Did I say idiots??

Idiot, and the consequences of idiocy.

Canyons and volcanoes

Am headed for the island of Kaua'i sometime early next week. While in Kaua'i, I plan to make my way into the heart of the Waimea Canyon for some water samples from the stream and its tributaries, and also to drive around the island and gather water from some of the major streams on the island. All in the name of science. Life is hard.

On Kaua'i, I also plan to recover from the coming weekend. The students have a long weekend now (the ones still in the house have been sipping rum and coke since lunch and we all went to this beach in the afternoon) and two of them are planning to hike up Mauna Loa on Saturday and Sunday. I'm going to go with them. It's not a trivial undertaking, actually, the mountain is the biggest volcano in the world and, when measured from sea level, is higher than Everest. I'm not sure we're starting our hike that far down its slopes... actually we are going to drive up to the observatories up there and hike the last few thousand feet to the summit. On the summit there is a huge caldera (scroll down the page to see the ML caldera) that the small geologist inside me just can't wait to see.

Life is hard indeed.

A big smile

has not left my face all day :) I'm getting a visit! Yay!!

Game over

The course is over!! The students are absolutely bursting with relief, so much so that right now most of them are drunk and shrieking in the living room right next to my bedroom. It's nice to hear them have a good time, apparently having survived a course of this caliber is enough to make friends of former foes and whatnot. Wonderful :) Think I might have to go and join them. Someone's being taught to dance and the girls are having a great time cheering him on. Have to take a look.

R.I.P.

BIOGEOrge blew a fuse in the field today. I couldn't help almost pissing myself with laughter. Everything breaks here. EVERYTHING!!

On the carpet

My dad's wife, Sigga Hanna, opened her first (to my knowledge) solo exhibition today, Saturday. Congratulations, Sigga, I'm so proud of you!

Tough, tougher, toughest

This will be hard. Me and homework.

More trenches in cowboy country

or should I call them soil pits??

We spent the day digging more holes, in addition to the ones we had already dug on the Kohala Ranch on Monday. Today we dug at the Kahua Ranch, kept company to the cows and enjoyed wonderful weather pretty much the entire day. Like I told you yesterday, there's nothing like rolling around in the mud and getting all dirty. Wonderful. A tiny stream, flowing under the open sky for approximately 4 meters, was also discovered and, as a rare thing in these places where all water is instantly soaked up by the rocks, it was immediately sampled. So, my sample stock is slowly but surely increasing. One day they'll be part of my thesis. Yay, that's nice to know.

Last night we watched Closer. None of us has quite figured out yet what to make of it. And for the first time Jude Law totally failed to impress me. Hmmm... I think the movie might just have been crap.

Tonight: A sushi place in Hawi.

Yoga, Gaia and Bjerrum

One of the students took me to a yogaclass last night. After five-hundred downward-facing dogs and quite a lot of warriors, plus some other more obscure stuff, I was totally hammered and so totally relaxed that I almost fell asleep on the floor of the studio. Today, my lower back has been reminding me of the class... which is good, I guess.

The usual destruction/malfunction mode of our class was traded today for some constructive volunteering work. We were all sent out to this wildlife sanctuary, where no cattle or wild pigs (not very popular around here, since non-native) are allowed access, to plant some saplings of endangered Hawai'ian trees. It was very nice to bury one's fingers in the soil and get all dirty. Loved it!

Now: Help some students with the homework. Bjerrum-plots and redox equations, here we come!!

Take a deep breath

Had just written a long email about an afternoon off. The computer ate it.

I want

candy

Report from the trenches

The biogeochemistry class is turning into a survival issue for most of the gadgets we brought out here. I don't know what it is, the weather or my hairdo or what, but for some reason or other this stuff is all dying.

Today's near-death experience was alloted to BIOGEOrge, a small green guy who measures photosynthesis in leaves and breathing in soils. BIOGEOrge is a really cool guy. However, it was not very cool when my advisor and I were out in the field today. Actually, it started emitting smoke and some pretty awful smell. Why? Heaven knows. Maybe it was so tired from pumping the atmospheric carbon dioxide levels down from their current 370 ppm to the 60 ppm we read on the screen. And maybe it was just my hairdo.

Fortunately, however, BIOGEOrge survived. So did we.

Tuesday night beer

this time: Not available at the Chapter House.

Auf Englisch, bitte

In the interest of the common good, I will henceforth and for a little while, say 7 or so weeks, blog in English. Enjoy while it lasts!

Our course is finally taking off, after a somewhat stumbling (as in, nothing works) start. It chose the day to do so, too, the first day since I arrived here that I haven't, at any point during the morning, afternoon or evening, been rained heavily upon. Instead we had the most glorious view of four volcanoes (and lots of cattle) while doing our fieldwork, and the 30+ sunblock I smeared all over me could only barely keep up with the UV-ray bombardment.

Mauna Kea was rather terrific in the setting sun. I never realised before how immense it is. Trust me, it's big. It's so big that it fills out the floor-to-ceiling window in the dining hall. It's so big that even Greek Peak looks small by comparison, Shan. And you can ski it! It's the real thing. And you can go there to gaze at the stars through fancy telescopes, some of which can be seen from below looking like petrified giants. Will most definitely have to do that.

As you all can see, life as a grad student on the Big Island is obviously tougher than I ever imagined it would be. The toughest part of today has to be when we went to the beach after completing our field work. How - and I mean HOW - can anyone be expected to live with this?!?! Give me rain, give me fog, give me Ithaca weather! Now!!

Ýmis konar snilld

Í dag keypti ég mér nýjan geisladisk. Maðurinn er snillingur, þetta er alveg agalega fallegt :)

Þessa dagana er Stóra Eyjan undirlögð af hátíðahöldum. Við í prógramminu mínu fórum á miðvikudaginn og sáum fyrstu danssýninguna. Í kvöld og annað kvöld fer svo sjálf hula-keppnin fram, í kvöld er það hefðbundinn hula-dans og á morgun nútíma hula. Þessu er öllu saman sjónvarpað beint og hún Nona, einn nemendanna í prógramminu okkar, hefur setið alveg frá sér numin af hrifningu að horfa á snilldina, og lýsa henni fyrir hverjum sem heyra vill, í allt kvöld.

Kúrsinn "minn" ætlar að fara eitthvað brösuglega af stað. Jarðvegshitamælirinn sem grafinn var í jörð hér nálægt er orðinn vatnssósa, hættur að mæla hita og næst ekki upp. Jónaskiljan okkar, sem kostar 40 þúsund dollara og var send með ærinni fyrirhöfn og tilkostnaði frá Íþöku svo greina mætti nokkur vatnssýni, virkar ekki sem skyldi. Okkur hefur ekki einu sinni tekist að fá einföldustu títrun (á menntaskólalevel) til að virka. Við erum auðsýnilega snillingar, bara í öfuga átt. Það eina sem ekki er bilað og/eða með stæla er litla jónagræjan sem ég fékk skipt fyrir nokkrum vikum. Ef hún myndi ekki virka heldur... allamalla.

Hraunað á hringveginn

Í gær og dag var hringvegurinn umhverfis Hawai'i-eyju tekinn fyrir. Reyndar svindluðum við smá og keyrðum yfir á austurströndina gegnum "skarðið" (2000 m y.s.) sem skilur að risahlussurnar tvær Mauna Kea og Mauna Loa, en að öðru leyti héldum við okkur á hringveginum. Skarðið var svoldið svona eins og að keyra uppi við Kröflu á tímabili, kolbikasvart hraun og úrhellisrigning. Það rigndi líka mjög hressilega á okkur á austurströndinni og ekkert virtist regninu ætla að linna eftir því sem við nálguðumst Volcanoes-þjóðgarðinn. Til að komast að svæðinu þar sem eldvirknin er þarf að keyra niður nokkra háa klettastalla niður að ströndinni og þegar við keyrðum niður af þessum stöllum, eða pali eins og klettar heita á hawaiisku, urðu verstu regnskýin sem betur fer eftir í upphæðum. Þannig var komið næstum-sólskin gegnum skúraleiðingarnar þegar við hófum gönguna.

Claire, sem er 7 ára, stjórnaði gönguhraðanum. Elly, 3ja ára systir hennar, var í poka á baki mömmu sinnar og moi tölti með. Gangan inn eftir tók okkur rúma tvo tíma í hávaða-mótvindi og ansi hressilegum regnskúrum. Í dagsbirtunni sást ekki mikið hraun renna til að byrja með og mér fannst þetta innst inni hálfgert frateldfjall, engin læti og vá-stuðullinn skuggalega lágur.

Þegar Claire var alveg að komast á stigið sem ég á hennar aldri hefði komist á strax eftir kortérs labb, i.e. að kasta sér á andlitið æpandi og gólandi og sverja þess eið að ganga ekki feti lengra á ævinni, fór hraunrennslið loks að gera vart við sig í fjarska. Sú stutta kættist aðeins og með miklum fortölum tókst að fá hana til að koma sér fyrir eigin afli að útsýnisstaðnum. Þar var múgur og margmenni að skoða og við fengum okkur sæti og sáum mjóa hrauntaumana renna út úr kletti ofan í sjó. Þetta var fínt fyrir mig í bili, mér fannst ég alveg hafa himinn höndum tekið og sat opinmynnt að dást að herlegheitunum meðan Claire útskýrði fyrir mér helstu fakta um hraun. Eins og að ofan segir þá er hún 7 ára gömul en hún getur farið beint í mastersprógrammið í jarðfræði, alin upp eins og hún er af tveimur jarðfræðiprófessorum! Á meðan við þrjár, Claire, Elly og ég, virtum undrið fyrir okkur fór Alex með vídeókameruna nokkrum metrum lengra út eftir, þar sem orðrómur fór af mikilli hraunelfur. Þegar hún kom til baka var útsýnið mitt farið að takmarkast allverulega af rauðhærðum krullukollum frá Skotlandi sem höfðu af einskærri tillitssemi plantað sér beint fyrir framan okkur þrjár svo engin okkar sá neitt lengur.

