as the native Hawaiians (and native peoples everywhere): multinational companies (backed by our government and its institutions) taking our land for their own benefit, giving very little back to the community and not giving a rat's ass about how their arrival on the scene influences traditional land uses and values. A scene most understandable in the so-called third world, of which Iceland doesn't usually consider itself part.
See, we went surfing this morning. A friend of Nona's, a lady who's surfed for over 20 years, took us to Pine Trees beach in Kona, bringing a board along for each of us. The beach is kind of rocky and the bottom is really rocky, so the first thing I did after paddling out a few dozen meters on the board was to fall off of it and cut my heel (ever the babe, you see). Nona did pretty well on her board (read: stayed on it), whereas I kept falling off (such a babe, you know). Falling off, per se, would not have been a problem (you just get back on the board, which isn't too hard at all) but with that bottom, rocky and strewn with sea urchins whose spikes make you ache for days, it wasn't so great. After a while, I figured I'd have more fun bodyboarding, so I traded my super-cool surfboard for a boogieboard and fins. Had tons of fun!! The waves were nice, not too big at all, and being in the water watching all these people surf was just amazing. Especially seeing ladies in their sixties and kids who can barely walk gracefully riding the waves. Did I say amazing? Totally. Amazing.
Which does not mean that I'm not still a telemark girl at heart :)
Not taking anything away from Nona and I, I still think it's fair to say that the hottest babe on the beach was our host, Karen. She is such an interesting person. Thanks to her and some of her friends' efforts, Pine Trees beach is a public beach about to be turned into a county park, instead of a pricy resort for the select few. They fought a long and hard battle, stretching over 15 years, to get the developers away and secure the beach for the public. It was so inspiring to hear her tale. Made me believe that the Icelandic highlands, Þjórsárver and tons of other threatened places back home in Iceland still stand a chance of survival.
What secured their success? People hearing of the beach being threatened and going there to see it and enjoy it before it was too late. Everyone came to love it and a huge momentum was generated in the society for the preservation of the beach. So, all you Paris-London-Rome-going Icelanders, go to Kárahnjúkar instead. Go to Þjórsárver. See what you will be losing. Then decide for yourself whether losing it is worth what you get back (verðbólga, þensla, nýtt sjónvarp í eldhúsið). Please don't let Landsvirkjun's PR gang decide the future of our land for us.
Karen told me that if the battle for the beach had only been fought by environmentalists, it would probably have been lost. The only reason they were so successful is that indigenous peoples' rights and human rights were made an issue. Now, technically speaking we Icelanders cannot really think of ourselves as indigenous. We are, however, fighting against the same trespassing on our lands as the native Hawaiians (and native peoples everywhere): multinational companies (backed by our government and its institutions) taking our land for their own benefit, giving very little back to the community and not giving a rat's ass about how their arrival on the scene influences traditional land uses and values. A scene most understandable in the so-called third world, of which Iceland doesn't usually consider itself part.
föstudagur, maí 06, 2005
Le jour d'aujourd hui
Returned to the Cornell abroad mansion on the HPA campus at 8:30 pm after a long and successful day out sampling. Brought 4.5 liters of East Hawaiian water (that's 36 bottles!!) with me. The island is currently experiencing draught, so I consider myself pretty good. I think I may also have diminished the local mosquito population somewhat. Fortunately however, I did not have to defend myself from the wild pig that was grunting in the forest across from Hil'iwil'iwonk'im'ili river. Dear jesus, what sounds!
Down in Hilo I sampled some brackish springs in a beach park. When I was done sampling a guy came over to my car, where I was labeling my bottles and putting them in the cooler, with his hands full of gardenias. "These are for you," he said and asked what I was doing. Turns out he lives across the street and just felt like being nice. Drove home with the car full of the scent of gardenias and split them up evenly among the members of the Cornell household when I got back. All the girls got their gardenia, and even Chris got his fair share.
Then, when I got to the mansion, a fabulous gift for the flight home was waiting. Why is everyone so nice to me these days?!?! I haven't even mentioned yet the lady - a technician with an environmental consultant company in Kona - who took me sampling down in Kiholo Bay yesterday, showing me different sampling sites after she had visited hers, just because she felt like being nice. Have I done something recently to deserve this??
The next Thursday of my life will be spent entirely in Ithaca, NY. Sehr gut, Herr Fritz.
Down in Hilo I sampled some brackish springs in a beach park. When I was done sampling a guy came over to my car, where I was labeling my bottles and putting them in the cooler, with his hands full of gardenias. "These are for you," he said and asked what I was doing. Turns out he lives across the street and just felt like being nice. Drove home with the car full of the scent of gardenias and split them up evenly among the members of the Cornell household when I got back. All the girls got their gardenia, and even Chris got his fair share.
Then, when I got to the mansion, a fabulous gift for the flight home was waiting. Why is everyone so nice to me these days?!?! I haven't even mentioned yet the lady - a technician with an environmental consultant company in Kona - who took me sampling down in Kiholo Bay yesterday, showing me different sampling sites after she had visited hers, just because she felt like being nice. Have I done something recently to deserve this??
The next Thursday of my life will be spent entirely in Ithaca, NY. Sehr gut, Herr Fritz.
fimmtudagur, maí 05, 2005
Bookworm's gym
miðvikudagur, maí 04, 2005
Drive, drive, drive your car gently down the street...
Today and the next few will be remembered as days of driving.
Took Carla to Kohala Ranch today. Carla is an aged maiden, of the Izusu Trooper variety. She's of a very volatile temper and by the time I reached the ranch, by the upper mountain road, she was fuming. She cooled down a bit going down the steep hill to the meeting place with my well-guy, but as soon as the well testing was over and we hit the coastal road, she started fuming again. The road up to Waimea almost did the old lady in and twice I had to stop to let her calm down. I know someone's going to comment and ask if she had enough coolant; well, turns out this sweetheart burns it! What can you do?!?!
In the afternoon I played the private driver for two of our students, driving in the process to Kailua-Kona and back. Tomorrow I'll drive to Kailua-Kona and back, then to Hilo and back. Thursday, I'll drive to Hilo and back. Friday, I'll drive to Waikoloa and back, then maybe to Waipi'o and back, then to Kona. If there were a bridge to the mainland, I'd be halfway across it by the end of the week. Almost.
This reminds me of the tourists (I hate to say this, but they were girls) who I met at the campsite in Egilsstaðir many a long year ago. They asked me how long it would take to cross the bridge to Norway.
Bought Beck's Guero to listen to in the car, since listening to Hawaiian radio can make any woman suicidal. It's either ukulele (which will always put you to sleep), eighties soft-rock (which makes you lose all will to live) or country. And if it's none of those, it's NPR begging for money. Hand me the razorblade, honey.
Took Carla to Kohala Ranch today. Carla is an aged maiden, of the Izusu Trooper variety. She's of a very volatile temper and by the time I reached the ranch, by the upper mountain road, she was fuming. She cooled down a bit going down the steep hill to the meeting place with my well-guy, but as soon as the well testing was over and we hit the coastal road, she started fuming again. The road up to Waimea almost did the old lady in and twice I had to stop to let her calm down. I know someone's going to comment and ask if she had enough coolant; well, turns out this sweetheart burns it! What can you do?!?!
In the afternoon I played the private driver for two of our students, driving in the process to Kailua-Kona and back. Tomorrow I'll drive to Kailua-Kona and back, then to Hilo and back. Thursday, I'll drive to Hilo and back. Friday, I'll drive to Waikoloa and back, then maybe to Waipi'o and back, then to Kona. If there were a bridge to the mainland, I'd be halfway across it by the end of the week. Almost.
This reminds me of the tourists (I hate to say this, but they were girls) who I met at the campsite in Egilsstaðir many a long year ago. They asked me how long it would take to cross the bridge to Norway.
Bought Beck's Guero to listen to in the car, since listening to Hawaiian radio can make any woman suicidal. It's either ukulele (which will always put you to sleep), eighties soft-rock (which makes you lose all will to live) or country. And if it's none of those, it's NPR begging for money. Hand me the razorblade, honey.
mánudagur, maí 02, 2005
Beach bum
Today, which was supposed to be almost no fun (only a 1-hr-beach visit) and almost all work, quite unexpectedly turned into an all-day tons-of fun beach affair. The reason: I brought an old and broken bodyboard with me to the beach and gave it a go. Whoa! Should have done that a long time ago. I ended up spending something like 3 hours in the water, riding every wave that would carry me back in to shore, and had fun like a three-year old in the process. Chris and Kane joined me later in the afternoon, it was kind of nice to have company on the beach for a change. Not that the beach was empty, it seemed that every human being on the west coast of Hawai'i decided to go to Hapuna Beach today. Except for those who had taken all the parking spots at Mauna Kea, that is.
This means that it was pretty crowded in the water. About half of the people had bodyboards and some were using them as surfboards. That was cool to watch. Even the small waves we had today (these don't come anywhere close to the gigantic waves you see surfers ride on the telly) can really kick your butt, I for one wouldn't want to be caught up in a 10-foot wave without knowing exactly what I was doing. For example, the wave can smash your back to pieces if you get it wrong. For another, og aðeins nærtækara, example, I point to the advise given in this point nr. 4:
After riding my first "big" wave in I was marching out to deeper water again and noticed some people looking strangely at me - turned out half my breast was out after my hot new pink bikini bra had been yanked up by the water. After that I checked my outfit after every wave, which was just as well because one wave totally pulled one of my tits from the bra, and another one, the biggest ass-kicker of them all, didn't only send my bra up to my neck but also tried to pull my pants off!
This reminded me of our field trip to Cuba many years ago. Say no more.
So, anyway, had a tremendously good time at the beach today. My left buttcheek is also finally getting its fair share of a bikini line (don't ask me why but it just hasn't been receptice to tan). Obviously I'm relieved. I couldn't have gone back home without a perfect tan.
Oh, and believe it or not, I actually got some work done today at the beach, in between the boarding sessions. Read some (stable isotope) geochemistry (which geeks like me find rather likable) and worked on my final project on diffusion modelling. Dugleg stelpa.
This means that it was pretty crowded in the water. About half of the people had bodyboards and some were using them as surfboards. That was cool to watch. Even the small waves we had today (these don't come anywhere close to the gigantic waves you see surfers ride on the telly) can really kick your butt, I for one wouldn't want to be caught up in a 10-foot wave without knowing exactly what I was doing. For example, the wave can smash your back to pieces if you get it wrong. For another, og aðeins nærtækara, example, I point to the advise given in this point nr. 4:
After riding my first "big" wave in I was marching out to deeper water again and noticed some people looking strangely at me - turned out half my breast was out after my hot new pink bikini bra had been yanked up by the water. After that I checked my outfit after every wave, which was just as well because one wave totally pulled one of my tits from the bra, and another one, the biggest ass-kicker of them all, didn't only send my bra up to my neck but also tried to pull my pants off!
This reminded me of our field trip to Cuba many years ago. Say no more.
So, anyway, had a tremendously good time at the beach today. My left buttcheek is also finally getting its fair share of a bikini line (don't ask me why but it just hasn't been receptice to tan). Obviously I'm relieved. I couldn't have gone back home without a perfect tan.
Oh, and believe it or not, I actually got some work done today at the beach, in between the boarding sessions. Read some (stable isotope) geochemistry (which geeks like me find rather likable) and worked on my final project on diffusion modelling. Dugleg stelpa.
sunnudagur, maí 01, 2005
Madness
Ok, so I went here. This place is totally insanely luxurious, I could hardly believe my eyes. But it's not like I was lying on the beach by the hotel, sipping a margarita and getting a back rub courtesy of the manager... no no. The resort by law is requiered to allow public access to its beaches, so in order to keep the public off the fancy tourist brochure beach they make the walking trail there about a mile long from the public parking lot. Most people simply couldn't be bothered and go to Hapuna or Mauna Kea instead.
The de facto public beach at Mauna Lani, in the Holoholokai Beach Park is actually not too bad either. It's not made of fine sand at all, but rather from coarse sand and gravel-sized bits of lava and coral. The coral grows on a submerged lava platform which is mostly pahoehoe-lava (flat, smooth lava with the occasional lava ropes on the surface, much like the lavas in Þingvellir). Swimming would be probably be rather painful at this beach, but it hosts a bunch of tidepools, and you can wade in the water and see all kinds of small critters such as sea urchins and whatnot. That's exactly what I did before giving in to lethargy on my beach towel, and I also walked a self-guided trail to see the petroglyphs I was talking about earlier. Those were interesting. I was the only fair-skinned person on the beach, the rest looked like locals on their weekend outing with the family (always nice to get away from the other tourists, innit??) At a picnic table next to me there was a bunch of rather stocky guys having a BBQ and practicing their a capella skills between the courses. An altogether nice afternoon.
The de facto public beach at Mauna Lani, in the Holoholokai Beach Park is actually not too bad either. It's not made of fine sand at all, but rather from coarse sand and gravel-sized bits of lava and coral. The coral grows on a submerged lava platform which is mostly pahoehoe-lava (flat, smooth lava with the occasional lava ropes on the surface, much like the lavas in Þingvellir). Swimming would be probably be rather painful at this beach, but it hosts a bunch of tidepools, and you can wade in the water and see all kinds of small critters such as sea urchins and whatnot. That's exactly what I did before giving in to lethargy on my beach towel, and I also walked a self-guided trail to see the petroglyphs I was talking about earlier. Those were interesting. I was the only fair-skinned person on the beach, the rest looked like locals on their weekend outing with the family (always nice to get away from the other tourists, innit??) At a picnic table next to me there was a bunch of rather stocky guys having a BBQ and practicing their a capella skills between the courses. An altogether nice afternoon.
laugardagur, apríl 30, 2005
Too many choices?
Which one should it be today, Kauna'oa (aka Mauna Kea) or Hapuna?
Or should I play the eco-tourist and go take a look at some petroglyphs?
Or should I play the eco-tourist and go take a look at some petroglyphs?