Ég rölti því yfir að hraun-ánni og viti menn, vá-stuðullinn, sem hafði reyndar hækkað allsvakalega þegar ég sá hraunið renna ofaní sjó, hoppaði alveg lengst út að endimörkum kortsins. Þarna var hraun að mjaka sér út um allar sprungur, og ofan í sprungunum sást rauð glóð hvar sem litið var. Mér fannst þetta hálfskuggalegt og fór eitthvað að vara fólk við því hvað þetta væri nú allt saman hættulegt. Sem betur fer tók ég mig svo saman í andlitinu og minnti sjálfa mig á að ég væri ekki leiðsögumaður fyrir þessa túristafávita heldur væri ég bara túristafáviti sjálf. Það var samt svoldið skerí að labba á þessu... glóandi og fljótandi hraun undir fimm sentimetra hraunskán sem heldur manni uppi. Ég var alveg bergnumin yfir þessu öllu saman og hálfhljóp yfir hraunið, þar til ég sá að ég var alveg við það að hlaupa út á rennandi hrauntungu þar sem þetta fimm sentimetra þykka og gráa var ekki búið að myndast! Þá snarstoppaði ég og dró andann djúpt nokkrum sinnum... (hefði betur sleppt því, brennisteinninn ekki mjög heilsusamlegur) og um leið var þjóðgarðsvörðurinn mættur: Hvernig hefur þú það svo í dag? Fínt, takk. Einmitt, en þú ættir nú að fara að færa þig, annars bráðna sólarnir þínir neflilega. Já, akkúrat, einmitt, þakka þér fyrir. Þetta var sem sagt ever so slightly súrrealísk upplifun, ég skal sko segja ykkur það.

Þegar þarna var komið sögu var farið að rökkva og rigningin kom aftur af fullum krafti. Við biðum af okkur skúrina undir kletti og vorum allar orðnar hundblautar þegar stytti upp. Sem betur fer, í þessu tilfelli, er alveg svakalega heitt nálægt hrauninu og við röltum aftur yfir að glóandi hraunbólstrunum til að þurrka okkur. Vindurinn hlýnar svo af varmastreyminu frá kólnandi hrauninu að þetta er eins og að standa inni í þurrkara og á nokkrum mínútum vorum við allar skraufaþurrar. Þá tók við ganga í myrkri til baka yfir hraunið. Hraunrennslið sést miklu betur í myrkri og á þessari göngu til baka gerði ég mér loks grein fyrir því hvað það er í raun mikið hraun að renna þarna. Öll hlíðin ofan við okkur var þakin bæði mjóum og breiðum hraunám á mörg hundruð metra kafla og hraun rann í sjó fram miklu víðar en þar sem við höfðum séð.

Það sem mér fannst eiginlega merkilegast við þetta allt saman er að það skuli yfirhöfuð vera hægt að fara að hrauninu og horfa á það renna rétt við nefið á sér. Hawaii tilheyrir jú Bandaríkjunum. Í Bandaríkjunum ertu látin skrifa undir plögg til að afsala þér öllum rétti til hugsanlegra málsókna ef þú stígur upp í rútu á vegum saumaklúbbsins þíns. Skilti hóta þér málsókn ef þú gengur niður snjóugar tröppur í næsta state park. Við Kilauea máttu ganga ofan á fimm sentimetra þykku hraunlagi ofan á 1200°C heitu hrauni og þjóðgarðsverðinum gæti ekki staðið meira á sama. Mér finnst að ríkin 49 á meginlandinu ættu að taka sér Hawaii-attitúdið til fyrirmyndar!

Þetta var í gær. Í dag fórum við aftur í þjóðgarðinn til að sjá allt sem við slepptum í gær fyrir gönguna, en sáum nánast ekkert vegna úrhellisrigningar. Ég náði nú samt að sjá aðalgíginn á Kilauea-eldfjallinu, svo og Kilauea Iki-gíginn fræga. Þar voru gerðar alveg svakalega merkilegar rannsóknir í bergfræði sem allir, og ég meina ALLIR, jarðfræðistúdentar læra um. Rigningin hefur varla yfirgefið okkur í allan dag, nema í þessa tvo tíma sem ég rölti um Kona-bæ að versla og hafa það næs. Á morgun byrjar kennsla í kúrsinum sem ég er TA í, en þar sem leiðbeinandinn minn kennir kúrsinn er eins við því að búast að fyrirlesturinn verði um kaffirækt eða pólitík. Sjáum til hvað gerist næst!

Tralalala

FYI: Ég mæli ekki með hálfum poka af jógúrthúðuðum rúsínum í morgunmat.

Djövulli er allt dýrt á Hawai'i. Maður lifandi. Ég keypti tvo pakka af morgunkorni, tvo lítra af mjólk og einn kaffipakka í dag og pungaði út 26 dollurum fyrir herlegheitin. Held ég verði að drífa mig til baka til Íþöku áður en ég stingst á hausinn.

Í þessum ágæta nýja heimabæ mínum er engin ástæða til að sakna Íslands. Hér rignir viðstöðulaust, yfirleitt svona smá rigningu sem er blaut en samt eiginlega ekki neitt neitt. Vindurinn blæs af svo miklum móð að trén vaxa samsíða jörðinni. Svo um leið og niður úr söðlinum kemur dettur allt í dúnalogn. Waimea (bærinn) liggur neflilega í söðli milli tveggja útkulnaðra eldfjalla, Kohala í norðri og Mauna Kea í suðri. Staðvindarnir úr suðaustri blása upp hlíðarar og er svo veitt eins og í gegnum trekt inn í söðulinn. Þess vegna er sjaldan ef nokkru sinni logn í bænum og vindarnir sterkari en víðast hvar annars staðar.

Þetta var mjög áberandi í gærkvöldi. Alex, konan sem sér um prógrammið hér, stakk upp á að borða kvöldmat á ströndinni. Ég hélt nú bara hún væri eitthvað biluð því hér í bænum rigndi og rokið var alveg formidable. Enginn gerði hins vegar athugasemd við uppástunguna svo ég hélt mér saman. Kínverski maturinn var sóttur og svo brunað niður í Spencer Beach Park, við rætur Kohala-fjalls. Á leiðinni niður eftir, ca. 10 mínútna akstur, stytti upp og í baksýnisspeglinum gat að líta þrjú eldfjöll, Mauna Kea, Mauna Loa og Hualalai, sem öll voru ósýnileg vegna regnskýja frá Waimea-bæ, baða sig í síðustu geislum sólarinnar. Á ströndinni var hlýtt og bara smá gola af hafi meðan Waimea-bær var enn kyrfilega umvafinn regni og roki. Mér sýnist sem sagt að málið sé að vera ekkert að púkka of mikið upp á þennan nýja heimabæ minn og borða í staðinn dinnerinn on the beach á hverju kvöldi.

Lei

Steingleymdi að segja ykkur að hann Chris sem kom að sækja migá völlinn hér á Stóreyju skellti einum svona edilonsfínum kransi um hálsinn á mér í kveðjuskyni. Haldiði maður sé nú lekker?? Minn er úr svona blómum sem eru lengst til hægri, gulum og hvítum. Svo ilmar þetta svona líka agalega vel. Edilon, alveg hreint.

Bloggfall og það sem er við hæfi

Ég verð nú að segja að mér finnst þið hundleiðinleg. Enginn kommentar á færslurnar mínar lengur. Ef þið farið ekki að taka ykkur saman í andlitinu fer ég bara að hætta þessu. Væl.

Nú, að öðru. Mér finnst ekki annað við hæfi en að láta ykkur öll, sem núna liggið andvaka í bælinu af spenningi yfir páskaegginu sem bíður ykkar í fyrramálið, vita að ég komst heil á húfi yfir á Stóru eyjuna, þrátt fyrir að gemsinn minn hafi gleymst í Waikiki og að ég hafi ekki átt bókað flug milli eyjanna. Flugfélagastarfsmenn, sérstaklega þeir sem svara símum og þurfa að kunna að telja upp að tíu, eru miklar mannvitsbrekkur og eiginlega uppáhaldsfólkið mitt. Ein svoleiðis sannfærði mig um það fyrir rúmri viku að hún væri búin að breyta fluginu mínu, svo mætti ég á flugvöllinn í morgun og bara sorrý Stína, þú misstir af fluginu þínu og þarft að kaupa nýjan miða. Það þarf eiginlega ekki að taka það fram að undirrituð gjörsamlega missti sig. Eftir þetta public display of affection er ég nokkuð viss um að Íslendingum verður ekki framar hleypt inn í fylkið.

Á stóru eyjunni er rok og rigning og hálfgert gæsahúðarveður. Hraunið er alveg svakalega svart og grasið alveg svakalega grænt og eitthvað finnst mér pálmatrén sem vaxa upp úr hraunreipunum stinga í stúf við grámosann sem býr í hraunflákum hugans. Kúrsinn sem ég er hér til að aðstoðar-kenna í byrjar á miðvikudaginn, þangað til er eiginlega bara frí og mér skilst að á mánu- og þriðjudaginn ætli ég í gönguferð að skoða gosið í Mauna Loa. Mér hlakkar svo mikið til að ég verð bara eins og fimm ára óviti, mér hefur neflilega alltaf langað að sjá hraun renna en aldrei tekist!! Vona það hafist í þetta skiptið.

Vidforlar

Eg var allt i einu ad fatta (jamms, thetta tekur tima) ad vid systurnar erum nuna badar vid Kyrrahafsstrendur. Flottar!

Aloha

20 tima ferdalag yfirstadid og undirritud situr a barnum a Waikiki Sand Villa ad sotra Heineken. Viljidi spa, eg aetladi ad tipsa skutlu-bilstjorann 2 dollara og let hann ovart fa 11, og hann sagdi ekkert. Farid er 8 dollarar. Ullabjakk. Hann var nu reyndar med running commentary, med song og hljodeffektum og ollum pakkanum, a leidinni. En samt.

Tolvan min i vinnunni "is having hardward problems", eins og tolvugaeinn okkar ordadi thad i postinum. Eg aetladi ad kopera gogn yfir a geisladisk i gaer og hafa med mer hingad og sumir folderarnir virtust tomir. Jesus Maria og Petur. Dell er ad senda okkur nyjan hardan disk. Leggjumst nu oll a baen ad gognin min seu ekki horfin. Eg verd i marga daga ad danloda og prosessa aftur oll gognin sem eg nadi ekki i i gaer. Held malid se ad fjarfesta i auka hordum disk til ad bakka allt upp a.

Rokkar Hawaii sokkunum minum? Thad er god spurning. Her er allt of fint vedur til ad vera eitthvad i sokkum. Svarid er thvi liklegast nei.

Flyg til Kona i fyrramalid. Uppdeit sidar.

smö

rosalega er undarleg lykt af döktteipi. ætli ég sé í vímu??

var búin með snilldarfærslu um áhrif stress á mannslíkamann... týndi henni. þar með eru áhrif stress á mannslíkamann lifandi komin. ætla út af þessu labbi og út í hreint loft áður en teipið drepur þessar fáu gráu sem eftir eru.

heyrumst af e-m flugvelli, lifið heil.

Ekki alveg svona svart

nei nei, Herdís mín, ekki alveg svona neikvæð. Hver þarf svo sem að fara í vorfríinu (sem nú stendur sem hæst) alla leið til Aspen til að fara á skíði?? Það verður náttla bara strápilsið og blómahálsmenin sem blíva frá og með laugardeginum. Ef ég missi ekki af vélinni, þ.e.a.s.

Brottfararstress

Núna er Herdís ekki hress. Ég fer á föstudagsmorguninn til Hawai'i og er á fullu að undirbúa brottför. Óskipulögð eins og ég er þá er ég ekki búin að neinu og finn stressið hellast yfir. Það á eftir að senda hálft efnafræðilabb úr húsi og í viðbót á ég eftir að pakka öllum mínum eigum, koma þeim í geymslu og þrífa eftir mig á gamla staðnum. Ofan á allt þetta bætist að ég held að ég eigi eftir að verða gaga af að vera á Hawai'i í tæpar átta vikur.

Ergó: Ég er í fýlu. Urrr.

MR-gengið

mun hittast í kvöld þegar Erna og Mörður koma í heimsókn til Íþöku. Þeim verður boðið til kvöldverðar að Austurströnd 1014 og svo dregin, hugsanlega nauðug viljug, á aðalpöbb bæjarins, Chapter House. Afgangi helgarinnar mun verða eytt á skíðum á Grískatindi og einhverju bralli í bænum.

Er komin með heimilisfang á Hawaii. Ef einhvern langar að senda mér brimbretti í póstinum skal ég senda ykkur addressuna :)

Vorið

er bara að koma. Úldið gras er farið að stingast upp úr snjónum út um allt og dagarnir eru að verða langir. Um sex-leytið um eftirmiðdaginn fer sólin að skína svo skemmtilega úr vestrinu á glerhýsin umhverfis bílastæðið sem ég sé út um labbgluggann minn og þá finnst mér ég vera að horfa á sindrandi vesturglugga sem brenni í húsunum. Sakna íslenska vorsins núna, þó ég viti reyndar ekki hvort það sé komið þarna í norðrinu.

Góð!!

Er búin að gera mikið gagn í dag. Lítil græja til að mæla styrk jóna í vatni var biluð, og var það mjög miður því hún hentar svo vel til að nota úti í mörkinni og með nemendum á Hawaii. Tilraunir til viðgerða af hálfu framleiðandans voru ekki mjög miklar, í staðinn hentu þeir í okkur e-m hálfónýtum kapli sem virkaði ekki og kostaði 135 dollara. Ég skrifaði harðort kvörtunarbréf í nafni labbsins okkar og sendi á nokkra vel valda aðila og það bar þann árangur að við fáum glænýja græju okkur að kostnaðarlausu, þrátt fyrir að gamla græjan hafi verið löngu farin úr ábyrgð. Þarna sparaði ég okkur sirka þúsund dollara í nýtt júnit. Nú get ég með góðri samvisku farið í kaffi, þó ég hafi bara verið í vinnunni í kortér :)

Anokha

Er að hlusta á Anokha í tilefni af því að hún Erna vinkona keypti sér diskinn um daginn. Hún saknaði hans víst eftir að hafa heyrt hann hundrað sinnum hjá mér meðan við leigðum saman á Mánagötunni. Eldgamall diskur en enn algjör snilld.

Af græjum er þetta helst:

Af þeim þremur skíðum sem ég prófaði um helgina stóðu þessi upp úr. Svona bindingar með og ég get bara skíðað allt! Eða næstum því.

Í framhjáhlaupum skal á það minnst að Vermont er tjúllaðislega fallegt. Og Mad River Glen rokkar sokkunum mínum.

Parliamentary Motion attacks destruction of Icelandic Highlands

Press release (in English) from Sue Doughty MP: Lesið íslenska þýðingu hérna.

Gaman þegar gömul og virðuleg þjóðþing nágrannalandanna eru farin að líkja okkur við þriðja heims lönd. Sérstaklega af því við erum sjálf að grátbiðja nýlenduveldi nútímans að sjá aumur á okkur og arðræna, við erum ekki að berjast á móti eins og aðrar nýlendur. Hver þarf sjálfstæði og stolt þegar skjótfenginn gróði er í sjónmáli?? Er ekki næst upplagt að opna ríkisstyrktar vopnafabrikkur í Eyjafirði og leyfa kjarnorkutilraunir undir Vatnajökli? Svo hlýtur að vera hægt að koma inn öðrum Guantanamó einhvers staðar, kannski á Hornströndum? Fyrst við erum byrjuð að selja okkur svona hressilega, bæði líkama og sál, þá er engin ástæða til að láta staðar numið hér.

Fávitar. FOKKÍNGS FÁVITAR!!!!!

Enn um linka

Fínt að eyða miðvikudagskveldi með hor í nös heima að drekka bjór og hlæja eins og vitfirringur að kvendjöflum í Reykjavík. Þær áttu sérlega góða spretti í febrúar í fyrra. Og Múmínmamma á endalausa góða spretti. Setti inn fasta linka á þær hérna til hliðar.

Það er hins vegar með sorg í hjarta og tár á hvarmi sem ég hendi út linkunum á Sif og Jón Bjarka. Drífið ykkur nú að blogga og ég skal UM LEIÐ setja ykkur inn aftur. Ok?

Afrek daxins

Hvað er eiginlega hægt að vera þreytt og rotinpúrruleg í vinnunni?? Undanfarnar nætur hef ég verið eitthvað stressuð út af Hawai'i-ferð og fleiru og hef ekki náð að sofa sem skyldi... er orðin eins og uppvakningur... með bauga og hrukkur og hárstrý út í loftið. Mö. Afrek dagsins því frekar takmörkuð... skellti sápuvatni í 62 125-ml plastflöskur sem ég ætla að taka með til Hawai'i og fylla af árvatni þar. Sápuvatnið þarf að liggja þarna í einn dag svo þarf að snúa flöskunum við og láta þær standa á haus í einn dag og svo skola sápuna og setja sýru oní og sömu leikfimiæfingar endurteknar, á haus og kollhnís. Að þessu loknu fæ ég doktorsgráðu í uppvaski. Jibbí.

Telemark-festivalinn nálgast á svimandi hraða. Djæses kræses hvað það verður GAMAN!!!!

Guði sé lof, Chris labbfélagi er að fara heim. Það þýðir neflilega að sjálfsögðu að mér er óhætt að láta mig hverfa líka. Lifið heil

Ný íbúð - sáluhjálp innifalin í leigu

Við Stephanie vinkona brugðum undir okkur betri fætinum í eftirmiðdaginn og fóru að skoða íbúðir. Hún er skipulagssnillingur mikill og var búin að setja upp viðtöl og skoðanir á einum 15 íbúðum á 4 tímum, geri aðrir betur!

Þetta fór frekar skrautlega af stað. Fyrsta landladyin var gaggandi hryllingur frá helvíti og sú næsta var hippi sem sýndi okkur þriggja íbúða sumarbústað úti á túni þar sem eiturslöngur búa í búrum. Eftir þá lífsreynslu fengum við okkur hjartastyrkjandi (kakó með rjóma) í beyglubúðinni. Næsta deit var við vinalegan húsvörð sem sýndi okkur tvær íbúðir, önnur var svo lág til loftsins að Stephanie fékk innilokunarkennd (fyrir utan að við þurftum að klofa yfir tíu rúmmetra af rusli á gólfunum í öðru svefnherberginu og það hafði ekki verið sturtað niður úr tojaranum í einar tvær vikur) og hin var svo dýr að við hefðum eins getað staðið við gluggann í rokinu og hent hundraðköllunum út einum af öðrum.

Við létum samt ekki bugast. Næsta deit var niðri í bæ svo við skelltum okkur í te á Gimme! kaffihúsinu, þar sem misskilin ljóðskáld Íþöku sötra espresso daginn út og inn, meðan klukkan varð kortér yfir fimm. Þá mættum við í kjallara hússins nr. 410 við Norður-Norðurljósastræti og bara kolféllum fyrir því sem þar var að sjá. Húsið sjálft var byggt 1830 og eitthvað og eigandinn er að gera það upp, þannig að til stendur að gera alla íbúðina upp í sumar og lýsingar landlordsins á renóvasjóninni hljómuðu alveg spellbinding. Bak við húsið er risastór garður, við hliðina á húsinu norðan megin rennur Cascadilla-áin í stokki og handan við hana er búddaklaustur, meðan að sunnan megin við húsið er eldgömul kirkja.