Ásmundur
Er það rétt sem ég heyrði þegar ég var leiðsögumaður, að höggmyndirnar hans Ásmundar Sveinssonar hafi verið uppáhaldsleiktæki krakkanna í hverfinu hans og að listamanninum hafi bara fundist gaman að vita af börnunum þarna að leik, prílandi upp um Sonatorrek og Móðurást og hvað þetta nú allt saman heitir?
fimmtudagur, apríl 28, 2005
A date and a dry riverbed
I almost have a date next week. Not bad, huh? Let me explain:
After several afternoons of pouring over maps of groundwater wells in Hawai'i I have pinned down those wells that I would like to sample. I then made some phonecalls to the people who run the wells (or to (people who might know)^n the people who run the wells), with limited success. I hardly got to talk to a soul, the golf course superintendents were all busy mowing the lawn, the farm offices were run temporarily by answering machines... you get the picture. One guy I talked to had to talk to someone else (and apparently got back to me while I was away on a short sampling trip) before he could give me the green light. Only one person agreed to let me sample his well, his only well. Good guy. I'm calling him back next week, to set up a date. I can't wait!!
After these early morning hours on the phone I set off for a sampling trip to the other side of this peninsula that I live on. The "main" river turned out to have dried out - all that was left was a stagnant pool of water. Great. Sampled it anyway. Found two other small streams along the way back and sampled those too. Not too much water in these parts, I tell you. But the views are pretty spectacular. And the small sleepy towns are so picturesque. But the mosquitoes inhabiting the riverbanks are by no means my favorite.
What else? Did I mention that I am looking forward to going back to Ithaca?? Did I mentiion that I spent nearly two hours on the phone with my favorite person in Ithaca this afternoon? Did I mention that I have to hurry back!?!?!
After several afternoons of pouring over maps of groundwater wells in Hawai'i I have pinned down those wells that I would like to sample. I then made some phonecalls to the people who run the wells (or to (people who might know)^n the people who run the wells), with limited success. I hardly got to talk to a soul, the golf course superintendents were all busy mowing the lawn, the farm offices were run temporarily by answering machines... you get the picture. One guy I talked to had to talk to someone else (and apparently got back to me while I was away on a short sampling trip) before he could give me the green light. Only one person agreed to let me sample his well, his only well. Good guy. I'm calling him back next week, to set up a date. I can't wait!!
After these early morning hours on the phone I set off for a sampling trip to the other side of this peninsula that I live on. The "main" river turned out to have dried out - all that was left was a stagnant pool of water. Great. Sampled it anyway. Found two other small streams along the way back and sampled those too. Not too much water in these parts, I tell you. But the views are pretty spectacular. And the small sleepy towns are so picturesque. But the mosquitoes inhabiting the riverbanks are by no means my favorite.
What else? Did I mention that I am looking forward to going back to Ithaca?? Did I mentiion that I spent nearly two hours on the phone with my favorite person in Ithaca this afternoon? Did I mention that I have to hurry back!?!?!
miðvikudagur, apríl 27, 2005
An almost unbearably exciting day
This has been such a wonderfully productive day. Or maybe not. Most of my samples from Kaua'i, meticulously filtered in the field (or so I thought), turned out to be full of dirt and crap. After some consulting with Ithaca I spent the bulk of the day re-filtering these bastards. Tremendously exciting.
While sitting at the kitchen table and pushing water through membranes with 0.45 micrometer pores I listened to my darling laptop. All these different songs sent me different places; back to the German Autobahn in mom's Benz of days long past, to the mining town of Barentsburg in the evening sun during a short stop on Nordstjernen, to my dad's spartan summerhouse on the shore of Lake Stíflisstaðavatn. How the songs related to these places I have no idea. Isn't memory odd?.
I have changed my plane tickets and will be returning to Ithaca from my exile a good week earlier than planned. Am happier about that than words can convey. Soon I will have reached the stage where the mere sight of a river makes me gag and in my remembrance all my friends in Ithaca have become probably ten times more beautiful and interesting than they really are. Can't wait to get back.
While sitting at the kitchen table and pushing water through membranes with 0.45 micrometer pores I listened to my darling laptop. All these different songs sent me different places; back to the German Autobahn in mom's Benz of days long past, to the mining town of Barentsburg in the evening sun during a short stop on Nordstjernen, to my dad's spartan summerhouse on the shore of Lake Stíflisstaðavatn. How the songs related to these places I have no idea. Isn't memory odd?.
I have changed my plane tickets and will be returning to Ithaca from my exile a good week earlier than planned. Am happier about that than words can convey. Soon I will have reached the stage where the mere sight of a river makes me gag and in my remembrance all my friends in Ithaca have become probably ten times more beautiful and interesting than they really are. Can't wait to get back.
mánudagur, apríl 25, 2005
Back from Kaua'i
Kaua'i was great. It's so beautiful!! The hike into the canyon was pretty amazing (and strenuous), so was the hike along the Na Pali coast that Shan and I did on Saturday and Sunday. It's so much more fun to have company on hikes. Actually, being alone in the canyon was fine too, but there's too much time to ponder all the things that can (and usually won't) go wrong. I hardly slept the night I camped in the canyon, I was so busy worrying about whether I would die of dehydration or not. Isn't that sad, to waste so much time over silly things like that? I'm laughing at myself in retrospect. My water rationing was so effective that when I came out of the canyon, I still had almost half a gallon of water left, and had spent the last mile and a half trying to drink as much water as my body could possible take in. Maybe it would have been a good idea to just drink it in the night, when I was seriously thirsty... oh well.
As I said above, the island is amazing. I will have to go there again one day.
As I said above, the island is amazing. I will have to go there again one day.
mánudagur, apríl 18, 2005
What a day!!
If I told you I was a prophet, that I had got this all figured out and all you needed to do to find peace was to do exactly like I told you, would you buy it?
I didn't think so. But apparently some people do. That's so weird. This revelation has left me somewhat baffled. I am, however, too caught up in my own joy to let it ruin my day.
Why so happy? Well, a nice tropical island (another one) awaiting. A gorgeous canyon (which you're all fed up with by now), some time on my own and a seriously promising weekend all coming up.
Not bad. Not bad at all.
I didn't think so. But apparently some people do. That's so weird. This revelation has left me somewhat baffled. I am, however, too caught up in my own joy to let it ruin my day.
Why so happy? Well, a nice tropical island (another one) awaiting. A gorgeous canyon (which you're all fed up with by now), some time on my own and a seriously promising weekend all coming up.
Not bad. Not bad at all.
sunnudagur, apríl 17, 2005
Rockstar retires
Well, should have bragged more about the abominable hike up Mauna Loa. We blew it off, or, to be more precise, I decided not to go (and then, for some obscure reason, noone went, which makes me rather sad). The reason: I was handed several hundred pages of reports and stuff about groundwater wells on the Big Island on Friday afternoon, and all this stuff needed to be read/skimmed through and photocopied by Monday. And the chem lab needed to be packed. All this before going to Kaua'i, on Tuesday. I'm looking forward to Kaua'i. A lot!
So, the Xerox here and I got well acquainted yesterday. Also spent some quality time in the chemistry lab, where mosquitoes were out in force and made an honest attempt to eat me alive. Watched Supervolcano on Discovery channel last night and couldn't quite decide whether to laugh or cry. Did both.
Am now, finally, going to the beach to try out my new bikini.
So, the Xerox here and I got well acquainted yesterday. Also spent some quality time in the chemistry lab, where mosquitoes were out in force and made an honest attempt to eat me alive. Watched Supervolcano on Discovery channel last night and couldn't quite decide whether to laugh or cry. Did both.
Am now, finally, going to the beach to try out my new bikini.
laugardagur, apríl 16, 2005
Major achievement:
Bought.... no, invested in a new bikini today.
Plus, met an Icelander in town. It's a small world.
Plus, met an Icelander in town. It's a small world.
föstudagur, apríl 15, 2005
fimmtudagur, apríl 14, 2005
Canyons and volcanoes
Am headed for the island of Kaua'i sometime early next week. While in Kaua'i, I plan to make my way into the heart of the Waimea Canyon for some water samples from the stream and its tributaries, and also to drive around the island and gather water from some of the major streams on the island. All in the name of science. Life is hard.
On Kaua'i, I also plan to recover from the coming weekend. The students have a long weekend now (the ones still in the house have been sipping rum and coke since lunch and we all went to this beach in the afternoon) and two of them are planning to hike up Mauna Loa on Saturday and Sunday. I'm going to go with them. It's not a trivial undertaking, actually, the mountain is the biggest volcano in the world and, when measured from sea level, is higher than Everest. I'm not sure we're starting our hike that far down its slopes... actually we are going to drive up to the observatories up there and hike the last few thousand feet to the summit. On the summit there is a huge caldera (scroll down the page to see the ML caldera) that the small geologist inside me just can't wait to see.
Life is hard indeed.
On Kaua'i, I also plan to recover from the coming weekend. The students have a long weekend now (the ones still in the house have been sipping rum and coke since lunch and we all went to this beach in the afternoon) and two of them are planning to hike up Mauna Loa on Saturday and Sunday. I'm going to go with them. It's not a trivial undertaking, actually, the mountain is the biggest volcano in the world and, when measured from sea level, is higher than Everest. I'm not sure we're starting our hike that far down its slopes... actually we are going to drive up to the observatories up there and hike the last few thousand feet to the summit. On the summit there is a huge caldera (scroll down the page to see the ML caldera) that the small geologist inside me just can't wait to see.
Life is hard indeed.
miðvikudagur, apríl 13, 2005
Game over
The course is over!! The students are absolutely bursting with relief, so much so that right now most of them are drunk and shrieking in the living room right next to my bedroom. It's nice to hear them have a good time, apparently having survived a course of this caliber is enough to make friends of former foes and whatnot. Wonderful :) Think I might have to go and join them. Someone's being taught to dance and the girls are having a great time cheering him on. Have to take a look.
mánudagur, apríl 11, 2005
R.I.P.
BIOGEOrge blew a fuse in the field today. I couldn't help almost pissing myself with laughter. Everything breaks here. EVERYTHING!!
laugardagur, apríl 09, 2005
On the carpet
My dad's wife, Sigga Hanna, opened her first (to my knowledge) solo exhibition today, Saturday. Congratulations, Sigga, I'm so proud of you!
föstudagur, apríl 08, 2005
More trenches in cowboy country
or should I call them soil pits??
We spent the day digging more holes, in addition to the ones we had already dug on the Kohala Ranch on Monday. Today we dug at the Kahua Ranch, kept company to the cows and enjoyed wonderful weather pretty much the entire day. Like I told you yesterday, there's nothing like rolling around in the mud and getting all dirty. Wonderful. A tiny stream, flowing under the open sky for approximately 4 meters, was also discovered and, as a rare thing in these places where all water is instantly soaked up by the rocks, it was immediately sampled. So, my sample stock is slowly but surely increasing. One day they'll be part of my thesis. Yay, that's nice to know.
Last night we watched Closer. None of us has quite figured out yet what to make of it. And for the first time Jude Law totally failed to impress me. Hmmm... I think the movie might just have been crap.
Tonight: A sushi place in Hawi.
We spent the day digging more holes, in addition to the ones we had already dug on the Kohala Ranch on Monday. Today we dug at the Kahua Ranch, kept company to the cows and enjoyed wonderful weather pretty much the entire day. Like I told you yesterday, there's nothing like rolling around in the mud and getting all dirty. Wonderful. A tiny stream, flowing under the open sky for approximately 4 meters, was also discovered and, as a rare thing in these places where all water is instantly soaked up by the rocks, it was immediately sampled. So, my sample stock is slowly but surely increasing. One day they'll be part of my thesis. Yay, that's nice to know.
Last night we watched Closer. None of us has quite figured out yet what to make of it. And for the first time Jude Law totally failed to impress me. Hmmm... I think the movie might just have been crap.
Tonight: A sushi place in Hawi.
fimmtudagur, apríl 07, 2005
Yoga, Gaia and Bjerrum
One of the students took me to a yogaclass last night. After five-hundred downward-facing dogs and quite a lot of warriors, plus some other more obscure stuff, I was totally hammered and so totally relaxed that I almost fell asleep on the floor of the studio. Today, my lower back has been reminding me of the class... which is good, I guess.
The usual destruction/malfunction mode of our class was traded today for some constructive volunteering work. We were all sent out to this wildlife sanctuary, where no cattle or wild pigs (not very popular around here, since non-native) are allowed access, to plant some saplings of endangered Hawai'ian trees. It was very nice to bury one's fingers in the soil and get all dirty. Loved it!
Now: Help some students with the homework. Bjerrum-plots and redox equations, here we come!!
The usual destruction/malfunction mode of our class was traded today for some constructive volunteering work. We were all sent out to this wildlife sanctuary, where no cattle or wild pigs (not very popular around here, since non-native) are allowed access, to plant some saplings of endangered Hawai'ian trees. It was very nice to bury one's fingers in the soil and get all dirty. Loved it!
Now: Help some students with the homework. Bjerrum-plots and redox equations, here we come!!
Report from the trenches
The biogeochemistry class is turning into a survival issue for most of the gadgets we brought out here. I don't know what it is, the weather or my hairdo or what, but for some reason or other this stuff is all dying.
Today's near-death experience was alloted to BIOGEOrge, a small green guy who measures photosynthesis in leaves and breathing in soils. BIOGEOrge is a really cool guy. However, it was not very cool when my advisor and I were out in the field today. Actually, it started emitting smoke and some pretty awful smell. Why? Heaven knows. Maybe it was so tired from pumping the atmospheric carbon dioxide levels down from their current 370 ppm to the 60 ppm we read on the screen. And maybe it was just my hairdo.
Fortunately, however, BIOGEOrge survived. So did we.
Today's near-death experience was alloted to BIOGEOrge, a small green guy who measures photosynthesis in leaves and breathing in soils. BIOGEOrge is a really cool guy. However, it was not very cool when my advisor and I were out in the field today. Actually, it started emitting smoke and some pretty awful smell. Why? Heaven knows. Maybe it was so tired from pumping the atmospheric carbon dioxide levels down from their current 370 ppm to the 60 ppm we read on the screen. And maybe it was just my hairdo.
Fortunately, however, BIOGEOrge survived. So did we.
miðvikudagur, apríl 06, 2005
þriðjudagur, apríl 05, 2005
Auf Englisch, bitte
In the interest of the common good, I will henceforth and for a little while, say 7 or so weeks, blog in English. Enjoy while it lasts!