Okkur leist alveg svakalega vel á og eftir að tjatta við eigandann og ráða okkar ráðum ákváðum við að taka bara íbúðina. Þá voru reyndar aðrir próspektív leigjendur mættir að skoða en við Stephanie hringsóluðum í kringum húsið þar til við sáum þá fara, hringdum þá umsvifalaust í eigandann og báðum um að fá íbúðina. Elsku kallinn sagðist einmitt hafa ákveðið með sér að hann vildi að við fengjum hana... bara sætt. Hittum hann svo tíu mínútum seinna og gengum frá dílnum. Nú er sem sagt Herdís litla komin með húsaskjól fram í ágúst 2006 og ætti að vera nokkuð sáluhólpin í millitíðinni líka.

Íþaka - Reykjavík

Einhvern veginn hélt ég að rúma 400 km frá næsta úthafi ríkti meginlandsloftslag. Því er samt bara alls ekki að heilsa. Undanfarnar vikur hefur verið margra stiga frost hér, svo um helgina varð bara hlýtt og í gær var 10 stiga hiti í Íþöku. Í morgun vöknuðu svo bæjarbúar með bílana sína kyrfilega frosna í klakabrynju og tommu af nýföllnum snjó á jörðu. Þetta er bara eins og í borginni við sundin.

Nýjustu fregnir herma að einhver hafi sett hálftugginn hákarlsbita ofan í blómapott hjá Hrönnsu. Skamm!

Hrútspungar 2005

eru hér. (Ó-)eðlilegar afleiðingar Hrútspunga 2005 má svo sjá hér.

Allt of mikil snilld!!

Ef ykkur vantar neyðarviðbúnað vegna yfirvofandi fellibylja, komið til mín!!

Ný síða jarðfræðideildarinnar

Hér á bæ var verið að gera meiriháttar öppdeit á vefsíðu deildarinnar. Mín eigin prívat og persónulega síða er líka komin upp og fastir linkar hér til hliðar. Gaman að því.

Ekki annað við hæfi

en að deila með ykkur þeirri skemmtilegu lífsreynslu sem ég varð fyrir í gærkveldi. Fór þá í fyrsta sinn á ævinni niður hálfpípu, svona eins og snjóbrettaliðið er alltaf að hoppa í. Ég var nú bara pen að sveifla mér niður eftir miðjunni en stefnan er sett á að prófa einhver hopp innan tíðar. Sei sei já, það mætti halda að ég væri bara ung að leika mér, jájá.

Nýr linkur

Var að henda inn krækju á Hawai'i-prógrammið hjá Cornell hérna til hliðar. Njótið vel, eftir nokkrar vikur verða kannski komnar myndir af ykkar einlægri þarna inn :)

Ekki heima

Það er alla vega alveg klárt að ekki er það lesefni dagsins sem vekur mér vellíðan: Sundquist að leiða út alls konar K og T og C^-1 og aðra fylkja-viðurstyggð, allt tekið úr e-m pappír eftir einn mesta jarðefnafræðing samtímans sem átti því óláni að fagna að vera pedófíl. Huggulegt. Ekki það að p-fílían hafi mikið verið að þvælast fyrir blessuðum manninum á rannsóknastofunni, en samt óspennandi tilhugsun.

Sem minnir mig á, ég var um daginn að lesa grein um áhrif mosans og hníptu heiðablómanna uppi við Skorravatn á veðrun grjóts. Greinin, sem var rituð 1997, er eftir konu og mjög frægan prófessor sem ég ályktaði að hefði verið leiðbeinandinn hennar. Í e-u prókrastinasjónar-kasti fletti ég konunni upp á gúggli og fyrsta hittið: Minningargrein um þessa ágætu konu, nýbakaðan aðstoðarprófessor í jarðefnafræði við e-n háskóla í miðríkjunum, sem lést í mótorhjólaslysi nálægt heimili foreldra sinna.

Hmmm... ætti kannski ekki að verða jarðefnafræðingur...

Heima

Það var svolítið skrýtið í morgun þegar ég var að fara í skólann. Mér fannst í fyrsta sinn síðan ég flutti hingað eins og ég ætti virkilega heima í Íþöku. Kannski það sé öllum snjónum að þakka (það var neflilega 20 cm jafnfallinn snjór yfir öll, líka honum Eiríki mínum, í morgun). Kannski það hafi verið skíðaferðin í gærkvöldi með vinum mínum Ara og Simeon, sem eru alveg óborganlegir. Eða kannski það hafi bara verið hún Stella hárgreiðslukona sem ég rakst á úti í apóteki að spyrja mig hvort ég sé ekki kát með snjóinn.

Andabær rokkar sem sagt í dag. Skvibbí!

Sem minnir mig á:

Þetta. Jesús Pétur og María, hvað ég hlakka til.

Meira um veturinn

Var alveg búin að gleyma hvað þessir gaurar eru flinkir að klifra. Þeir jörðuðu mig, ef svo má að orði komast. En það var gaman að horfa á þá, sérstaklega undrabarnið 19 ára sem onsightaði og drytoolaði klettaklifursleið... jájá, þið þurfið ekkert að skilja þetta, ég skil ekki hvernig hann fór að þessu heldur.

Hrikalegur snjóstormur á leiðinni. Hann lifi!!!

Viljastyrkurinn

alveg að drepa mig. Til stóð að læra á morgun, á þetta nýja forrit sem verið var að fjárfesta í. Svo var hringt í mig. Einhver sagði ísklifur. Innan við 0.2 sekúndum síðar var búið að henda öllum öðrum plönum í ruslið. Lifi frestunaráráttan!!!

Skíðin rokkuðu annars í dag. Hef sjaldan skemmt mér jafnvel með hor uppi í fjalli að detta á rassinn. Af hverju skyldi það nú hafa verið?!?!

Eitthvað alveg nýtt

Var að kaupa forrit í fyrsta sinn á ævinni áðan. Yfirleitt stelur maður þessu eða fær einhvern til að gefa sér ólöglegt eintak. Ekki núna. Alveg löglegt. Mér finnst ég bara vera að svindla!

The attack of the killer snowflakes

Thad snjoar sem aldrei fyrr i Ithoku og Eirikur er haestanaegdur ad vera a alvoru dekkjum. Hann komst meira ad segja ut a veg i dag an thess ad thurfa skubb fra velviljudum nagranna!!!

Snjokornin eru svo stor ad thad liggur vid ad thau drifi ekki nidur, thess i stad liggja thau bara makindalega i loftinu og spoka sig. Ahrifin af thessu eru thau ad thegar madur (eda kona, i minu tilfelli) keyrir tha beygir madur hausinn osjalfratt til hlidar til ad fa thessi ferliki ekki i andlitid a ser. Svo rennur nattla upp fyrir konum ljos ad thessi ferliki eru dunmjuk og ad auki er heil framruda a milli min og theirra. Bara fallegt :)

Heimasidan hans Gunnars Hrafns er horfin. Mig langar her med ad bera fram formlega kvortun!

I kvold er svo stefnan sett a Banff utivistar-norda-stuttmyndahatidina. Skidi a morgun...

Fortíðarþrá

Er andlaus þessa stundina og býð því upp á endurtekið efni frá júlí 2003 í kvöld:

"En thad er alls ekki tomt erfidi ad vera gæd. Marie samgæd minn og eg vorum ad utskyra hreindyr fyrir nokkrum itølskum turhestum, og eftir langa rædu um likamsbyggingu theirra og fæduval, veidar a hreindyrunum o.s.frv. heldum vid okkur vera bara nokkud godar i ad upplysa lidid um gang natturunnar a nordurhjara. Tha rettir einn Italinn upp hønd og segir: This reindeer you were talking about, is it a bird?"

Náttúran

Hjörleifur Guttormsson hefur ýmislegt vitrænt að segja hér, og ef ykkur vantar eitthvað að gera um miðjan júní þá væri kannski ráð að skella sér hingað.

Landbúnaðar-húmor

Úr tölvupósti sem ég var að fá:

"Hi Friends,

There's a party at my house this weekend. Please don't be put off by the
'dress to kill'. For those of us in the ag (-riculture) school, it's enough just to take a shower and wear something other than flannel."

Segiði svo að garðyrkjufræðingar séu ekki fyndnir (ekki það að neinn hafi svo sem verið að halda því fram, en mér finnst þetta bara ógissla fyndið)!

Vinna, skíði, afmælishald og beikon

Enn ein vikan byrjuð, djísús hvað tíminn líður hratt. Sit heima á þessum snjóuga mánudagsmorgni og velti vöngum yfir Helgafells-greininni sem ég er að vinna að með Magnúsi Tuma og Hugh. Greinin að tarna er búin að vera leeeeeeeeeennnnnnnnnnngggggggggiiii í vinnslu enn nú sér kannski loks fyrir endann á þessu. Við ættum að geta farið að koma henni inn fljótlega (ég hef nú sagt þetta áður...), þá eiga nú reyndar einhverjir gagnrýnendur eftir að rífa hana í sig og fara fram á alls konar breytingar og viðbætur og gvöðveithvað, en að þeim tríal loknum verður blessunin vonandi birt. Síðustu viðbæturnar komu frá honum Hugh fyrir tveimur vikum og ég er að plægja mig í gegnum textann hans og annarra um efni sem ég veit ekkert alltof mikið um (enn)... en þetta kemur allt með kalda vatninu.

Þarf svo að drífa mig upp á kampus og niður í kortaherbergi til að skoða, enn og aftur, landakortin af Reunion-eyju í Indlandshafi. Tveir Fransmenn gerðu viðamikla stúdíu þar fyrir einum 10 árum og ég er að leika mér að búa til módel úr gögnunum þeirra. Þeir/þær/þau (kann ekki nógu vel á svona frönsk nöfn) skráðu hins vegar ekki niður hnit á sýnin sín (voru GPS-tæki ekki orðin algeng árið 1993??) svo ég þarf að fara með lýsingar þeirra á staðháttum á bókasafnið og finna staðina á kortum. Dálítið úr sér gengin aðferðafræði...

Fór á skíði í gær (en ekki hvað???) með Jason grasekkli og stórvini mínum. Á staðnum voru líka Ása og Ármann, bæði Cornell-fólk, sem sögðu mér frá því að þau hefðu nýverið misst íbúðina sína í bruna sem leigjandinn á hæðinni fyrir ofan olli. Ekki fara að leggja ykkur þegar þið eruð að steikja beikon, krakkar, ok?!?!

Við skíðuðum á harðfenninu sem mest við máttum og seinni part kvölds fór að snjóa svo allt varð enn frábærara. Jason beitti mig mátulegum peer pressure til að fá mig niður bröttustu brekkuna á öllu svæðinu, hún var ekki bara brött heldur hreinlega heill svellbunki. Needless to say þá rúllaði ég niður og var orðin ekki mjög skapgóð þegar niður mesta brattann/svellið var komið. Nú, eftir fleiri bunur niður viðráðanlegri brekkur var haldið aftur til Íþöku þar sem Jason eldaði handa mér afmælissteik og nokkrir fleiri vinir kíktu í heimsókn. Ágætis afmælisdagur, sem sagt :)

Ammæli

Á afmæli í dag. Hún Hallveig mundi sko heldur betur eftir því. Takk Hallveig, og takk öll hin, fyrir afmæliskveðjurnar!!!

Heimaverkefnin

Hann Mamadou meðleigjandi minn sagði mér um daginn að ég ætti aldrei að liggja strand yfir neinu verkefni í meira en klukkutíma. Ef ástandið væri þannig væri best að snúa sér að einhverju öðru og kíkja á verkefnið seinna.

Núna er ég búin að liggja yfir einu heimadæmi í hálfan dag. Það er gott betur en einn klukkutími. Dæmið gengur út á að leysa diffurjöfnu sem lýsir hegðun kerfis þar sem annar hluti innpúttsins er stöðugur en hinn hlutinn lotubundinn. Útstreymið er svo alltaf ákveðinn hluti af stærð kerfisins. Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki komist lengra en að bara skrifa jöfnuna upp einum tíu sinnum.

Þess vegna blogga ég.

Haha!

Ekki er öll vitleysan eins :)

Absúrd dagsins

Ó mig auma. Mikið SVAKALEGA á ég bágt akkúrat núna. Úff. Þetta getur ekki orðið neitt gaman. Hawaii???

Keypti miðann áðan. Flýg til Honolulu þann 25. mars, eyði föstudagskveldi í strápilsi á Waikiki-ströndinni og flýg svo yfir til Stóru Eyjunnar, n.t.t. Kona (borið fram "Kóna", eins og í "glæpon", eða þannig...) að morgni laugardagsins 26. mars. Eitthvað finn ég mér til dundurs þarna innan um eldfjöllin í sjö vikur, þangað til ég flýg til baka til heimsborgarinnar Sýrakusu þann 18. mai.

Vei!!!!

Beikonstuðullinn

Fyrir langa löngu leigðu Sykurmolarnir húsið hennar mömmu. Einu sinni fór ég með henni að kíkja á liðið, fékk marmarakökusneið hjá þeim og handfylli af árituðum plötum (þetta var rétt eftir að Life's Too Good kom út og þau gáfu mér m.a. eintak í bleiku umslagi). Þessi "nánu" kynni mín af henni Björku koma mér upp í Beikonstuðul 3:

The Oracle says: Bjork has a Bacon number of 2.

Bjork was in Pret-a-Porter (1994) with Tim (I) Robbins
Tim (I) Robbins was in Mystic River (2003) with Kevin Bacon

Vei!!!

Tekið frá Stínunni

Ha ha ha!!

Það hefði nú verið munur að eiga svona hér á þeim tímum þegar ég renndi mér niður brekkur Greek Peak á gönguskíðunum :)

Vinir

Bara svona in case að þið hafið ekki áttað ykkur á því enn þá langaði mig bara að benda ykkur á hvað það er dásamlegt að eiga vini!! Einn þeirra var að hringja í mig og bjóða mér í mat í kvöld með öðrum vinum, annar hringdi í mig í gær og dró mig á skíði með öðrum vinum, svo hringdi ég í einar tvær vinur áðan og spjallaði um íbúðir, vinnuna þeirra og eitthvað fleira... æi, vinir eru ferlega notalegir. Lifi vinir!!

Óskammfeilni dagsins

Sé einhver að velta því fyrir sér þessa dagana í hvað hann/hún eigi að eyða umframaurunum sínum þá langar mig að benda viðkomandi á óskalistann minn á amazon. Ég á nebbla ammæli bráðum ;)

Jólasnjór og ný dekk og eilítið um flóðbylgjur

Rigningin sem hefur plagað norðaustrið undanfarna daga lét í minni pokann fyrir snjó í morgun. Jibbí!!! Ekki seinna vænna þar sem síðustu snjóörðurnar síðan í janúar hurfu í gærkvöldi.

Skrölti með Eirík minn á dekkjaverkstæði svo hann færi ekki endanlega í jólaköttinn. Dekkin hans eru orðin ansi lúin, sérstaklega framdekkin (sennilega hefur spólið í hálkunni í vetur ekki haft mjög góð áhrif...). Fékk tvö ný dekk á hundrað kall en til að hægt væri að stilla þau almennilega hefði ég þurft að punga út öðrum þrjúhundruð kalli í varahluti... nei takk. Keyri garminn bara á vanstilltum dekkjum, réttur eigandi getur þá keypt ný dekk í sumar eða sent kallgarminn í kirkjugarðinn.

Tók svo blondínuatriði aldarinnar á dekkjaverkstæðinu. Á leiðinni þangað snjóaði og rúðuþurrkurnar höfðu ágætlega undan. Þegar ég svo keyrði burtu á nýju dekkjunum virkuðu þurrkurnar bara alls ekki, þær voru alveg steindauðar og rúðupissið líka. Ég fullvissaði sjálfa mig um að bíllinn væri í gangi (ég var jú á 35 mílna hraða...) og mín landlæga paranoia tók sig umsvifalaust upp: Kallarnir á verkstæðinu ætluðu að ná sér í aukapening með því að taka þurrkurnar úr sambandi, svona fyrst ég hafði prúttað dekkin niður í verði!! Ég stoppaði á bílastæði og fór út til að gá hvort þurrkurnar væru ekki alveg áreiðanlega enn á bílnum og hvort ég væri ekki alveg áreiðanlega á réttum bíl, svo brunaði ég bálill á verkstæðið aftur og spurði eigandann byrst í bragði hvort hann gæti útskýrt þessa undarlegu tilviljun fyrir mér, að þurrkurnar hefðu orðið bráðkvaddar þegar hans menn litu á bílinn minn. Maðurinn tók dónaskapnum í mér með stakri ró og sendi mann út að kíkja á dæmið. Sá ræsti Eirík og kveikti á rúðuþurrkunum sem runnu makindalega yfir framrúðuna eins og ekkert væri. HALLÆRISLEGT!!! Í eymd minni bað ég manninn að kenna mér galdraþuluna sem hann hefði þulið yfir Eiríki, hann bara yppti öxlum og horfði á mig með hinum voðalega "yeah, right" svip þegar ég reyndi að útskýra fyrir honum að þurrkurnar hefðu Í ALVÖRUNNI verið alveg dauðar. Allevejne, nú er ég gjörsamlega búin að skíta mig út á ódýrasta dekkjaverkstæði bæjarins og held ég verði bara að færa eigandanum súkkulaðikassa ef ég þarf einhvern tímann að leita til þeirra aftur.

Í eftirmiðdaginn var svo seminar í boði jarðfræðideildarinnar og civil engineering (hvað í mósköpunum heitir það á íslensgu??) um skjálftann mikla og tsunami-inn í desember. Það var ógissla gaman!!!!!!!

Sólbrunnin og sæl!!

Helgin var bara nokkuð góð. Við sváfum undir hálfberum himni í tvær nætur, skíðuðum/gengum/duttum umhverfis eitt fjall annan daginn og klifruðum bráðnandi ís hinn daginn og þurrkuðum blauta sokka og skó fyrir framan arininn í steikhúsi nokkru í ólympíuþorpinu Lake Placid. Það var sólskin og brakandi blíða yfir daginn, svolítið kalt á nóttunni og aldrei bærðist hár á höfði. Svoleiðis veður kallast ótrúlegt og svona ferðir kallast snilld.

Ferðahelgi

Jæja, þarf að fara að koma mér úr vinnunni. Til stendur að bruna til Adirondacks-fjallanna í kvöld með nokkrum kunningjum og stunda heilnæma útivist yfir helgina. Skíðaganga á morgun, ísklifur á sunnudaginn. Biðst afsökunar á bréfaleti til vina og kunningja en það er erfitt að finna tíma til skrifta innan um nám og vinnu (sem er nú frekar lítið sinnt, ehemm) og skíðaferða... úff, ég er hrikaleg. En þetta er gaman !! :Þ

Þelamörk, efri hæð

Aðvörun: SKÍÐAFÆRSLA!!!! Gæti reynst óinnvígðum óbærilega leiðinleg lesning!!

Já, mín er sko í sjöunda himni í kvöld. Ég fór á skíði núna áðan, sem er nú ekki í frásögur færandi, nema fyrir það að ég ákvað í þetta skiptið að segja fortíðarþrá og púrítanisma stríð á hendur og ná mér í alvöru nútíma-telemarkgræjur fyrir kvöldið. Þar sem skíðin góðu sem ég fékk hjá kunningja mínum Chris um daginn eru ekki búin að fara í "aðlögun" þá leigði ég skíði (ekki gönguskíði heldur downhill telemark-skíði) og plast-skíðaskó hjá Outdoor Education hér á kampus.