Our course is finally taking off, after a somewhat stumbling (as in, nothing works) start. It chose the day to do so, too, the first day since I arrived here that I haven't, at any point during the morning, afternoon or evening, been rained heavily upon. Instead we had the most glorious view of four volcanoes (and lots of cattle) while doing our fieldwork, and the 30+ sunblock I smeared all over me could only barely keep up with the UV-ray bombardment.
Mauna Kea was rather terrific in the setting sun. I never realised before how immense it is. Trust me, it's big. It's so big that it fills out the floor-to-ceiling window in the dining hall. It's so big that even Greek Peak looks small by comparison, Shan. And you can ski it! It's the real thing. And you can go there to gaze at the stars through fancy telescopes, some of which can be seen from below looking like petrified giants. Will most definitely have to do that.
As you all can see, life as a grad student on the Big Island is obviously tougher than I ever imagined it would be. The toughest part of today has to be when we went to the beach after completing our field work. How - and I mean HOW - can anyone be expected to live with this?!?! Give me rain, give me fog, give me Ithaca weather! Now!!
Our course is finally taking off, after a somewhat stumbling (as in, nothing works) start. It chose the day to do so, too, the first day since I arrived here that I haven't, at any point during the morning, afternoon or evening, been rained heavily upon. Instead we had the most glorious view of four volcanoes (and lots of cattle) while doing our fieldwork, and the 30+ sunblock I smeared all over me could only barely keep up with the UV-ray bombardment.
Mauna Kea was rather terrific in the setting sun. I never realised before how immense it is. Trust me, it's big. It's so big that it fills out the floor-to-ceiling window in the dining hall. It's so big that even Greek Peak looks small by comparison, Shan. And you can ski it! It's the real thing. And you can go there to gaze at the stars through fancy telescopes, some of which can be seen from below looking like petrified giants. Will most definitely have to do that.
As you all can see, life as a grad student on the Big Island is obviously tougher than I ever imagined it would be. The toughest part of today has to be when we went to the beach after completing our field work. How - and I mean HOW - can anyone be expected to live with this?!?! Give me rain, give me fog, give me Ithaca weather! Now!!
laugardagur, apríl 02, 2005
Ýmis konar snilld
Í dag keypti ég mér nýjan geisladisk. Maðurinn er snillingur, þetta er alveg agalega fallegt :)
Þessa dagana er Stóra Eyjan undirlögð af hátíðahöldum. Við í prógramminu mínu fórum á miðvikudaginn og sáum fyrstu danssýninguna. Í kvöld og annað kvöld fer svo sjálf hula-keppnin fram, í kvöld er það hefðbundinn hula-dans og á morgun nútíma hula. Þessu er öllu saman sjónvarpað beint og hún Nona, einn nemendanna í prógramminu okkar, hefur setið alveg frá sér numin af hrifningu að horfa á snilldina, og lýsa henni fyrir hverjum sem heyra vill, í allt kvöld.
Kúrsinn "minn" ætlar að fara eitthvað brösuglega af stað. Jarðvegshitamælirinn sem grafinn var í jörð hér nálægt er orðinn vatnssósa, hættur að mæla hita og næst ekki upp. Jónaskiljan okkar, sem kostar 40 þúsund dollara og var send með ærinni fyrirhöfn og tilkostnaði frá Íþöku svo greina mætti nokkur vatnssýni, virkar ekki sem skyldi. Okkur hefur ekki einu sinni tekist að fá einföldustu títrun (á menntaskólalevel) til að virka. Við erum auðsýnilega snillingar, bara í öfuga átt. Það eina sem ekki er bilað og/eða með stæla er litla jónagræjan sem ég fékk skipt fyrir nokkrum vikum. Ef hún myndi ekki virka heldur... allamalla.
Þessa dagana er Stóra Eyjan undirlögð af hátíðahöldum. Við í prógramminu mínu fórum á miðvikudaginn og sáum fyrstu danssýninguna. Í kvöld og annað kvöld fer svo sjálf hula-keppnin fram, í kvöld er það hefðbundinn hula-dans og á morgun nútíma hula. Þessu er öllu saman sjónvarpað beint og hún Nona, einn nemendanna í prógramminu okkar, hefur setið alveg frá sér numin af hrifningu að horfa á snilldina, og lýsa henni fyrir hverjum sem heyra vill, í allt kvöld.
Kúrsinn "minn" ætlar að fara eitthvað brösuglega af stað. Jarðvegshitamælirinn sem grafinn var í jörð hér nálægt er orðinn vatnssósa, hættur að mæla hita og næst ekki upp. Jónaskiljan okkar, sem kostar 40 þúsund dollara og var send með ærinni fyrirhöfn og tilkostnaði frá Íþöku svo greina mætti nokkur vatnssýni, virkar ekki sem skyldi. Okkur hefur ekki einu sinni tekist að fá einföldustu títrun (á menntaskólalevel) til að virka. Við erum auðsýnilega snillingar, bara í öfuga átt. Það eina sem ekki er bilað og/eða með stæla er litla jónagræjan sem ég fékk skipt fyrir nokkrum vikum. Ef hún myndi ekki virka heldur... allamalla.
miðvikudagur, mars 30, 2005
Hraunað á hringveginn
Í gær og dag var hringvegurinn umhverfis Hawai'i-eyju tekinn fyrir. Reyndar svindluðum við smá og keyrðum yfir á austurströndina gegnum "skarðið" (2000 m y.s.) sem skilur að risahlussurnar tvær Mauna Kea og Mauna Loa, en að öðru leyti héldum við okkur á hringveginum. Skarðið var svoldið svona eins og að keyra uppi við Kröflu á tímabili, kolbikasvart hraun og úrhellisrigning. Það rigndi líka mjög hressilega á okkur á austurströndinni og ekkert virtist regninu ætla að linna eftir því sem við nálguðumst Volcanoes-þjóðgarðinn. Til að komast að svæðinu þar sem eldvirknin er þarf að keyra niður nokkra háa klettastalla niður að ströndinni og þegar við keyrðum niður af þessum stöllum, eða pali eins og klettar heita á hawaiisku, urðu verstu regnskýin sem betur fer eftir í upphæðum. Þannig var komið næstum-sólskin gegnum skúraleiðingarnar þegar við hófum gönguna.
Claire, sem er 7 ára, stjórnaði gönguhraðanum. Elly, 3ja ára systir hennar, var í poka á baki mömmu sinnar og moi tölti með. Gangan inn eftir tók okkur rúma tvo tíma í hávaða-mótvindi og ansi hressilegum regnskúrum. Í dagsbirtunni sást ekki mikið hraun renna til að byrja með og mér fannst þetta innst inni hálfgert frateldfjall, engin læti og vá-stuðullinn skuggalega lágur.
Þegar Claire var alveg að komast á stigið sem ég á hennar aldri hefði komist á strax eftir kortérs labb, i.e. að kasta sér á andlitið æpandi og gólandi og sverja þess eið að ganga ekki feti lengra á ævinni, fór hraunrennslið loks að gera vart við sig í fjarska. Sú stutta kættist aðeins og með miklum fortölum tókst að fá hana til að koma sér fyrir eigin afli að útsýnisstaðnum. Þar var múgur og margmenni að skoða og við fengum okkur sæti og sáum mjóa hrauntaumana renna út úr kletti ofan í sjó. Þetta var fínt fyrir mig í bili, mér fannst ég alveg hafa himinn höndum tekið og sat opinmynnt að dást að herlegheitunum meðan Claire útskýrði fyrir mér helstu fakta um hraun. Eins og að ofan segir þá er hún 7 ára gömul en hún getur farið beint í mastersprógrammið í jarðfræði, alin upp eins og hún er af tveimur jarðfræðiprófessorum! Á meðan við þrjár, Claire, Elly og ég, virtum undrið fyrir okkur fór Alex með vídeókameruna nokkrum metrum lengra út eftir, þar sem orðrómur fór af mikilli hraunelfur. Þegar hún kom til baka var útsýnið mitt farið að takmarkast allverulega af rauðhærðum krullukollum frá Skotlandi sem höfðu af einskærri tillitssemi plantað sér beint fyrir framan okkur þrjár svo engin okkar sá neitt lengur.
Ég rölti því yfir að hraun-ánni og viti menn, vá-stuðullinn, sem hafði reyndar hækkað allsvakalega þegar ég sá hraunið renna ofaní sjó, hoppaði alveg lengst út að endimörkum kortsins. Þarna var hraun að mjaka sér út um allar sprungur, og ofan í sprungunum sást rauð glóð hvar sem litið var. Mér fannst þetta hálfskuggalegt og fór eitthvað að vara fólk við því hvað þetta væri nú allt saman hættulegt. Sem betur fer tók ég mig svo saman í andlitinu og minnti sjálfa mig á að ég væri ekki leiðsögumaður fyrir þessa túristafávita heldur væri ég bara túristafáviti sjálf. Það var samt svoldið skerí að labba á þessu... glóandi og fljótandi hraun undir fimm sentimetra hraunskán sem heldur manni uppi. Ég var alveg bergnumin yfir þessu öllu saman og hálfhljóp yfir hraunið, þar til ég sá að ég var alveg við það að hlaupa út á rennandi hrauntungu þar sem þetta fimm sentimetra þykka og gráa var ekki búið að myndast! Þá snarstoppaði ég og dró andann djúpt nokkrum sinnum... (hefði betur sleppt því, brennisteinninn ekki mjög heilsusamlegur) og um leið var þjóðgarðsvörðurinn mættur: Hvernig hefur þú það svo í dag? Fínt, takk. Einmitt, en þú ættir nú að fara að færa þig, annars bráðna sólarnir þínir neflilega. Já, akkúrat, einmitt, þakka þér fyrir. Þetta var sem sagt ever so slightly súrrealísk upplifun, ég skal sko segja ykkur það.
Þegar þarna var komið sögu var farið að rökkva og rigningin kom aftur af fullum krafti. Við biðum af okkur skúrina undir kletti og vorum allar orðnar hundblautar þegar stytti upp. Sem betur fer, í þessu tilfelli, er alveg svakalega heitt nálægt hrauninu og við röltum aftur yfir að glóandi hraunbólstrunum til að þurrka okkur. Vindurinn hlýnar svo af varmastreyminu frá kólnandi hrauninu að þetta er eins og að standa inni í þurrkara og á nokkrum mínútum vorum við allar skraufaþurrar. Þá tók við ganga í myrkri til baka yfir hraunið. Hraunrennslið sést miklu betur í myrkri og á þessari göngu til baka gerði ég mér loks grein fyrir því hvað það er í raun mikið hraun að renna þarna. Öll hlíðin ofan við okkur var þakin bæði mjóum og breiðum hraunám á mörg hundruð metra kafla og hraun rann í sjó fram miklu víðar en þar sem við höfðum séð.
Það sem mér fannst eiginlega merkilegast við þetta allt saman er að það skuli yfirhöfuð vera hægt að fara að hrauninu og horfa á það renna rétt við nefið á sér. Hawaii tilheyrir jú Bandaríkjunum. Í Bandaríkjunum ertu látin skrifa undir plögg til að afsala þér öllum rétti til hugsanlegra málsókna ef þú stígur upp í rútu á vegum saumaklúbbsins þíns. Skilti hóta þér málsókn ef þú gengur niður snjóugar tröppur í næsta state park. Við Kilauea máttu ganga ofan á fimm sentimetra þykku hraunlagi ofan á 1200°C heitu hrauni og þjóðgarðsverðinum gæti ekki staðið meira á sama. Mér finnst að ríkin 49 á meginlandinu ættu að taka sér Hawaii-attitúdið til fyrirmyndar!
Þetta var í gær. Í dag fórum við aftur í þjóðgarðinn til að sjá allt sem við slepptum í gær fyrir gönguna, en sáum nánast ekkert vegna úrhellisrigningar. Ég náði nú samt að sjá aðalgíginn á Kilauea-eldfjallinu, svo og Kilauea Iki-gíginn fræga. Þar voru gerðar alveg svakalega merkilegar rannsóknir í bergfræði sem allir, og ég meina ALLIR, jarðfræðistúdentar læra um. Rigningin hefur varla yfirgefið okkur í allan dag, nema í þessa tvo tíma sem ég rölti um Kona-bæ að versla og hafa það næs. Á morgun byrjar kennsla í kúrsinum sem ég er TA í, en þar sem leiðbeinandinn minn kennir kúrsinn er eins við því að búast að fyrirlesturinn verði um kaffirækt eða pólitík. Sjáum til hvað gerist næst!
Claire, sem er 7 ára, stjórnaði gönguhraðanum. Elly, 3ja ára systir hennar, var í poka á baki mömmu sinnar og moi tölti með. Gangan inn eftir tók okkur rúma tvo tíma í hávaða-mótvindi og ansi hressilegum regnskúrum. Í dagsbirtunni sást ekki mikið hraun renna til að byrja með og mér fannst þetta innst inni hálfgert frateldfjall, engin læti og vá-stuðullinn skuggalega lágur.
Þegar Claire var alveg að komast á stigið sem ég á hennar aldri hefði komist á strax eftir kortérs labb, i.e. að kasta sér á andlitið æpandi og gólandi og sverja þess eið að ganga ekki feti lengra á ævinni, fór hraunrennslið loks að gera vart við sig í fjarska. Sú stutta kættist aðeins og með miklum fortölum tókst að fá hana til að koma sér fyrir eigin afli að útsýnisstaðnum. Þar var múgur og margmenni að skoða og við fengum okkur sæti og sáum mjóa hrauntaumana renna út úr kletti ofan í sjó. Þetta var fínt fyrir mig í bili, mér fannst ég alveg hafa himinn höndum tekið og sat opinmynnt að dást að herlegheitunum meðan Claire útskýrði fyrir mér helstu fakta um hraun. Eins og að ofan segir þá er hún 7 ára gömul en hún getur farið beint í mastersprógrammið í jarðfræði, alin upp eins og hún er af tveimur jarðfræðiprófessorum! Á meðan við þrjár, Claire, Elly og ég, virtum undrið fyrir okkur fór Alex með vídeókameruna nokkrum metrum lengra út eftir, þar sem orðrómur fór af mikilli hraunelfur. Þegar hún kom til baka var útsýnið mitt farið að takmarkast allverulega af rauðhærðum krullukollum frá Skotlandi sem höfðu af einskærri tillitssemi plantað sér beint fyrir framan okkur þrjár svo engin okkar sá neitt lengur.