Og maður lifandi!! Eftir að detta í fyrstu tveimur þremur beygjunum á nýju skíðunum fór ég að finna mig í þeim og áður en ég vissi af var græna auðvelda brekkan orðin alltof auðveld, jafnvel í harðfenninu og skaranum, og moi allt í einu orðin meira kompetent telemarkari en ég hefði þorað að láta mig dreyma um! Næst prófaði ég bláa brekku sem ég hafði eitthvað verið að reyna við áður með skrautlegum árangri. Í annarri tilraun komst ég niður dettulaust. Þá var ekkert eftir nema klára kvöldið í erfiðustu brekkunni, mjórri og brattri black diamond, og ég bara massaði hana! Þurfti reyndar að stoppa milli allra beygjanna til að fara ekki út í skurð, en komst niður án einnar einustu byltu, sem eru nú annars orðnar mitt vörumerki í brekkunum.

Það sem ég er mest gáttuð (gáttuðust???) á er hvað græjurnar skipta ótrúlega miklu máli hérna. Árinni kennir illur ræðari o.s.v., en það virðist bara skipta höfuðmáli hvernig skíðum maður er á og hvernig skóm. Átti von á e-m framförum með betri græjur, ekki því að koma út úr skápnum :) Ari vinur minn var á sínum leðurskóm í kvöld og þjáðist sáran í harðfenninu, svo mikið að það lá við að ég væri með móral yfir hvað mér gekk vel. En hey, drengurinn fær ekkert að fara aftur án plastskóa í farangrinum. Fyrir mína parta, þá fá leðurskórnir og löngu mjóu gönguskíðin bara að dúsa heima héðan í frá þegar farið er í rísortið!

Tviburamommuafmaeli

Sko hana Stinu mina, hun a afmaeli i dag! Til hamingju!!!

Tvíburaafmæli

Frændsystkini mín í Árósum eiga tveggja ára afmæli í dag (jú, rétt náði að koma þessu inn á síðuna áður en sá 31. rennur upp!). Innilega til hamingju, elsku Tómas og Lilja!

Q - viðbætur

Hef eitthvað verið að reka mig á að fólk hafi ekki grænan Guðmund um hvað ég er að tala um þegar ég nefni Q-prófið.

Þegar mann (eða konu, í mínu tilfelli) langar að ná sér í doktorsgráðu í einhverjum fræðum þá þarf maður að hafa litla nefnd sérfræðinga sér til halds og trausts. Þessi nefnd vill að vonum vita hvort maður sé algjör aulabárður sem komst inn í skólann með svikum og prettum eða hvort það sé í alvörunni smá vit í kollinum á manni. Til að fá svar við því eru ein þrjú munnleg próf lögð fyrir mann á ferlinum frá því að vera grænjaxl á fyrsta ári til þess að vera sprenglærð á ump-ta ári. Ég var á föstudaginn í því fyrsta af þessum þremur. Tilgangurinn með því, fyrir utan að ganga úr skugga um að ég sé ekki einhver Felix Krull (sem er einmitt ein af uppáhaldspersónunum mínum), er að sjá hvað nemandinn kann ekki nógu vel svo hægt sé að sjóða saman kúrsaplan handa honum/henni.

Eins og skiljanlegt er þá eru flestir að farast úr stressi fyrir svona próf, enda ekki skemmtileg tilhugsun að vera rekinn á gat fyrir framan nefndina sína. Leiðbeinandinn minn var svo hugulsamur að taka smá svona father-to-son pakka á mig á fimmtudaginn, þar sem hann minnti mig á að enginn hefði í huga að láta mér líða eins og asna eða vera eitthvað nastí, þetta væri bara nauðsynlegt skref í átt að því að útskrifast. Ég ákvað að slappa vel af á lokasprettinu og las ekki staf, fór í staðinn á skíði á fimmtudagseftirmiðdaginn og svo í partý! Þetta forðaði mér frá því að deyja úr stressi og á föstudagsmorguninn var ég alveg merkilega róleg. Svo byrjaði prófið og gekk alveg merkilega vel. Reyndar kom í ljós að ég er búin að gleyma h.u.b. öllu sem ég lærði í tölfræðinni heima, en þeim virtist standa nokk á sama, settu á mig tvo tölfræðikúrsa í viðbót og fóru svo bara að tala um verkefnið mitt og vettvangsvinnuna á Hawaii. Ég var ekki einu sinni send fram á meðan þeir réðu ráðum sínum um örlög mín, það var bara þegjandi samkomulag um að ég hefði náð.

Eftir prófið var ég svo úrvinda að ég gat varla hugsað. Stephanie og Melissa buðu mér í hádegismat og svo átti að halda duglega upp á áfangann um kvöldið. Það tókst ekki betur til en svo að ég sofnaði alklædd ofan á rúmteppi heima klukkan hálfníu um kvöldið og vaknaði um miðja nótt. Ég reyni bara aftur seinna, enda get ég haldið upp á Q-prófið alveg þangað til ég tek A-prófið!!!

Franz

Keypti mér Franz Ferdinand í gær af því ég var svo mikið að hugsa til hennar Láru systur (hún var búin að segja mér hvað þetta væri frábært band... er ekki alveg að fylgjast með þessa dagana). Er alveg afskaplega ánægð með diskinn. Hrein schnilld!

Þoliddiggi !!

Lára systir er komin til Nýja-Sjálands. Go girl!! Við skulum öll senda henni góða strauma.... núna!

Þegar ég startaði tölvunni núna áðan þá voru öll bookmarks-in í Mozillu horfin. Hvorki tangur né tetur eftir og ég finn ekki folderinn þar sem þau eiga að vera skv. hjálparsíðunni. Helvítis andskotans djöfulsins helvíti.

Annars allt í góðum gír, nema bara letin til vinnu sem hrjáir mig öllum stundum. Fór á gönguskíði í morgun og skemmti mér konunglega í góða veðrinu. Vinur hans Nicolas vinar míns sá aumur á mér og telemark-tilraunum mínum og lánaði mér gömlu "alvöru" telemark-skíðin sín; þau eru tvöfalt breiðari en mín og ættu að vera aðeins auðveldari í meðförum. Nú bara verð ég að drífa mig upp í fjall að prófa.

Ætti að vera að skrifa styrkumsókn núna en fæ mig tæplega til þess. Kannski ég prófi aftur...

NÁÐI!!!

Q-prófið ógurlega yfirstaðið. Það var alls ekki jafnógurlegt og ég hélt það yrði og, það sem mestu skiptir, ég náði. VEI!!!!

U2 í Boston 24. mai

Vei!!!!! Er búin að kaupa tvo miða á U2-tónleika í Boston þann 24. mai! Sem skráður aðdáandi fékk ég forkaupsrétt á miðum og tókst að næla í tvo... þeir eru reyndar sitt hvoru megin í höllinni en who gives a shit - ekki ætla ég að vera að mæna á hvern/hverja þá sem verður svo heppin/-n að vera boðið með heldur ætla ég að mæna á snillingana á sviðinu. Jibbí skvibbí!!!!!!!!!!!

Sjálfbærnin, já

Skv. vitringum í Ameríku erum við Íslendingar duglegir að koma sjálfbærri þróun á koppinn. Í frétt Moggans stendur m.a.:

Vísindamennirnir taka mið af 75 atriðum, svo sem því hve mörg börn deyja úr öndunarfærasjúkdómum, fólksfjölgun, gæðum vatns, ofveiði, losun gróðurhúsalofttegunda og brennisteinstvíildi sem á þátt í svonefndu súru regni.

Það er ég nú hrædd um að við komumst ekki hærra á listanum góða þegar álverið í Reyðarfirði fer að spúa brennisteinstvíoxíði og flúoríði út í rokið!

Við getum nú samt öll lagt okkar af mörkum... kaupa t.d. lífræna mjólk og taka með sér pokana út í búð í staðinn fyrir að styrkja alltaf pokasjóð.

Lifi sjálfbærnin. Halelúja. Amen.

Færsla mánaðarins

hjá Nýja-Sjálandsfaranum.

Gangi þér vel að pakka, systir góð!

Eiríkur og velgjörðafólk hans

Elskan hann Eiríkur minn hlýtur að vera alveg rasandi út í hann Gerardo að fara til Bólivíu í ár og skilja sig eftir í höndunum á skaðræðiskvendi eins og mér. Við lendum í miklum ævintýrum með reglulegu millibili og grey kallinn, aldraður eins og hann er orðinn, hlýtur að vera dauðþreyttur á veseninu.

Um daginn rann ég, á jafnsléttu og m.a.s. lítillega upp í móti, gegnum saltaðan snjó og klessti á götukantinn. Ekki var fartin nú mikil en nóg til að nánast affelga hægri framdekkið. Þetta var á miðjum kampus og við stöðvuðum nánast alla umferð meðan málið var leyst. Kampuslögga nokkur átti leið hjá og hjálpaði mér að skutla varadekkinu undir, svo keyrðum við á varadekkinu (sem er nánast betra en það slasaða) í viðgerð. Ég fór með kallinn á tvö verkstæði og fékk tvö verðtilboð: 100 kall eða 50 kall. Now that's a no-brainer if there ever was one.

Í fannfergi undanfarinna daga hefur svo kallinn minn náð að festa sig ump-sinnum. Alltaf gaman að því :) Síðasta festan var í morgun, ég hafði lagt Eiríki fyrir utan hjá honum Nico áður en við fórum á skíði og tekist, í týpískum anda mínum, að velja honum stað hálfum oní krapapytt. Þegar ég svo mætti á svæðið í hádeginu að sækja blessaðan bílinn var hægri hliðin frosin oní polli og 15 stiga frost!