Ég rölti því yfir að hraun-ánni og viti menn, vá-stuðullinn, sem hafði reyndar hækkað allsvakalega þegar ég sá hraunið renna ofaní sjó, hoppaði alveg lengst út að endimörkum kortsins. Þarna var hraun að mjaka sér út um allar sprungur, og ofan í sprungunum sást rauð glóð hvar sem litið var. Mér fannst þetta hálfskuggalegt og fór eitthvað að vara fólk við því hvað þetta væri nú allt saman hættulegt. Sem betur fer tók ég mig svo saman í andlitinu og minnti sjálfa mig á að ég væri ekki leiðsögumaður fyrir þessa túristafávita heldur væri ég bara túristafáviti sjálf. Það var samt svoldið skerí að labba á þessu... glóandi og fljótandi hraun undir fimm sentimetra hraunskán sem heldur manni uppi. Ég var alveg bergnumin yfir þessu öllu saman og hálfhljóp yfir hraunið, þar til ég sá að ég var alveg við það að hlaupa út á rennandi hrauntungu þar sem þetta fimm sentimetra þykka og gráa var ekki búið að myndast! Þá snarstoppaði ég og dró andann djúpt nokkrum sinnum... (hefði betur sleppt því, brennisteinninn ekki mjög heilsusamlegur) og um leið var þjóðgarðsvörðurinn mættur: Hvernig hefur þú það svo í dag? Fínt, takk. Einmitt, en þú ættir nú að fara að færa þig, annars bráðna sólarnir þínir neflilega. Já, akkúrat, einmitt, þakka þér fyrir. Þetta var sem sagt ever so slightly súrrealísk upplifun, ég skal sko segja ykkur það.
Þegar þarna var komið sögu var farið að rökkva og rigningin kom aftur af fullum krafti. Við biðum af okkur skúrina undir kletti og vorum allar orðnar hundblautar þegar stytti upp. Sem betur fer, í þessu tilfelli, er alveg svakalega heitt nálægt hrauninu og við röltum aftur yfir að glóandi hraunbólstrunum til að þurrka okkur. Vindurinn hlýnar svo af varmastreyminu frá kólnandi hrauninu að þetta er eins og að standa inni í þurrkara og á nokkrum mínútum vorum við allar skraufaþurrar. Þá tók við ganga í myrkri til baka yfir hraunið. Hraunrennslið sést miklu betur í myrkri og á þessari göngu til baka gerði ég mér loks grein fyrir því hvað það er í raun mikið hraun að renna þarna. Öll hlíðin ofan við okkur var þakin bæði mjóum og breiðum hraunám á mörg hundruð metra kafla og hraun rann í sjó fram miklu víðar en þar sem við höfðum séð.
Það sem mér fannst eiginlega merkilegast við þetta allt saman er að það skuli yfirhöfuð vera hægt að fara að hrauninu og horfa á það renna rétt við nefið á sér. Hawaii tilheyrir jú Bandaríkjunum. Í Bandaríkjunum ertu látin skrifa undir plögg til að afsala þér öllum rétti til hugsanlegra málsókna ef þú stígur upp í rútu á vegum saumaklúbbsins þíns. Skilti hóta þér málsókn ef þú gengur niður snjóugar tröppur í næsta state park. Við Kilauea máttu ganga ofan á fimm sentimetra þykku hraunlagi ofan á 1200°C heitu hrauni og þjóðgarðsverðinum gæti ekki staðið meira á sama. Mér finnst að ríkin 49 á meginlandinu ættu að taka sér Hawaii-attitúdið til fyrirmyndar!
Þetta var í gær. Í dag fórum við aftur í þjóðgarðinn til að sjá allt sem við slepptum í gær fyrir gönguna, en sáum nánast ekkert vegna úrhellisrigningar. Ég náði nú samt að sjá aðalgíginn á Kilauea-eldfjallinu, svo og Kilauea Iki-gíginn fræga. Þar voru gerðar alveg svakalega merkilegar rannsóknir í bergfræði sem allir, og ég meina ALLIR, jarðfræðistúdentar læra um. Rigningin hefur varla yfirgefið okkur í allan dag, nema í þessa tvo tíma sem ég rölti um Kona-bæ að versla og hafa það næs. Á morgun byrjar kennsla í kúrsinum sem ég er TA í, en þar sem leiðbeinandinn minn kennir kúrsinn er eins við því að búast að fyrirlesturinn verði um kaffirækt eða pólitík. Sjáum til hvað gerist næst!
mánudagur, mars 28, 2005
Tralalala
FYI: Ég mæli ekki með hálfum poka af jógúrthúðuðum rúsínum í morgunmat.
Djövulli er allt dýrt á Hawai'i. Maður lifandi. Ég keypti tvo pakka af morgunkorni, tvo lítra af mjólk og einn kaffipakka í dag og pungaði út 26 dollurum fyrir herlegheitin. Held ég verði að drífa mig til baka til Íþöku áður en ég stingst á hausinn.
Í þessum ágæta nýja heimabæ mínum er engin ástæða til að sakna Íslands. Hér rignir viðstöðulaust, yfirleitt svona smá rigningu sem er blaut en samt eiginlega ekki neitt neitt. Vindurinn blæs af svo miklum móð að trén vaxa samsíða jörðinni. Svo um leið og niður úr söðlinum kemur dettur allt í dúnalogn. Waimea (bærinn) liggur neflilega í söðli milli tveggja útkulnaðra eldfjalla, Kohala í norðri og Mauna Kea í suðri. Staðvindarnir úr suðaustri blása upp hlíðarar og er svo veitt eins og í gegnum trekt inn í söðulinn. Þess vegna er sjaldan ef nokkru sinni logn í bænum og vindarnir sterkari en víðast hvar annars staðar.
Þetta var mjög áberandi í gærkvöldi. Alex, konan sem sér um prógrammið hér, stakk upp á að borða kvöldmat á ströndinni. Ég hélt nú bara hún væri eitthvað biluð því hér í bænum rigndi og rokið var alveg formidable. Enginn gerði hins vegar athugasemd við uppástunguna svo ég hélt mér saman. Kínverski maturinn var sóttur og svo brunað niður í Spencer Beach Park, við rætur Kohala-fjalls. Á leiðinni niður eftir, ca. 10 mínútna akstur, stytti upp og í baksýnisspeglinum gat að líta þrjú eldfjöll, Mauna Kea, Mauna Loa og Hualalai, sem öll voru ósýnileg vegna regnskýja frá Waimea-bæ, baða sig í síðustu geislum sólarinnar. Á ströndinni var hlýtt og bara smá gola af hafi meðan Waimea-bær var enn kyrfilega umvafinn regni og roki. Mér sýnist sem sagt að málið sé að vera ekkert að púkka of mikið upp á þennan nýja heimabæ minn og borða í staðinn dinnerinn on the beach á hverju kvöldi.
Djövulli er allt dýrt á Hawai'i. Maður lifandi. Ég keypti tvo pakka af morgunkorni, tvo lítra af mjólk og einn kaffipakka í dag og pungaði út 26 dollurum fyrir herlegheitin. Held ég verði að drífa mig til baka til Íþöku áður en ég stingst á hausinn.
Í þessum ágæta nýja heimabæ mínum er engin ástæða til að sakna Íslands. Hér rignir viðstöðulaust, yfirleitt svona smá rigningu sem er blaut en samt eiginlega ekki neitt neitt. Vindurinn blæs af svo miklum móð að trén vaxa samsíða jörðinni. Svo um leið og niður úr söðlinum kemur dettur allt í dúnalogn. Waimea (bærinn) liggur neflilega í söðli milli tveggja útkulnaðra eldfjalla, Kohala í norðri og Mauna Kea í suðri. Staðvindarnir úr suðaustri blása upp hlíðarar og er svo veitt eins og í gegnum trekt inn í söðulinn. Þess vegna er sjaldan ef nokkru sinni logn í bænum og vindarnir sterkari en víðast hvar annars staðar.
Þetta var mjög áberandi í gærkvöldi. Alex, konan sem sér um prógrammið hér, stakk upp á að borða kvöldmat á ströndinni. Ég hélt nú bara hún væri eitthvað biluð því hér í bænum rigndi og rokið var alveg formidable. Enginn gerði hins vegar athugasemd við uppástunguna svo ég hélt mér saman. Kínverski maturinn var sóttur og svo brunað niður í Spencer Beach Park, við rætur Kohala-fjalls. Á leiðinni niður eftir, ca. 10 mínútna akstur, stytti upp og í baksýnisspeglinum gat að líta þrjú eldfjöll, Mauna Kea, Mauna Loa og Hualalai, sem öll voru ósýnileg vegna regnskýja frá Waimea-bæ, baða sig í síðustu geislum sólarinnar. Á ströndinni var hlýtt og bara smá gola af hafi meðan Waimea-bær var enn kyrfilega umvafinn regni og roki. Mér sýnist sem sagt að málið sé að vera ekkert að púkka of mikið upp á þennan nýja heimabæ minn og borða í staðinn dinnerinn on the beach á hverju kvöldi.
laugardagur, mars 26, 2005
Lei
Steingleymdi að segja ykkur að hann Chris sem kom að sækja migá völlinn hér á Stóreyju skellti einum svona edilonsfínum kransi um hálsinn á mér í kveðjuskyni. Haldiði maður sé nú lekker?? Minn er úr svona blómum sem eru lengst til hægri, gulum og hvítum. Svo ilmar þetta svona líka agalega vel. Edilon, alveg hreint.
Bloggfall og það sem er við hæfi
Ég verð nú að segja að mér finnst þið hundleiðinleg. Enginn kommentar á færslurnar mínar lengur. Ef þið farið ekki að taka ykkur saman í andlitinu fer ég bara að hætta þessu. Væl.
Nú, að öðru. Mér finnst ekki annað við hæfi en að láta ykkur öll, sem núna liggið andvaka í bælinu af spenningi yfir páskaegginu sem bíður ykkar í fyrramálið, vita að ég komst heil á húfi yfir á Stóru eyjuna, þrátt fyrir að gemsinn minn hafi gleymst í Waikiki og að ég hafi ekki átt bókað flug milli eyjanna. Flugfélagastarfsmenn, sérstaklega þeir sem svara símum og þurfa að kunna að telja upp að tíu, eru miklar mannvitsbrekkur og eiginlega uppáhaldsfólkið mitt. Ein svoleiðis sannfærði mig um það fyrir rúmri viku að hún væri búin að breyta fluginu mínu, svo mætti ég á flugvöllinn í morgun og bara sorrý Stína, þú misstir af fluginu þínu og þarft að kaupa nýjan miða. Það þarf eiginlega ekki að taka það fram að undirrituð gjörsamlega missti sig. Eftir þetta public display of affection er ég nokkuð viss um að Íslendingum verður ekki framar hleypt inn í fylkið.
Á stóru eyjunni er rok og rigning og hálfgert gæsahúðarveður. Hraunið er alveg svakalega svart og grasið alveg svakalega grænt og eitthvað finnst mér pálmatrén sem vaxa upp úr hraunreipunum stinga í stúf við grámosann sem býr í hraunflákum hugans. Kúrsinn sem ég er hér til að aðstoðar-kenna í byrjar á miðvikudaginn, þangað til er eiginlega bara frí og mér skilst að á mánu- og þriðjudaginn ætli ég í gönguferð að skoða gosið í Mauna Loa. Mér hlakkar svo mikið til að ég verð bara eins og fimm ára óviti, mér hefur neflilega alltaf langað að sjá hraun renna en aldrei tekist!! Vona það hafist í þetta skiptið.
Nú, að öðru. Mér finnst ekki annað við hæfi en að láta ykkur öll, sem núna liggið andvaka í bælinu af spenningi yfir páskaegginu sem bíður ykkar í fyrramálið, vita að ég komst heil á húfi yfir á Stóru eyjuna, þrátt fyrir að gemsinn minn hafi gleymst í Waikiki og að ég hafi ekki átt bókað flug milli eyjanna. Flugfélagastarfsmenn, sérstaklega þeir sem svara símum og þurfa að kunna að telja upp að tíu, eru miklar mannvitsbrekkur og eiginlega uppáhaldsfólkið mitt. Ein svoleiðis sannfærði mig um það fyrir rúmri viku að hún væri búin að breyta fluginu mínu, svo mætti ég á flugvöllinn í morgun og bara sorrý Stína, þú misstir af fluginu þínu og þarft að kaupa nýjan miða. Það þarf eiginlega ekki að taka það fram að undirrituð gjörsamlega missti sig. Eftir þetta public display of affection er ég nokkuð viss um að Íslendingum verður ekki framar hleypt inn í fylkið.
Á stóru eyjunni er rok og rigning og hálfgert gæsahúðarveður. Hraunið er alveg svakalega svart og grasið alveg svakalega grænt og eitthvað finnst mér pálmatrén sem vaxa upp úr hraunreipunum stinga í stúf við grámosann sem býr í hraunflákum hugans. Kúrsinn sem ég er hér til að aðstoðar-kenna í byrjar á miðvikudaginn, þangað til er eiginlega bara frí og mér skilst að á mánu- og þriðjudaginn ætli ég í gönguferð að skoða gosið í Mauna Loa. Mér hlakkar svo mikið til að ég verð bara eins og fimm ára óviti, mér hefur neflilega alltaf langað að sjá hraun renna en aldrei tekist!! Vona það hafist í þetta skiptið.
Aloha
20 tima ferdalag yfirstadid og undirritud situr a barnum a Waikiki Sand Villa ad sotra Heineken. Viljidi spa, eg aetladi ad tipsa skutlu-bilstjorann 2 dollara og let hann ovart fa 11, og hann sagdi ekkert. Farid er 8 dollarar. Ullabjakk. Hann var nu reyndar med running commentary, med song og hljodeffektum og ollum pakkanum, a leidinni. En samt.
Tolvan min i vinnunni "is having hardward problems", eins og tolvugaeinn okkar ordadi thad i postinum. Eg aetladi ad kopera gogn yfir a geisladisk i gaer og hafa med mer hingad og sumir folderarnir virtust tomir. Jesus Maria og Petur. Dell er ad senda okkur nyjan hardan disk. Leggjumst nu oll a baen ad gognin min seu ekki horfin. Eg verd i marga daga ad danloda og prosessa aftur oll gognin sem eg nadi ekki i i gaer. Held malid se ad fjarfesta i auka hordum disk til ad bakka allt upp a.
Rokkar Hawaii sokkunum minum? Thad er god spurning. Her er allt of fint vedur til ad vera eitthvad i sokkum. Svarid er thvi liklegast nei.
Flyg til Kona i fyrramalid. Uppdeit sidar.
Tolvan min i vinnunni "is having hardward problems", eins og tolvugaeinn okkar ordadi thad i postinum. Eg aetladi ad kopera gogn yfir a geisladisk i gaer og hafa med mer hingad og sumir folderarnir virtust tomir. Jesus Maria og Petur. Dell er ad senda okkur nyjan hardan disk. Leggjumst nu oll a baen ad gognin min seu ekki horfin. Eg verd i marga daga ad danloda og prosessa aftur oll gognin sem eg nadi ekki i i gaer. Held malid se ad fjarfesta i auka hordum disk til ad bakka allt upp a.
Rokkar Hawaii sokkunum minum? Thad er god spurning. Her er allt of fint vedur til ad vera eitthvad i sokkum. Svarid er thvi liklegast nei.
Flyg til Kona i fyrramalid. Uppdeit sidar.
fimmtudagur, mars 24, 2005
smö
rosalega er undarleg lykt af döktteipi. ætli ég sé í vímu??
var búin með snilldarfærslu um áhrif stress á mannslíkamann... týndi henni. þar með eru áhrif stress á mannslíkamann lifandi komin. ætla út af þessu labbi og út í hreint loft áður en teipið drepur þessar fáu gráu sem eftir eru.
heyrumst af e-m flugvelli, lifið heil.
var búin með snilldarfærslu um áhrif stress á mannslíkamann... týndi henni. þar með eru áhrif stress á mannslíkamann lifandi komin. ætla út af þessu labbi og út í hreint loft áður en teipið drepur þessar fáu gráu sem eftir eru.
heyrumst af e-m flugvelli, lifið heil.
miðvikudagur, mars 23, 2005
Ekki alveg svona svart
nei nei, Herdís mín, ekki alveg svona neikvæð. Hver þarf svo sem að fara í vorfríinu (sem nú stendur sem hæst) alla leið til Aspen til að fara á skíði?? Það verður náttla bara strápilsið og blómahálsmenin sem blíva frá og með laugardeginum. Ef ég missi ekki af vélinni, þ.e.a.s.
Brottfararstress
Núna er Herdís ekki hress. Ég fer á föstudagsmorguninn til Hawai'i og er á fullu að undirbúa brottför. Óskipulögð eins og ég er þá er ég ekki búin að neinu og finn stressið hellast yfir. Það á eftir að senda hálft efnafræðilabb úr húsi og í viðbót á ég eftir að pakka öllum mínum eigum, koma þeim í geymslu og þrífa eftir mig á gamla staðnum. Ofan á allt þetta bætist að ég held að ég eigi eftir að verða gaga af að vera á Hawai'i í tæpar átta vikur.
Ergó: Ég er í fýlu. Urrr.
Ergó: Ég er í fýlu. Urrr.
föstudagur, mars 18, 2005
MR-gengið
mun hittast í kvöld þegar Erna og Mörður koma í heimsókn til Íþöku. Þeim verður boðið til kvöldverðar að Austurströnd 1014 og svo dregin, hugsanlega nauðug viljug, á aðalpöbb bæjarins, Chapter House. Afgangi helgarinnar mun verða eytt á skíðum á Grískatindi og einhverju bralli í bænum.
Er komin með heimilisfang á Hawaii. Ef einhvern langar að senda mér brimbretti í póstinum skal ég senda ykkur addressuna :)
Er komin með heimilisfang á Hawaii. Ef einhvern langar að senda mér brimbretti í póstinum skal ég senda ykkur addressuna :)
fimmtudagur, mars 17, 2005
Vorið
er bara að koma. Úldið gras er farið að stingast upp úr snjónum út um allt og dagarnir eru að verða langir. Um sex-leytið um eftirmiðdaginn fer sólin að skína svo skemmtilega úr vestrinu á glerhýsin umhverfis bílastæðið sem ég sé út um labbgluggann minn og þá finnst mér ég vera að horfa á sindrandi vesturglugga sem brenni í húsunum. Sakna íslenska vorsins núna, þó ég viti reyndar ekki hvort það sé komið þarna í norðrinu.
miðvikudagur, mars 16, 2005
Góð!!
Er búin að gera mikið gagn í dag. Lítil græja til að mæla styrk jóna í vatni var biluð, og var það mjög miður því hún hentar svo vel til að nota úti í mörkinni og með nemendum á Hawaii. Tilraunir til viðgerða af hálfu framleiðandans voru ekki mjög miklar, í staðinn hentu þeir í okkur e-m hálfónýtum kapli sem virkaði ekki og kostaði 135 dollara. Ég skrifaði harðort kvörtunarbréf í nafni labbsins okkar og sendi á nokkra vel valda aðila og það bar þann árangur að við fáum glænýja græju okkur að kostnaðarlausu, þrátt fyrir að gamla græjan hafi verið löngu farin úr ábyrgð. Þarna sparaði ég okkur sirka þúsund dollara í nýtt júnit. Nú get ég með góðri samvisku farið í kaffi, þó ég hafi bara verið í vinnunni í kortér :)
þriðjudagur, mars 15, 2005
mánudagur, mars 14, 2005
Af græjum er þetta helst:
Af þeim þremur skíðum sem ég prófaði um helgina stóðu þessi upp úr. Svona bindingar með og ég get bara skíðað allt! Eða næstum því.
Í framhjáhlaupum skal á það minnst að Vermont er tjúllaðislega fallegt. Og Mad River Glen rokkar sokkunum mínum.
Í framhjáhlaupum skal á það minnst að Vermont er tjúllaðislega fallegt. Og Mad River Glen rokkar sokkunum mínum.
fimmtudagur, mars 10, 2005
Parliamentary Motion attacks destruction of Icelandic Highlands
Press release (in English) from Sue Doughty MP: Lesið íslenska þýðingu hérna.
Gaman þegar gömul og virðuleg þjóðþing nágrannalandanna eru farin að líkja okkur við þriðja heims lönd. Sérstaklega af því við erum sjálf að grátbiðja nýlenduveldi nútímans að sjá aumur á okkur og arðræna, við erum ekki að berjast á móti eins og aðrar nýlendur. Hver þarf sjálfstæði og stolt þegar skjótfenginn gróði er í sjónmáli?? Er ekki næst upplagt að opna ríkisstyrktar vopnafabrikkur í Eyjafirði og leyfa kjarnorkutilraunir undir Vatnajökli? Svo hlýtur að vera hægt að koma inn öðrum Guantanamó einhvers staðar, kannski á Hornströndum? Fyrst við erum byrjuð að selja okkur svona hressilega, bæði líkama og sál, þá er engin ástæða til að láta staðar numið hér.
Fávitar. FOKKÍNGS FÁVITAR!!!!!
Gaman þegar gömul og virðuleg þjóðþing nágrannalandanna eru farin að líkja okkur við þriðja heims lönd. Sérstaklega af því við erum sjálf að grátbiðja nýlenduveldi nútímans að sjá aumur á okkur og arðræna, við erum ekki að berjast á móti eins og aðrar nýlendur. Hver þarf sjálfstæði og stolt þegar skjótfenginn gróði er í sjónmáli?? Er ekki næst upplagt að opna ríkisstyrktar vopnafabrikkur í Eyjafirði og leyfa kjarnorkutilraunir undir Vatnajökli? Svo hlýtur að vera hægt að koma inn öðrum Guantanamó einhvers staðar, kannski á Hornströndum? Fyrst við erum byrjuð að selja okkur svona hressilega, bæði líkama og sál, þá er engin ástæða til að láta staðar numið hér.
Fávitar. FOKKÍNGS FÁVITAR!!!!!
miðvikudagur, mars 09, 2005
Enn um linka
Fínt að eyða miðvikudagskveldi með hor í nös heima að drekka bjór og hlæja eins og vitfirringur að kvendjöflum í Reykjavík. Þær áttu sérlega góða spretti í febrúar í fyrra. Og Múmínmamma á endalausa góða spretti. Setti inn fasta linka á þær hérna til hliðar.
Það er hins vegar með sorg í hjarta og tár á hvarmi sem ég hendi út linkunum á Sif og Jón Bjarka. Drífið ykkur nú að blogga og ég skal UM LEIÐ setja ykkur inn aftur. Ok?
Það er hins vegar með sorg í hjarta og tár á hvarmi sem ég hendi út linkunum á Sif og Jón Bjarka. Drífið ykkur nú að blogga og ég skal UM LEIÐ setja ykkur inn aftur. Ok?
Afrek daxins
Hvað er eiginlega hægt að vera þreytt og rotinpúrruleg í vinnunni?? Undanfarnar nætur hef ég verið eitthvað stressuð út af Hawai'i-ferð og fleiru og hef ekki náð að sofa sem skyldi... er orðin eins og uppvakningur... með bauga og hrukkur og hárstrý út í loftið. Mö. Afrek dagsins því frekar takmörkuð... skellti sápuvatni í 62 125-ml plastflöskur sem ég ætla að taka með til Hawai'i og fylla af árvatni þar. Sápuvatnið þarf að liggja þarna í einn dag svo þarf að snúa flöskunum við og láta þær standa á haus í einn dag og svo skola sápuna og setja sýru oní og sömu leikfimiæfingar endurteknar, á haus og kollhnís. Að þessu loknu fæ ég doktorsgráðu í uppvaski. Jibbí.
Telemark-festivalinn nálgast á svimandi hraða. Djæses kræses hvað það verður GAMAN!!!!
Guði sé lof, Chris labbfélagi er að fara heim. Það þýðir neflilega að sjálfsögðu að mér er óhætt að láta mig hverfa líka. Lifið heil
Telemark-festivalinn nálgast á svimandi hraða. Djæses kræses hvað það verður GAMAN!!!!
Guði sé lof, Chris labbfélagi er að fara heim. Það þýðir neflilega að sjálfsögðu að mér er óhætt að láta mig hverfa líka. Lifið heil
þriðjudagur, mars 08, 2005
Ný íbúð - sáluhjálp innifalin í leigu
Við Stephanie vinkona brugðum undir okkur betri fætinum í eftirmiðdaginn og fóru að skoða íbúðir. Hún er skipulagssnillingur mikill og var búin að setja upp viðtöl og skoðanir á einum 15 íbúðum á 4 tímum, geri aðrir betur!
Þetta fór frekar skrautlega af stað. Fyrsta landladyin var gaggandi hryllingur frá helvíti og sú næsta var hippi sem sýndi okkur þriggja íbúða sumarbústað úti á túni þar sem eiturslöngur búa í búrum. Eftir þá lífsreynslu fengum við okkur hjartastyrkjandi (kakó með rjóma) í beyglubúðinni. Næsta deit var við vinalegan húsvörð sem sýndi okkur tvær íbúðir, önnur var svo lág til loftsins að Stephanie fékk innilokunarkennd (fyrir utan að við þurftum að klofa yfir tíu rúmmetra af rusli á gólfunum í öðru svefnherberginu og það hafði ekki verið sturtað niður úr tojaranum í einar tvær vikur) og hin var svo dýr að við hefðum eins getað staðið við gluggann í rokinu og hent hundraðköllunum út einum af öðrum.
Við létum samt ekki bugast. Næsta deit var niðri í bæ svo við skelltum okkur í te á Gimme! kaffihúsinu, þar sem misskilin ljóðskáld Íþöku sötra espresso daginn út og inn, meðan klukkan varð kortér yfir fimm. Þá mættum við í kjallara hússins nr. 410 við Norður-Norðurljósastræti og bara kolféllum fyrir því sem þar var að sjá. Húsið sjálft var byggt 1830 og eitthvað og eigandinn er að gera það upp, þannig að til stendur að gera alla íbúðina upp í sumar og lýsingar landlordsins á renóvasjóninni hljómuðu alveg spellbinding. Bak við húsið er risastór garður, við hliðina á húsinu norðan megin rennur Cascadilla-áin í stokki og handan við hana er búddaklaustur, meðan að sunnan megin við húsið er eldgömul kirkja.
Okkur leist alveg svakalega vel á og eftir að tjatta við eigandann og ráða okkar ráðum ákváðum við að taka bara íbúðina. Þá voru reyndar aðrir próspektív leigjendur mættir að skoða en við Stephanie hringsóluðum í kringum húsið þar til við sáum þá fara, hringdum þá umsvifalaust í eigandann og báðum um að fá íbúðina. Elsku kallinn sagðist einmitt hafa ákveðið með sér að hann vildi að við fengjum hana... bara sætt. Hittum hann svo tíu mínútum seinna og gengum frá dílnum. Nú er sem sagt Herdís litla komin með húsaskjól fram í ágúst 2006 og ætti að vera nokkuð sáluhólpin í millitíðinni líka.
Þetta fór frekar skrautlega af stað. Fyrsta landladyin var gaggandi hryllingur frá helvíti og sú næsta var hippi sem sýndi okkur þriggja íbúða sumarbústað úti á túni þar sem eiturslöngur búa í búrum. Eftir þá lífsreynslu fengum við okkur hjartastyrkjandi (kakó með rjóma) í beyglubúðinni. Næsta deit var við vinalegan húsvörð sem sýndi okkur tvær íbúðir, önnur var svo lág til loftsins að Stephanie fékk innilokunarkennd (fyrir utan að við þurftum að klofa yfir tíu rúmmetra af rusli á gólfunum í öðru svefnherberginu og það hafði ekki verið sturtað niður úr tojaranum í einar tvær vikur) og hin var svo dýr að við hefðum eins getað staðið við gluggann í rokinu og hent hundraðköllunum út einum af öðrum.