Sem betur fer er fólk hér alveg sérstaklega hjálpsamt og indælt. Allir eru alltaf til í að ýta, ná í skóflu, kattasand og salt, hringja eftir dráttarbíl (hef nú sem betur fer ekki enn þurft að þiggja þá aðstoð) og vera næs. Eiríkur komst upp úr krapapyttinum með aðstoð hálfs sekks af kattasandi og hraustlegu skúbbi frá tveimur nágrönnum hans Nicolas. Já, Íþaka er sko Hálsaskógur Ameríku :)

Púður!!!

Ef einhver á austurströnd Brnadararíkjanna les þetta, drífðu þig þá út og á skíði!!!

Púðrið er alveg ótrúlegt (fyrir austurströndina, þó Kaliforníubúar hafi heyrst dissa það). Það hefur snjóað sirka hálfum metra hér á tveimur dögum, fisléttum risastórum snjóflögum sem liggja bara uppi í fjalli og bíða eftir snjótroðaranum. Maður verður að sem sagt að drífa sig áður en öllu púðrinu verður þjappað saman.

Nicolas hinn argentínski vinur minn og Hernán vinur hans voru til í að skella sér á skíði með mér í kvöld, þrátt fyrir snjókomuna. Það var svo til enginn uppi í Greek Peak, bara við og nokkrir snjóbrettakrakkar, og færið var GEÐVEIKT. Algjör snilld frá A til Ö. Ég hef aldrei skíðað í svona færi áður og er bara hreinlega frelsuð. Kem sennilega til með að fara að gráta í næstu ferð á harðfenni, svei mér þá. Kom að því að þetta land færi að spilla mér ;)

Innlegg

Hann Raggi er með gott innlegg um Reyðarfjarðar-brandarann. Ætli brandarinn sá endi nokkuð þannig að við þurfum að setjast öll niður og gráta??

Verð annars sjálf með innlegg á morgun:



þegar hin árlega nemendaráðstefna deildarinnar verður haldin. Páverpojntið er tilbúið og komið á disk, ekkert eftir nema bara fara heim að lúlla og vakna svo spræk í fyrramálið og þruma yfir lýðnum.

Úng í anda

You Are 25 Years Old

25 Under 12: You are a kid at heart. You still have an optimistic life view - and you look at the world with awe. 13-19: You are a teenager at heart. You question authority and are still trying to find your place in this world. 20-29: You are a twentysomething at heart. You feel excited about what's to come... love, work, and new experiences. 30-39: You are a thirtysomething at heart. You've had a taste of success and true love, but you want more! 40+: You are a mature adult. You've been through most of the ups and downs of life already. Now you get to sit back and relax.

What Age Do You Act?

Sádda hjá vælu veinólínu

Verð að hætta

í skóla, það er nokkuð ljóst. Í dag og kvöld hefur kyngt niður snjó og ekkert vit í öðru en að vera bara á skíðum það sem eftir lifir vetrar. Það voru tæpir 20 cm af nýföllnum púðursnjó á bílastæðinu þegar við komum aftur til Íþöku í kvöld, svo léttur og mjúkur snjór að bílarnir runnu í gegnum hann eins og ekkert væri. AAAAAARRRRRGGGGHHHH! Tjúllað!!

Hafði tvenn pör af skíðum með mér í kvöld, gönguskíðin mín og önnur styttri sem ku eiga að vera betri til að telemarka á. Var eins og belja á svelli á þeim stuttu og skipti fljótlega yfir í löngu og mjóu gönguskíðin aftur. Miklu betra. Hef núna náð aftur þeim merka áfanga sem var í höfn sl. vetur, að komast niður sumar brekkur án þess að detta og yfirleitt í réttri telemarkstöðu. Er alveg afskaplega ánægð með sjálfa mig :) og get ekki beðið eftir næsta skíðadegi.

Jibbí skvibbí!

Mikið að halda upp á í dag:

1. Erna vinkona í NYC á afmæli, alltaf 29 ára. Til hamingju, mín kæra!!!

2. Tíu sentimetra jafnfallinn jólasnjór úti og stöðugt bætist við. Ekki spurning hvar moi verður í kvöld, að rúlla niður brekkurnar á Grískatindi.

3. Alveg að verða búin með yfirferðina á HÍ-efnafræðinni minni (er reyndar að lesa læknanáms-efnafræðibók sem ég stal af frænda mínum og ekki Mahan & Meyers-viðbjóðinn sem var notaður í efnafræðinni hans Braga í HÍ) og hef komist að því að efnafræði er ÓGEÐSLEGA skemmtileg, ekki bara til að leysa jarðfræðileg viðfangsefni heldur líka bara per se.

4. Verkefnið mitt er að smella saman í hausnum á mér. Ekki alveg komið enn en þetta er allt að gera sig. Er núna að útbúa fyrirlestur fyrir míní-ráðstefnu sem verður haldin á föstudaginn hér við deildina, þar höldum við framhaldsnemendurnir fyrirlestra fyrir hvort annað og prófessorana og segjum frá verkefnunum okkar. Það virkar fínt að nota svona fyrirlestra-semjitíma til að koma reglu á hlutina og fá yfirsýn yfir það sem maður (kona) ætlar að gera.

5. Frekari hvati til að fá yfirsýn: Umsóknarfrestir um styrki eru að renna út svo ég nota mér skriðþungann frá fyrirlestrinum til að skrifa þessar umsóknir. Allt þetta er líka fyrirtaks tækifæri til að undirbúa sig fyrir prófið mikla eftir rúma viku.

6. Undirbúningur fyrir styrkumsóknaskrif felur m.a. í sér að kanna flugfargjöld til Filippseyja og verð á bílaleigubílum og gistingu þar í landi. Stefnum sem sagt á að halda til SA-Asíu í sumar að ná í sýni. Þetta getur náttla allt breyst á einu augabragði en það er ekki leiðinlegt að láta sig dreyma...

7. Bara, gaman að vera til :)

Um tilgang

Enn eru málaferli um álverið í Reyðarfirði, komið að umhverfisráðuneytinu að áfrýja dómi Héraðsdóms um að álver ALCOA þurfi að fara í umhverfismat þó það sé minna en fyrirhugað álver Norsk Hydro átti að vera.

Bíddu, umhverfisráðuneytið að áfrýja dómi um að framkvæmdin verði að fara í umhverfismat? Halló!!! Langi enhvern að áfrýja þessum dómi, af hverju tekur ALCOA á Íslandi, eða Ill-/Landsvirkjun, ekki verkið að sér?? Til hvers eru eiginlega umhverfisráðuneyti?? Til að vernda náttúruna eða til að greiða fyrir eyðileggingu hennar?

Hið íslenska umhverfisráðuneyti var greinilega sett á laggirnar til að vernda umhverfið fyrir umhverfisvinum. Hvernig væri að leggja það bara niður áður en frekari skaði vinnst af þessum Trójuhesti í íslenskri náttúruvernd?

Minnisglöp

Núna er heldur betur farið að styttast í að systir mín hún Lára fari til Nýja Sjálands þar sem hún ætlar að vera skiptinemi í eitt ár. Ég fór af því tilefni að reyna að njósna á Internetinu um hin þrjú sem fóru með mér til Bólivíu á sínum tíma. Komst þá að því mér til skelfingar að ég man m.a.s. ekki hvað þau heita fullu nafni! Ragna (held reyndar ég sé með hana Rögnu á hreinu þó ég sé ekki alveg viss), Helga og Gósi... hvað svo?!?!? ARG!

Um lestur alls annars en skólabóka

Ég verð að viðurkenna að mér finnst oft leiðinlegt að lesa kennslubækur. Mér finnst mjög gaman að kunna það sem í þeim stendur en sjálfur lesturinn er oft afspyrnuleiðinlegur. Dett þess vegna gjarna á síðkvöldum í sjálfsvorkunn og eyði klukkustundum í lestur skemmtilegri bóka og réttlæti tímaeyðsluna sem svo að með því að lesa eitthvað skemmtilegt inn á milli fari heilinn að setja samasem-merki milli bóka og skemmtunar (eins og hann geri það ekki nú þegar, hann bara kann að vinsa fúla doðranta frá). Til að þessi Pavlov-skilyrðing virki þarf ég auðvitað að lesa mikið skemmtilegt og hér fylgir með listi yfir það sem helst stendur upp úr frá liðnu hausti:


Kvenspæjarastofa númer eitt: Þessi barst mér yfir hafið í farangrinum hjá mömmu. Skemmti mér vel við lesturinn og hefði skemmt mér betur ef þýðingin hefði ekki verið svona hroðaleg. "Fólk segir mér að ...", úff, ég hélt að svona þýðingarskrípi væru kæfð í fæðingu. Mma. Ramotswe á betra skilið. Vonandi verður þýðöndin krítískari á störf sín með næstu bók í flokknum, þá skal ég glöð lesa þær allar á íslensku.

Enduring Patagonia: Fékk þessa í jólagjöf frá Ernu og Mödda og gleypti hana í mig milli jóla og nýárs. Bókin gerist á slóðum sem ég þekki af eigin raun eftir S-Ameríkuferðina mína 2001-2002, við Arnon vinur minn fórum í vikulanga gönguferð um Fitzroy-þjóðgarðinn þar sem megnið af aksjóninni í bókinni fer fram. Ekki slæmt að lesa lýsingu höfundar á sólarupprásinni á Cerro Torre og geta borið hana saman við mína eigin upplifun. Það er skemmst frá því að segja að samanlagðar endurminningar mínar og bókarhöfundarins urðu til þess að það munaði engu að ég segði starfi mínu sem eilífðarstúdent lausu og flygi til Patagóníu til að klifra upp á Cerro Torre. Mundi svo eftir því að ég er ömurleg í klettaklifri og slaufaði planinu.

Bóksalinn í Kabúl: Var einhverra hluta vegna búin að ákveða að mig langaði ekkert til að lesa þessa. Mikið er ég fegin að hafa fengið hana í jólapakkanum frá pabba og Siggu og fá þannig ástæðu til að snúast hugur.