Við létum samt ekki bugast. Næsta deit var niðri í bæ svo við skelltum okkur í te á Gimme! kaffihúsinu, þar sem misskilin ljóðskáld Íþöku sötra espresso daginn út og inn, meðan klukkan varð kortér yfir fimm. Þá mættum við í kjallara hússins nr. 410 við Norður-Norðurljósastræti og bara kolféllum fyrir því sem þar var að sjá. Húsið sjálft var byggt 1830 og eitthvað og eigandinn er að gera það upp, þannig að til stendur að gera alla íbúðina upp í sumar og lýsingar landlordsins á renóvasjóninni hljómuðu alveg spellbinding. Bak við húsið er risastór garður, við hliðina á húsinu norðan megin rennur Cascadilla-áin í stokki og handan við hana er búddaklaustur, meðan að sunnan megin við húsið er eldgömul kirkja.
Okkur leist alveg svakalega vel á og eftir að tjatta við eigandann og ráða okkar ráðum ákváðum við að taka bara íbúðina. Þá voru reyndar aðrir próspektív leigjendur mættir að skoða en við Stephanie hringsóluðum í kringum húsið þar til við sáum þá fara, hringdum þá umsvifalaust í eigandann og báðum um að fá íbúðina. Elsku kallinn sagðist einmitt hafa ákveðið með sér að hann vildi að við fengjum hana... bara sætt. Hittum hann svo tíu mínútum seinna og gengum frá dílnum. Nú er sem sagt Herdís litla komin með húsaskjól fram í ágúst 2006 og ætti að vera nokkuð sáluhólpin í millitíðinni líka.
Íþaka - Reykjavík
Einhvern veginn hélt ég að rúma 400 km frá næsta úthafi ríkti meginlandsloftslag. Því er samt bara alls ekki að heilsa. Undanfarnar vikur hefur verið margra stiga frost hér, svo um helgina varð bara hlýtt og í gær var 10 stiga hiti í Íþöku. Í morgun vöknuðu svo bæjarbúar með bílana sína kyrfilega frosna í klakabrynju og tommu af nýföllnum snjó á jörðu. Þetta er bara eins og í borginni við sundin.
Nýjustu fregnir herma að einhver hafi sett hálftugginn hákarlsbita ofan í blómapott hjá Hrönnsu. Skamm!
Nýjustu fregnir herma að einhver hafi sett hálftugginn hákarlsbita ofan í blómapott hjá Hrönnsu. Skamm!
sunnudagur, mars 06, 2005
föstudagur, mars 04, 2005
fimmtudagur, mars 03, 2005
Ný síða jarðfræðideildarinnar
Hér á bæ var verið að gera meiriháttar öppdeit á vefsíðu deildarinnar. Mín eigin prívat og persónulega síða er líka komin upp og fastir linkar hér til hliðar. Gaman að því.
miðvikudagur, mars 02, 2005
Ekki annað við hæfi
en að deila með ykkur þeirri skemmtilegu lífsreynslu sem ég varð fyrir í gærkveldi. Fór þá í fyrsta sinn á ævinni niður hálfpípu, svona eins og snjóbrettaliðið er alltaf að hoppa í. Ég var nú bara pen að sveifla mér niður eftir miðjunni en stefnan er sett á að prófa einhver hopp innan tíðar. Sei sei já, það mætti halda að ég væri bara ung að leika mér, jájá.
Nýr linkur
Var að henda inn krækju á Hawai'i-prógrammið hjá Cornell hérna til hliðar. Njótið vel, eftir nokkrar vikur verða kannski komnar myndir af ykkar einlægri þarna inn :)
þriðjudagur, mars 01, 2005
Ekki heima
Það er alla vega alveg klárt að ekki er það lesefni dagsins sem vekur mér vellíðan: Sundquist að leiða út alls konar K og T og C^-1 og aðra fylkja-viðurstyggð, allt tekið úr e-m pappír eftir einn mesta jarðefnafræðing samtímans sem átti því óláni að fagna að vera pedófíl. Huggulegt. Ekki það að p-fílían hafi mikið verið að þvælast fyrir blessuðum manninum á rannsóknastofunni, en samt óspennandi tilhugsun.
Sem minnir mig á, ég var um daginn að lesa grein um áhrif mosans og hníptu heiðablómanna uppi við Skorravatn á veðrun grjóts. Greinin, sem var rituð 1997, er eftir konu og mjög frægan prófessor sem ég ályktaði að hefði verið leiðbeinandinn hennar. Í e-u prókrastinasjónar-kasti fletti ég konunni upp á gúggli og fyrsta hittið: Minningargrein um þessa ágætu konu, nýbakaðan aðstoðarprófessor í jarðefnafræði við e-n háskóla í miðríkjunum, sem lést í mótorhjólaslysi nálægt heimili foreldra sinna.
Hmmm... ætti kannski ekki að verða jarðefnafræðingur...
Sem minnir mig á, ég var um daginn að lesa grein um áhrif mosans og hníptu heiðablómanna uppi við Skorravatn á veðrun grjóts. Greinin, sem var rituð 1997, er eftir konu og mjög frægan prófessor sem ég ályktaði að hefði verið leiðbeinandinn hennar. Í e-u prókrastinasjónar-kasti fletti ég konunni upp á gúggli og fyrsta hittið: Minningargrein um þessa ágætu konu, nýbakaðan aðstoðarprófessor í jarðefnafræði við e-n háskóla í miðríkjunum, sem lést í mótorhjólaslysi nálægt heimili foreldra sinna.
Hmmm... ætti kannski ekki að verða jarðefnafræðingur...
Heima
Það var svolítið skrýtið í morgun þegar ég var að fara í skólann. Mér fannst í fyrsta sinn síðan ég flutti hingað eins og ég ætti virkilega heima í Íþöku. Kannski það sé öllum snjónum að þakka (það var neflilega 20 cm jafnfallinn snjór yfir öll, líka honum Eiríki mínum, í morgun). Kannski það hafi verið skíðaferðin í gærkvöldi með vinum mínum Ara og Simeon, sem eru alveg óborganlegir. Eða kannski það hafi bara verið hún Stella hárgreiðslukona sem ég rakst á úti í apóteki að spyrja mig hvort ég sé ekki kát með snjóinn.
Andabær rokkar sem sagt í dag. Skvibbí!
Andabær rokkar sem sagt í dag. Skvibbí!
mánudagur, febrúar 28, 2005
Meira um veturinn
Var alveg búin að gleyma hvað þessir gaurar eru flinkir að klifra. Þeir jörðuðu mig, ef svo má að orði komast. En það var gaman að horfa á þá, sérstaklega undrabarnið 19 ára sem onsightaði og drytoolaði klettaklifursleið... jájá, þið þurfið ekkert að skilja þetta, ég skil ekki hvernig hann fór að þessu heldur.
Hrikalegur snjóstormur á leiðinni. Hann lifi!!!
Hrikalegur snjóstormur á leiðinni. Hann lifi!!!
sunnudagur, febrúar 27, 2005
Viljastyrkurinn
alveg að drepa mig. Til stóð að læra á morgun, á þetta nýja forrit sem verið var að fjárfesta í. Svo var hringt í mig. Einhver sagði ísklifur. Innan við 0.2 sekúndum síðar var búið að henda öllum öðrum plönum í ruslið. Lifi frestunaráráttan!!!
Skíðin rokkuðu annars í dag. Hef sjaldan skemmt mér jafnvel með hor uppi í fjalli að detta á rassinn. Af hverju skyldi það nú hafa verið?!?!
Skíðin rokkuðu annars í dag. Hef sjaldan skemmt mér jafnvel með hor uppi í fjalli að detta á rassinn. Af hverju skyldi það nú hafa verið?!?!
föstudagur, febrúar 25, 2005
Eitthvað alveg nýtt
Var að kaupa forrit í fyrsta sinn á ævinni áðan. Yfirleitt stelur maður þessu eða fær einhvern til að gefa sér ólöglegt eintak. Ekki núna. Alveg löglegt. Mér finnst ég bara vera að svindla!
The attack of the killer snowflakes
Thad snjoar sem aldrei fyrr i Ithoku og Eirikur er haestanaegdur ad vera a alvoru dekkjum. Hann komst meira ad segja ut a veg i dag an thess ad thurfa skubb fra velviljudum nagranna!!!
Snjokornin eru svo stor ad thad liggur vid ad thau drifi ekki nidur, thess i stad liggja thau bara makindalega i loftinu og spoka sig. Ahrifin af thessu eru thau ad thegar madur (eda kona, i minu tilfelli) keyrir tha beygir madur hausinn osjalfratt til hlidar til ad fa thessi ferliki ekki i andlitid a ser. Svo rennur nattla upp fyrir konum ljos ad thessi ferliki eru dunmjuk og ad auki er heil framruda a milli min og theirra. Bara fallegt :)
Heimasidan hans Gunnars Hrafns er horfin. Mig langar her med ad bera fram formlega kvortun!
I kvold er svo stefnan sett a Banff utivistar-norda-stuttmyndahatidina. Skidi a morgun...
Snjokornin eru svo stor ad thad liggur vid ad thau drifi ekki nidur, thess i stad liggja thau bara makindalega i loftinu og spoka sig. Ahrifin af thessu eru thau ad thegar madur (eda kona, i minu tilfelli) keyrir tha beygir madur hausinn osjalfratt til hlidar til ad fa thessi ferliki ekki i andlitid a ser. Svo rennur nattla upp fyrir konum ljos ad thessi ferliki eru dunmjuk og ad auki er heil framruda a milli min og theirra. Bara fallegt :)
Heimasidan hans Gunnars Hrafns er horfin. Mig langar her med ad bera fram formlega kvortun!
I kvold er svo stefnan sett a Banff utivistar-norda-stuttmyndahatidina. Skidi a morgun...
Fortíðarþrá
Er andlaus þessa stundina og býð því upp á endurtekið efni frá júlí 2003 í kvöld:
"En thad er alls ekki tomt erfidi ad vera gæd. Marie samgæd minn og eg vorum ad utskyra hreindyr fyrir nokkrum itølskum turhestum, og eftir langa rædu um likamsbyggingu theirra og fæduval, veidar a hreindyrunum o.s.frv. heldum vid okkur vera bara nokkud godar i ad upplysa lidid um gang natturunnar a nordurhjara. Tha rettir einn Italinn upp hønd og segir: This reindeer you were talking about, is it a bird?"
miðvikudagur, febrúar 23, 2005
Landbúnaðar-húmor
Úr tölvupósti sem ég var að fá:
Segiði svo að garðyrkjufræðingar séu ekki fyndnir (ekki það að neinn hafi svo sem verið að halda því fram, en mér finnst þetta bara ógissla fyndið)!
"Hi Friends,
There's a party at my house this weekend. Please don't be put off by the
'dress to kill'. For those of us in the ag (-riculture) school, it's enough just to take a shower and wear something other than flannel."
Segiði svo að garðyrkjufræðingar séu ekki fyndnir (ekki það að neinn hafi svo sem verið að halda því fram, en mér finnst þetta bara ógissla fyndið)!
mánudagur, febrúar 21, 2005
Vinna, skíði, afmælishald og beikon
Enn ein vikan byrjuð, djísús hvað tíminn líður hratt. Sit heima á þessum snjóuga mánudagsmorgni og velti vöngum yfir Helgafells-greininni sem ég er að vinna að með Magnúsi Tuma og Hugh. Greinin að tarna er búin að vera leeeeeeeeeennnnnnnnnnngggggggggiiii í vinnslu enn nú sér kannski loks fyrir endann á þessu. Við ættum að geta farið að koma henni inn fljótlega (ég hef nú sagt þetta áður...), þá eiga nú reyndar einhverjir gagnrýnendur eftir að rífa hana í sig og fara fram á alls konar breytingar og viðbætur og gvöðveithvað, en að þeim tríal loknum verður blessunin vonandi birt. Síðustu viðbæturnar komu frá honum Hugh fyrir tveimur vikum og ég er að plægja mig í gegnum textann hans og annarra um efni sem ég veit ekkert alltof mikið um (enn)... en þetta kemur allt með kalda vatninu.
Þarf svo að drífa mig upp á kampus og niður í kortaherbergi til að skoða, enn og aftur, landakortin af Reunion-eyju í Indlandshafi. Tveir Fransmenn gerðu viðamikla stúdíu þar fyrir einum 10 árum og ég er að leika mér að búa til módel úr gögnunum þeirra. Þeir/þær/þau (kann ekki nógu vel á svona frönsk nöfn) skráðu hins vegar ekki niður hnit á sýnin sín (voru GPS-tæki ekki orðin algeng árið 1993??) svo ég þarf að fara með lýsingar þeirra á staðháttum á bókasafnið og finna staðina á kortum. Dálítið úr sér gengin aðferðafræði...
Fór á skíði í gær (en ekki hvað???) með Jason grasekkli og stórvini mínum. Á staðnum voru líka Ása og Ármann, bæði Cornell-fólk, sem sögðu mér frá því að þau hefðu nýverið misst íbúðina sína í bruna sem leigjandinn á hæðinni fyrir ofan olli. Ekki fara að leggja ykkur þegar þið eruð að steikja beikon, krakkar, ok?!?!
Við skíðuðum á harðfenninu sem mest við máttum og seinni part kvölds fór að snjóa svo allt varð enn frábærara. Jason beitti mig mátulegum peer pressure til að fá mig niður bröttustu brekkuna á öllu svæðinu, hún var ekki bara brött heldur hreinlega heill svellbunki. Needless to say þá rúllaði ég niður og var orðin ekki mjög skapgóð þegar niður mesta brattann/svellið var komið. Nú, eftir fleiri bunur niður viðráðanlegri brekkur var haldið aftur til Íþöku þar sem Jason eldaði handa mér afmælissteik og nokkrir fleiri vinir kíktu í heimsókn. Ágætis afmælisdagur, sem sagt :)
Þarf svo að drífa mig upp á kampus og niður í kortaherbergi til að skoða, enn og aftur, landakortin af Reunion-eyju í Indlandshafi. Tveir Fransmenn gerðu viðamikla stúdíu þar fyrir einum 10 árum og ég er að leika mér að búa til módel úr gögnunum þeirra. Þeir/þær/þau (kann ekki nógu vel á svona frönsk nöfn) skráðu hins vegar ekki niður hnit á sýnin sín (voru GPS-tæki ekki orðin algeng árið 1993??) svo ég þarf að fara með lýsingar þeirra á staðháttum á bókasafnið og finna staðina á kortum. Dálítið úr sér gengin aðferðafræði...
Fór á skíði í gær (en ekki hvað???) með Jason grasekkli og stórvini mínum. Á staðnum voru líka Ása og Ármann, bæði Cornell-fólk, sem sögðu mér frá því að þau hefðu nýverið misst íbúðina sína í bruna sem leigjandinn á hæðinni fyrir ofan olli. Ekki fara að leggja ykkur þegar þið eruð að steikja beikon, krakkar, ok?!?!
Við skíðuðum á harðfenninu sem mest við máttum og seinni part kvölds fór að snjóa svo allt varð enn frábærara. Jason beitti mig mátulegum peer pressure til að fá mig niður bröttustu brekkuna á öllu svæðinu, hún var ekki bara brött heldur hreinlega heill svellbunki. Needless to say þá rúllaði ég niður og var orðin ekki mjög skapgóð þegar niður mesta brattann/svellið var komið. Nú, eftir fleiri bunur niður viðráðanlegri brekkur var haldið aftur til Íþöku þar sem Jason eldaði handa mér afmælissteik og nokkrir fleiri vinir kíktu í heimsókn. Ágætis afmælisdagur, sem sagt :)
sunnudagur, febrúar 20, 2005
föstudagur, febrúar 18, 2005
Heimaverkefnin
Hann Mamadou meðleigjandi minn sagði mér um daginn að ég ætti aldrei að liggja strand yfir neinu verkefni í meira en klukkutíma. Ef ástandið væri þannig væri best að snúa sér að einhverju öðru og kíkja á verkefnið seinna.
Núna er ég búin að liggja yfir einu heimadæmi í hálfan dag. Það er gott betur en einn klukkutími. Dæmið gengur út á að leysa diffurjöfnu sem lýsir hegðun kerfis þar sem annar hluti innpúttsins er stöðugur en hinn hlutinn lotubundinn. Útstreymið er svo alltaf ákveðinn hluti af stærð kerfisins. Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki komist lengra en að bara skrifa jöfnuna upp einum tíu sinnum.
Þess vegna blogga ég.
Núna er ég búin að liggja yfir einu heimadæmi í hálfan dag. Það er gott betur en einn klukkutími. Dæmið gengur út á að leysa diffurjöfnu sem lýsir hegðun kerfis þar sem annar hluti innpúttsins er stöðugur en hinn hlutinn lotubundinn. Útstreymið er svo alltaf ákveðinn hluti af stærð kerfisins. Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki komist lengra en að bara skrifa jöfnuna upp einum tíu sinnum.
Þess vegna blogga ég.
fimmtudagur, febrúar 17, 2005
miðvikudagur, febrúar 16, 2005
Absúrd dagsins
Ó mig auma. Mikið SVAKALEGA á ég bágt akkúrat núna. Úff. Þetta getur ekki orðið neitt gaman. Hawaii???
Keypti miðann áðan. Flýg til Honolulu þann 25. mars, eyði föstudagskveldi í strápilsi á Waikiki-ströndinni og flýg svo yfir til Stóru Eyjunnar, n.t.t. Kona (borið fram "Kóna", eins og í "glæpon", eða þannig...) að morgni laugardagsins 26. mars. Eitthvað finn ég mér til dundurs þarna innan um eldfjöllin í sjö vikur, þangað til ég flýg til baka til heimsborgarinnar Sýrakusu þann 18. mai.
Vei!!!!
Keypti miðann áðan. Flýg til Honolulu þann 25. mars, eyði föstudagskveldi í strápilsi á Waikiki-ströndinni og flýg svo yfir til Stóru Eyjunnar, n.t.t. Kona (borið fram "Kóna", eins og í "glæpon", eða þannig...) að morgni laugardagsins 26. mars. Eitthvað finn ég mér til dundurs þarna innan um eldfjöllin í sjö vikur, þangað til ég flýg til baka til heimsborgarinnar Sýrakusu þann 18. mai.
Vei!!!!
Beikonstuðullinn
Fyrir langa löngu leigðu Sykurmolarnir húsið hennar mömmu. Einu sinni fór ég með henni að kíkja á liðið, fékk marmarakökusneið hjá þeim og handfylli af árituðum plötum (þetta var rétt eftir að Life's Too Good kom út og þau gáfu mér m.a. eintak í bleiku umslagi). Þessi "nánu" kynni mín af henni Björku koma mér upp í Beikonstuðul 3:
Vei!!!
Tekið frá Stínunni
The Oracle says: Bjork has a Bacon number of 2.
Bjork was in Pret-a-Porter (1994) with Tim (I) Robbins
Tim (I) Robbins was in Mystic River (2003) with Kevin Bacon
Vei!!!
Tekið frá Stínunni
sunnudagur, febrúar 13, 2005
Ha ha ha!!
Það hefði nú verið munur að eiga svona hér á þeim tímum þegar ég renndi mér niður brekkur Greek Peak á gönguskíðunum :)
Vinir
Bara svona in case að þið hafið ekki áttað ykkur á því enn þá langaði mig bara að benda ykkur á hvað það er dásamlegt að eiga vini!! Einn þeirra var að hringja í mig og bjóða mér í mat í kvöld með öðrum vinum, annar hringdi í mig í gær og dró mig á skíði með öðrum vinum, svo hringdi ég í einar tvær vinur áðan og spjallaði um íbúðir, vinnuna þeirra og eitthvað fleira... æi, vinir eru ferlega notalegir. Lifi vinir!!
Óskammfeilni dagsins
Sé einhver að velta því fyrir sér þessa dagana í hvað hann/hún eigi að eyða umframaurunum sínum þá langar mig að benda viðkomandi á óskalistann minn á amazon. Ég á nebbla ammæli bráðum ;)
fimmtudagur, febrúar 10, 2005
Jólasnjór og ný dekk og eilítið um flóðbylgjur
Rigningin sem hefur plagað norðaustrið undanfarna daga lét í minni pokann fyrir snjó í morgun. Jibbí!!! Ekki seinna vænna þar sem síðustu snjóörðurnar síðan í janúar hurfu í gærkvöldi.
Skrölti með Eirík minn á dekkjaverkstæði svo hann færi ekki endanlega í jólaköttinn. Dekkin hans eru orðin ansi lúin, sérstaklega framdekkin (sennilega hefur spólið í hálkunni í vetur ekki haft mjög góð áhrif...). Fékk tvö ný dekk á hundrað kall en til að hægt væri að stilla þau almennilega hefði ég þurft að punga út öðrum þrjúhundruð kalli í varahluti... nei takk. Keyri garminn bara á vanstilltum dekkjum, réttur eigandi getur þá keypt ný dekk í sumar eða sent kallgarminn í kirkjugarðinn.
Tók svo blondínuatriði aldarinnar á dekkjaverkstæðinu. Á leiðinni þangað snjóaði og rúðuþurrkurnar höfðu ágætlega undan. Þegar ég svo keyrði burtu á nýju dekkjunum virkuðu þurrkurnar bara alls ekki, þær voru alveg steindauðar og rúðupissið líka. Ég fullvissaði sjálfa mig um að bíllinn væri í gangi (ég var jú á 35 mílna hraða...) og mín landlæga paranoia tók sig umsvifalaust upp: Kallarnir á verkstæðinu ætluðu að ná sér í aukapening með því að taka þurrkurnar úr sambandi, svona fyrst ég hafði prúttað dekkin niður í verði!! Ég stoppaði á bílastæði og fór út til að gá hvort þurrkurnar væru ekki alveg áreiðanlega enn á bílnum og hvort ég væri ekki alveg áreiðanlega á réttum bíl, svo brunaði ég bálill á verkstæðið aftur og spurði eigandann byrst í bragði hvort hann gæti útskýrt þessa undarlegu tilviljun fyrir mér, að þurrkurnar hefðu orðið bráðkvaddar þegar hans menn litu á bílinn minn. Maðurinn tók dónaskapnum í mér með stakri ró og sendi mann út að kíkja á dæmið. Sá ræsti Eirík og kveikti á rúðuþurrkunum sem runnu makindalega yfir framrúðuna eins og ekkert væri. HALLÆRISLEGT!!! Í eymd minni bað ég manninn að kenna mér galdraþuluna sem hann hefði þulið yfir Eiríki, hann bara yppti öxlum og horfði á mig með hinum voðalega "yeah, right" svip þegar ég reyndi að útskýra fyrir honum að þurrkurnar hefðu Í ALVÖRUNNI verið alveg dauðar. Allevejne, nú er ég gjörsamlega búin að skíta mig út á ódýrasta dekkjaverkstæði bæjarins og held ég verði bara að færa eigandanum súkkulaðikassa ef ég þarf einhvern tímann að leita til þeirra aftur.
Í eftirmiðdaginn var svo seminar í boði jarðfræðideildarinnar og civil engineering (hvað í mósköpunum heitir það á íslensgu??) um skjálftann mikla og tsunami-inn í desember. Það var ógissla gaman!!!!!!!
Skrölti með Eirík minn á dekkjaverkstæði svo hann færi ekki endanlega í jólaköttinn. Dekkin hans eru orðin ansi lúin, sérstaklega framdekkin (sennilega hefur spólið í hálkunni í vetur ekki haft mjög góð áhrif...). Fékk tvö ný dekk á hundrað kall en til að hægt væri að stilla þau almennilega hefði ég þurft að punga út öðrum þrjúhundruð kalli í varahluti... nei takk. Keyri garminn bara á vanstilltum dekkjum, réttur eigandi getur þá keypt ný dekk í sumar eða sent kallgarminn í kirkjugarðinn.
Tók svo blondínuatriði aldarinnar á dekkjaverkstæðinu. Á leiðinni þangað snjóaði og rúðuþurrkurnar höfðu ágætlega undan. Þegar ég svo keyrði burtu á nýju dekkjunum virkuðu þurrkurnar bara alls ekki, þær voru alveg steindauðar og rúðupissið líka. Ég fullvissaði sjálfa mig um að bíllinn væri í gangi (ég var jú á 35 mílna hraða...) og mín landlæga paranoia tók sig umsvifalaust upp: Kallarnir á verkstæðinu ætluðu að ná sér í aukapening með því að taka þurrkurnar úr sambandi, svona fyrst ég hafði prúttað dekkin niður í verði!! Ég stoppaði á bílastæði og fór út til að gá hvort þurrkurnar væru ekki alveg áreiðanlega enn á bílnum og hvort ég væri ekki alveg áreiðanlega á réttum bíl, svo brunaði ég bálill á verkstæðið aftur og spurði eigandann byrst í bragði hvort hann gæti útskýrt þessa undarlegu tilviljun fyrir mér, að þurrkurnar hefðu orðið bráðkvaddar þegar hans menn litu á bílinn minn. Maðurinn tók dónaskapnum í mér með stakri ró og sendi mann út að kíkja á dæmið. Sá ræsti Eirík og kveikti á rúðuþurrkunum sem runnu makindalega yfir framrúðuna eins og ekkert væri. HALLÆRISLEGT!!! Í eymd minni bað ég manninn að kenna mér galdraþuluna sem hann hefði þulið yfir Eiríki, hann bara yppti öxlum og horfði á mig með hinum voðalega "yeah, right" svip þegar ég reyndi að útskýra fyrir honum að þurrkurnar hefðu Í ALVÖRUNNI verið alveg dauðar. Allevejne, nú er ég gjörsamlega búin að skíta mig út á ódýrasta dekkjaverkstæði bæjarins og held ég verði bara að færa eigandanum súkkulaðikassa ef ég þarf einhvern tímann að leita til þeirra aftur.
Í eftirmiðdaginn var svo seminar í boði jarðfræðideildarinnar og civil engineering (hvað í mósköpunum heitir það á íslensgu??) um skjálftann mikla og tsunami-inn í desember. Það var ógissla gaman!!!!!!!
mánudagur, febrúar 07, 2005
Sólbrunnin og sæl!!
Helgin var bara nokkuð góð. Við sváfum undir hálfberum himni í tvær nætur, skíðuðum/gengum/duttum umhverfis eitt fjall annan daginn og klifruðum bráðnandi ís hinn daginn og þurrkuðum blauta sokka og skó fyrir framan arininn í steikhúsi nokkru í ólympíuþorpinu Lake Placid. Það var sólskin og brakandi blíða yfir daginn, svolítið kalt á nóttunni og aldrei bærðist hár á höfði. Svoleiðis veður kallast ótrúlegt og svona ferðir kallast snilld.
föstudagur, febrúar 04, 2005
Ferðahelgi
Jæja, þarf að fara að koma mér úr vinnunni. Til stendur að bruna til Adirondacks-fjallanna í kvöld með nokkrum kunningjum og stunda heilnæma útivist yfir helgina. Skíðaganga á morgun, ísklifur á sunnudaginn. Biðst afsökunar á bréfaleti til vina og kunningja en það er erfitt að finna tíma til skrifta innan um nám og vinnu (sem er nú frekar lítið sinnt, ehemm) og skíðaferða... úff, ég er hrikaleg. En þetta er gaman !! :Þ
miðvikudagur, febrúar 02, 2005
Þelamörk, efri hæð
Aðvörun: SKÍÐAFÆRSLA!!!! Gæti reynst óinnvígðum óbærilega leiðinleg lesning!!
Já, mín er sko í sjöunda himni í kvöld. Ég fór á skíði núna áðan, sem er nú ekki í frásögur færandi, nema fyrir það að ég ákvað í þetta skiptið að segja fortíðarþrá og púrítanisma stríð á hendur og ná mér í alvöru nútíma-telemarkgræjur fyrir kvöldið. Þar sem skíðin góðu sem ég fékk hjá kunningja mínum Chris um daginn eru ekki búin að fara í "aðlögun" þá leigði ég skíði (ekki gönguskíði heldur downhill telemark-skíði) og plast-skíðaskó hjá Outdoor Education hér á kampus.
Og maður lifandi!! Eftir að detta í fyrstu tveimur þremur beygjunum á nýju skíðunum fór ég að finna mig í þeim og áður en ég vissi af var græna auðvelda brekkan orðin alltof auðveld, jafnvel í harðfenninu og skaranum, og moi allt í einu orðin meira kompetent telemarkari en ég hefði þorað að láta mig dreyma um! Næst prófaði ég bláa brekku sem ég hafði eitthvað verið að reyna við áður með skrautlegum árangri. Í annarri tilraun komst ég niður dettulaust. Þá var ekkert eftir nema klára kvöldið í erfiðustu brekkunni, mjórri og brattri black diamond, og ég bara massaði hana! Þurfti reyndar að stoppa milli allra beygjanna til að fara ekki út í skurð, en komst niður án einnar einustu byltu, sem eru nú annars orðnar mitt vörumerki í brekkunum.
Það sem ég er mest gáttuð (gáttuðust???) á er hvað græjurnar skipta ótrúlega miklu máli hérna. Árinni kennir illur ræðari o.s.v., en það virðist bara skipta höfuðmáli hvernig skíðum maður er á og hvernig skóm. Átti von á e-m framförum með betri græjur, ekki því að koma út úr skápnum :) Ari vinur minn var á sínum leðurskóm í kvöld og þjáðist sáran í harðfenninu, svo mikið að það lá við að ég væri með móral yfir hvað mér gekk vel. En hey, drengurinn fær ekkert að fara aftur án plastskóa í farangrinum. Fyrir mína parta, þá fá leðurskórnir og löngu mjóu gönguskíðin bara að dúsa heima héðan í frá þegar farið er í rísortið!
Já, mín er sko í sjöunda himni í kvöld. Ég fór á skíði núna áðan, sem er nú ekki í frásögur færandi, nema fyrir það að ég ákvað í þetta skiptið að segja fortíðarþrá og púrítanisma stríð á hendur og ná mér í alvöru nútíma-telemarkgræjur fyrir kvöldið. Þar sem skíðin góðu sem ég fékk hjá kunningja mínum Chris um daginn eru ekki búin að fara í "aðlögun" þá leigði ég skíði (ekki gönguskíði heldur downhill telemark-skíði) og plast-skíðaskó hjá Outdoor Education hér á kampus.
Og maður lifandi!! Eftir að detta í fyrstu tveimur þremur beygjunum á nýju skíðunum fór ég að finna mig í þeim og áður en ég vissi af var græna auðvelda brekkan orðin alltof auðveld, jafnvel í harðfenninu og skaranum, og moi allt í einu orðin meira kompetent telemarkari en ég hefði þorað að láta mig dreyma um! Næst prófaði ég bláa brekku sem ég hafði eitthvað verið að reyna við áður með skrautlegum árangri. Í annarri tilraun komst ég niður dettulaust. Þá var ekkert eftir nema klára kvöldið í erfiðustu brekkunni, mjórri og brattri black diamond, og ég bara massaði hana! Þurfti reyndar að stoppa milli allra beygjanna til að fara ekki út í skurð, en komst niður án einnar einustu byltu, sem eru nú annars orðnar mitt vörumerki í brekkunum.
Það sem ég er mest gáttuð (gáttuðust???) á er hvað græjurnar skipta ótrúlega miklu máli hérna. Árinni kennir illur ræðari o.s.v., en það virðist bara skipta höfuðmáli hvernig skíðum maður er á og hvernig skóm. Átti von á e-m framförum með betri græjur, ekki því að koma út úr skápnum :) Ari vinur minn var á sínum leðurskóm í kvöld og þjáðist sáran í harðfenninu, svo mikið að það lá við að ég væri með móral yfir hvað mér gekk vel. En hey, drengurinn fær ekkert að fara aftur án plastskóa í farangrinum. Fyrir mína parta, þá fá leðurskórnir og löngu mjóu gönguskíðin bara að dúsa heima héðan í frá þegar farið er í rísortið!
mánudagur, janúar 31, 2005
sunnudagur, janúar 30, 2005
Tvíburaafmæli
Frændsystkini mín í Árósum eiga tveggja ára afmæli í dag (jú, rétt náði að koma þessu inn á síðuna áður en sá 31. rennur upp!). Innilega til hamingju, elsku Tómas og Lilja!
Q - viðbætur
Hef eitthvað verið að reka mig á að fólk hafi ekki grænan Guðmund um hvað ég er að tala um þegar ég nefni Q-prófið.
Þegar mann (eða konu, í mínu tilfelli) langar að ná sér í doktorsgráðu í einhverjum fræðum þá þarf maður að hafa litla nefnd sérfræðinga sér til halds og trausts. Þessi nefnd vill að vonum vita hvort maður sé algjör aulabárður sem komst inn í skólann með svikum og prettum eða hvort það sé í alvörunni smá vit í kollinum á manni. Til að fá svar við því eru ein þrjú munnleg próf lögð fyrir mann á ferlinum frá því að vera grænjaxl á fyrsta ári til þess að vera sprenglærð á ump-ta ári. Ég var á föstudaginn í því fyrsta af þessum þremur. Tilgangurinn með því, fyrir utan að ganga úr skugga um að ég sé ekki einhver Felix Krull (sem er einmitt ein af uppáhaldspersónunum mínum), er að sjá hvað nemandinn kann ekki nógu vel svo hægt sé að sjóða saman kúrsaplan handa honum/henni.
Eins og skiljanlegt er þá eru flestir að farast úr stressi fyrir svona próf, enda ekki skemmtileg tilhugsun að vera rekinn á gat fyrir framan nefndina sína. Leiðbeinandinn minn var svo hugulsamur að taka smá svona father-to-son pakka á mig á fimmtudaginn, þar sem hann minnti mig á að enginn hefði í huga að láta mér líða eins og asna eða vera eitthvað nastí, þetta væri bara nauðsynlegt skref í átt að því að útskrifast. Ég ákvað að slappa vel af á lokasprettinu og las ekki staf, fór í staðinn á skíði á fimmtudagseftirmiðdaginn og svo í partý! Þetta forðaði mér frá því að deyja úr stressi og á föstudagsmorguninn var ég alveg merkilega róleg. Svo byrjaði prófið og gekk alveg merkilega vel. Reyndar kom í ljós að ég er búin að gleyma h.u.b. öllu sem ég lærði í tölfræðinni heima, en þeim virtist standa nokk á sama, settu á mig tvo tölfræðikúrsa í viðbót og fóru svo bara að tala um verkefnið mitt og vettvangsvinnuna á Hawaii. Ég var ekki einu sinni send fram á meðan þeir réðu ráðum sínum um örlög mín, það var bara þegjandi samkomulag um að ég hefði náð.
Eftir prófið var ég svo úrvinda að ég gat varla hugsað. Stephanie og Melissa buðu mér í hádegismat og svo átti að halda duglega upp á áfangann um kvöldið. Það tókst ekki betur til en svo að ég sofnaði alklædd ofan á rúmteppi heima klukkan hálfníu um kvöldið og vaknaði um miðja nótt. Ég reyni bara aftur seinna, enda get ég haldið upp á Q-prófið alveg þangað til ég tek A-prófið!!!
Þegar mann (eða konu, í mínu tilfelli) langar að ná sér í doktorsgráðu í einhverjum fræðum þá þarf maður að hafa litla nefnd sérfræðinga sér til halds og trausts. Þessi nefnd vill að vonum vita hvort maður sé algjör aulabárður sem komst inn í skólann með svikum og prettum eða hvort það sé í alvörunni smá vit í kollinum á manni. Til að fá svar við því eru ein þrjú munnleg próf lögð fyrir mann á ferlinum frá því að vera grænjaxl á fyrsta ári til þess að vera sprenglærð á ump-ta ári. Ég var á föstudaginn í því fyrsta af þessum þremur. Tilgangurinn með því, fyrir utan að ganga úr skugga um að ég sé ekki einhver Felix Krull (sem er einmitt ein af uppáhaldspersónunum mínum), er að sjá hvað nemandinn kann ekki nógu vel svo hægt sé að sjóða saman kúrsaplan handa honum/henni.
Eins og skiljanlegt er þá eru flestir að farast úr stressi fyrir svona próf, enda ekki skemmtileg tilhugsun að vera rekinn á gat fyrir framan nefndina sína. Leiðbeinandinn minn var svo hugulsamur að taka smá svona father-to-son pakka á mig á fimmtudaginn, þar sem hann minnti mig á að enginn hefði í huga að láta mér líða eins og asna eða vera eitthvað nastí, þetta væri bara nauðsynlegt skref í átt að því að útskrifast. Ég ákvað að slappa vel af á lokasprettinu og las ekki staf, fór í staðinn á skíði á fimmtudagseftirmiðdaginn og svo í partý! Þetta forðaði mér frá því að deyja úr stressi og á föstudagsmorguninn var ég alveg merkilega róleg. Svo byrjaði prófið og gekk alveg merkilega vel. Reyndar kom í ljós að ég er búin að gleyma h.u.b. öllu sem ég lærði í tölfræðinni heima, en þeim virtist standa nokk á sama, settu á mig tvo tölfræðikúrsa í viðbót og fóru svo bara að tala um verkefnið mitt og vettvangsvinnuna á Hawaii. Ég var ekki einu sinni send fram á meðan þeir réðu ráðum sínum um örlög mín, það var bara þegjandi samkomulag um að ég hefði náð.
Eftir prófið var ég svo úrvinda að ég gat varla hugsað. Stephanie og Melissa buðu mér í hádegismat og svo átti að halda duglega upp á áfangann um kvöldið. Það tókst ekki betur til en svo að ég sofnaði alklædd ofan á rúmteppi heima klukkan hálfníu um kvöldið og vaknaði um miðja nótt. Ég reyni bara aftur seinna, enda get ég haldið upp á Q-prófið alveg þangað til ég tek A-prófið!!!
Franz
Keypti mér Franz Ferdinand í gær af því ég var svo mikið að hugsa til hennar Láru systur (hún var búin að segja mér hvað þetta væri frábært band... er ekki alveg að fylgjast með þessa dagana). Er alveg afskaplega ánægð með diskinn. Hrein schnilld!
Þoliddiggi !!
Lára systir er komin til Nýja-Sjálands. Go girl!! Við skulum öll senda henni góða strauma.... núna!
Þegar ég startaði tölvunni núna áðan þá voru öll bookmarks-in í Mozillu horfin. Hvorki tangur né tetur eftir og ég finn ekki folderinn þar sem þau eiga að vera skv. hjálparsíðunni. Helvítis andskotans djöfulsins helvíti.
Annars allt í góðum gír, nema bara letin til vinnu sem hrjáir mig öllum stundum. Fór á gönguskíði í morgun og skemmti mér konunglega í góða veðrinu. Vinur hans Nicolas vinar míns sá aumur á mér og telemark-tilraunum mínum og lánaði mér gömlu "alvöru" telemark-skíðin sín; þau eru tvöfalt breiðari en mín og ættu að vera aðeins auðveldari í meðförum. Nú bara verð ég að drífa mig upp í fjall að prófa.
Ætti að vera að skrifa styrkumsókn núna en fæ mig tæplega til þess. Kannski ég prófi aftur...
Þegar ég startaði tölvunni núna áðan þá voru öll bookmarks-in í Mozillu horfin. Hvorki tangur né tetur eftir og ég finn ekki folderinn þar sem þau eiga að vera skv. hjálparsíðunni. Helvítis andskotans djöfulsins helvíti.
Annars allt í góðum gír, nema bara letin til vinnu sem hrjáir mig öllum stundum. Fór á gönguskíði í morgun og skemmti mér konunglega í góða veðrinu. Vinur hans Nicolas vinar míns sá aumur á mér og telemark-tilraunum mínum og lánaði mér gömlu "alvöru" telemark-skíðin sín; þau eru tvöfalt breiðari en mín og ættu að vera aðeins auðveldari í meðförum. Nú bara verð ég að drífa mig upp í fjall að prófa.
Ætti að vera að skrifa styrkumsókn núna en fæ mig tæplega til þess. Kannski ég prófi aftur...
föstudagur, janúar 28, 2005
NÁÐI!!!
Q-prófið ógurlega yfirstaðið. Það var alls ekki jafnógurlegt og ég hélt það yrði og, það sem mestu skiptir, ég náði. VEI!!!!
þriðjudagur, janúar 25, 2005
U2 í Boston 24. mai
Vei!!!!! Er búin að kaupa tvo miða á U2-tónleika í Boston þann 24. mai! Sem skráður aðdáandi fékk ég forkaupsrétt á miðum og tókst að næla í tvo... þeir eru reyndar sitt hvoru megin í höllinni en who gives a shit - ekki ætla ég að vera að mæna á hvern/hverja þá sem verður svo heppin/-n að vera boðið með heldur ætla ég að mæna á snillingana á sviðinu. Jibbí skvibbí!!!!!!!!!!!
mánudagur, janúar 24, 2005
Sjálfbærnin, já
Skv. vitringum í Ameríku erum við Íslendingar duglegir að koma sjálfbærri þróun á koppinn. Í frétt Moggans stendur m.a.:
Það er ég nú hrædd um að við komumst ekki hærra á listanum góða þegar álverið í Reyðarfirði fer að spúa brennisteinstvíoxíði og flúoríði út í rokið!
Við getum nú samt öll lagt okkar af mörkum... kaupa t.d. lífræna mjólk og taka með sér pokana út í búð í staðinn fyrir að styrkja alltaf pokasjóð.
Lifi sjálfbærnin. Halelúja. Amen.
Vísindamennirnir taka mið af 75 atriðum, svo sem því hve mörg börn deyja úr öndunarfærasjúkdómum, fólksfjölgun, gæðum vatns, ofveiði, losun gróðurhúsalofttegunda og brennisteinstvíildi sem á þátt í svonefndu súru regni.
Það er ég nú hrædd um að við komumst ekki hærra á listanum góða þegar álverið í Reyðarfirði fer að spúa brennisteinstvíoxíði og flúoríði út í rokið!
Við getum nú samt öll lagt okkar af mörkum... kaupa t.d. lífræna mjólk og taka með sér pokana út í búð í staðinn fyrir að styrkja alltaf pokasjóð.
Lifi sjálfbærnin. Halelúja. Amen.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