Annapurna og Eiger Dreams: Fékk þessar tvær báðar lánaðar hjá Ernu og Mödda í sumar þegar ég kom heim frá Íslandi. Bækur um geðsjúklinga bundna í reipisspotta hafa alltaf heillað mig meira en góðu hófi gegnir. Er þar af leiðandi bara hæstánægð með lesturinn. Reyndar er sú fyrrnefnda eiginlega hálfskondin í augum nútímalesandans en það gerir hana svo sem ekki að verri bók. Allt eftir Krakauer er svo náttúrulega klassík.

Four Corners: Þessi kona, sem mér telst til að sé á aldur við mig, er ótrúleg. Aldrei nokkurn tímann hef ég lesið um viðlíka ævintýri eða séð ævintýraferðalang opinbera sál sína fyrir lesendum eins og hún gerir. Ferðalögin hennar virðast á köflum vera hálfgerður masókismi en á endanum sýnist mér hún hafa komist þangað sem hún ætlaði sér. Verst að hún þurfti að vera svona vond við sjálfa sig til að fá friðþægingu.

Deception Point: Dan Brown klikkar ekki.

Troll: Vá.

Elements, A Very Short Introduction: Ein af best heppnuðu tilraunum mínum til að gera kennslubækurnar meira spennandi. Komst meðal annars af því hvaðan senan í Orðabók Lempriéres (sem ég á alltaf eftir að klára), þar sem konan er drepin með bráðnu gulli, er tekin. Hafði einmitt mikið velt því fyrir mér. Held samt ég leggi ekki í að klára Lempriére fyrr en ég er búin að fá tíu í avanseruðum kúrsi í grískri og rómverskri goðafræði...

The Cider House Rules: Ég sé að ég þarf nauðsynlega að lesa meira eftir John Irving. Maðurinn kann greinilega betur en flestir aðrir að skrifa bækur; persónurnar eru ótrúlega raunverulegar og aðstæðurnar sem höfundurinn kemur þeim í ekki auðveldar viðureignar.

Eins og sjá má hef ég haldið mér sæmilega upptekinni á síðkvöldum í haust við bókalestur. Nokkrar í viðbót bíða lesturs, m.a. Arabíukonur, Hálfbróðirinn, The Heart Is A Lonely Hunter, Mountains of the Mind og The Towers of Trebizond. Ætti ég kannski að hætta í skóla til að hafa meiri tíma til að lesa??

Um tvífara

Mér var sagt um daginn þegar ég var að kaupa mér kaffi og ristaða beyglu með rjómaosti úti í beyglusjoppu að ég hafi sést sem statisti í Life Aquatic. Ég á mér sem sagt tvífara. Vei!

Sem minnir mig á að ég sá Jude Law á leiðinni til NYC á gamlársdag. Eða þannig. Ég var á bílastæði við risastóra veitingastaðaþyrpingu einhvers staðar á vegi 17 og þegar mér var litið á bílstjórann í jeppanum við hliðina á mér missti ég bara alveg legvatnið. Ofursjarmörinn Jude, í prófíl, að spjalla í símann. OMG. Svo leit hann í áttina til mín og ég hélt ég myndi bara alveg missa mig, en alas, þá var þetta ekki himself. Hvað ætti Jude Law svo sem að vera að gera e-s staðar í upstate New York á gamlársdag? Ég bara spyr.

Um mynstur, krónur og haf

Ég hef svo sem ekki miklu við allt það sem hefur verið skrifað og sagt um jarðskjálftann og flóðbylgjuna miklu undan ströndum Súmötru að bæta. Ég er líklega jafnslegin og allir aðrir yfir manntjóninu og eyðileggingunni en á sama tíma kemst ég ekki hjá því að vera heilluð yfir kraftinum í náttúrunni. Ég hef ekki heldur komist hjá því að spá í af hverju engin viðvörunarkerfi voru fyrir hendi og hvort einhvern veginn hefði mátt sjá skjálftann fyrir. Að segja fyrir um jarðskjálfta er ekki einfalt mál (og veldur jarðskjálftafræðingum sennilega meiri höfuðverk en nokkuð annað) og þaðan af síður að segja fyrir um hvort tiltekinn neðansjávarskjálfti valdi flóðbylgju.

Það var athyglisverð grein í Mogganum um daginn um möguleikann á því að segja fyrir um jarðskjálfta. Greinin fjallaði um rannsóknir nokkurra vísindamanna heima á Íslandi á því hvort nota mætti ákveðinn hugbúnað (sem var hannaður til að leita að mynstrum í mannlegu atferli) til að leita að mynstrum í jarðskjálftavirkni. Árið 1997 leiddi frumrannsókn í ljós að hugbúnaðurinn gæti reynst jarðvísindamönnum mjög gagnlegur við að segja fyrir um skjálfta. Það kom mér hins vegar ekki mikið á óvart að lesa í greininni að vegna fjársveltis hafi rannsókninni á notkunarmöguleikum hugbúnaðarins í jarðvísindum verið hætt. Samkvæmt því sem forsprakkar þessarar rannsóknar segja þarf um 5-10 milljónir íslenskra króna til að ljúka rannsókninni sem byrjað var á fyrir sjö árum. Það eru ekki miklir fjármunir, borið saman við manntjónið sem jarðskjálftar valda árlega í heiminum. Manntjón segi ég og ekki eignatjón, því þó við gætum einhvern daginn spáð af öryggi fyrir um jarðskjálfta (og flutt fólk á brott) munum við líklega seint geta afstýrt þeim (og komið í veg fyrir hrunin hús og laskaða vegi).

Eins las ég í einhverjum netmiðlinum að stjórnvöld einhvers ríkis við Indlandshaf (man ekki hvar en líklega í Indónesíu) hefðu fyrir nokkrum árum átt í viðræðum við Japani um að setja upp flóðbylgjuviðvörunarkerfi í Indlandshafi. Þannig viðvörunarkerfi er tiltölulega einfalt og samanstendur af þrýstingsnemum á hafsbotni. Þeir geta numið minnstu breytingar á þrýsting, og þ.a.l. á dýpi sjávar, og þannig "séð" risaflóðbylgjuna þar sem hún fer hjá. Kostnaður við að setja upp svona viðvörunarkerfi var metinn um 2 milljónir Bandaríkjadala en hægagangur á fjármögnun verkefnisins varð til þess að það datt upp fyrir.

Nú er ég ekki að segja að íslenski hugbúnaðurinn góði hefði getað spáð fyrir um skjálftann með 100% öryggi eða að viðvörunarkerfið hefði breytt einhverju um eyðileggingarmátt flóðbylgjunnar. Ef vísindamenn hefðu hins vegar haft næg gögn til að gera sér grein fyrir að skjálfti væri í aðsigi hefði mátt senda út tilkynningu þess efnis til stjórnvalda. Stjórnvöld hefðu þá getað verið í viðbragðsstöðu og náð að bregðast við þegar þrýstinemarnir sendu boðin um flóðbylgjuna. Enginn mannlegur máttur hefði getað hindrað skjálftann eða stöðvað flóðbylgjuna en mikið af því manntjóni sem varð hefði mátt koma í veg fyrir með tiltölulega litlum tilkostnaði.

Það er neflilega stundum þannig að þegar vel tekst til í rannsóknum getur útlagður kostnaður við störf vísindamanna skilað sér margfalt til baka til samfélagsins.

Snuggle up

Ef fyrstu málsgrein síðasta pósts er rennt gegnum þýðingarvél á Netinu verður niðurstaðan þessi:

"Accustom Eiríkur spot us to NYC about New Year resolution. He var as sound as a bell after restoration , as though forward kom inn! here river síðunni late river previously ári , and river gamlársdag brunuðum accustom after leið 17 via Catskill - polyploid Kattarlækjafjöll hmmm. ) and after Palisades Interstate Parquet suppress to stórborgarinnar. As though always ;st) I whip into NYC then tókst myself snuggle up to stray , into ;fn) time ;st) I var snuggle up to go with brown in river Manhattan. ast."

Bráðskemmtilegt alveg hreint.

Gleðilegt nýtt ár!

eða: Eiríkur í villum í Bronxinu
(Undirtitill)

Við Eiríkur skelltum okkur til NYC um áramótin. Hann var stálsleginn eftir viðgerðina, eins og fram kom hér á síðunni seint á síðasta ári, og á gamlársdag brunuðum við eftir leið 17 gegnum Catskill-fjöllin (Kattarlækjafjöll, hmmm...) og eftir Palisades Interstate Parkway niður til stórborgarinnar. Eins og alltaf þegar ég keyri í NYC þá tókst mér að villast, í þetta skiptið þegar ég var að fara af brúnni inn á Manhattan. Áður en ég vissi af var ég á leið yfir austari arm Hudson-fljótsins inn í Bronx í staðinn fyrir að vera á Henry Hudson Drive á leiðinni inn á Broadway. Það var komið myrkur og einungis 7 klst. eftir af árinu og svo virtist sem hver einasti bíll í borginni væri í Bronxinu, með taugaveiklaða geðsjúklinga undir stýri. Ekki gott móment til að villast.

Vinalegur gaur á bensínstöð leiðbeindi mér inn á Manhattan aftur og það fór ekki betur en svo að ég villtist enn kyrfilegar. Ekki komst ég inn á Manhattan heldur sogaðist ég lengra inn í Bronxið, eftir búlevarða þar sem naglasnyrtinga-sjoppur og hárgreiðslustofur skiptust á. Ég var farin að spá í að skella mér bara í afrófléttur og naglasnyrtingu og sníkja mér inn í áramótapartý hjá e-m Hispönum þegar Erna vinkona lét í sér heyra að gá að mér. Ég ætlaði neflilega að sækja hana í vinnuna efst á Manhattan og fara svo með henni og Mödda í matarboð hjá vinkonu þeirra. Með samþættri aðstoð Ernu, Mapquest, gemsans míns, naglasnyrtidömu í reykpásu og ótalinna ökumanna í næsta bíl á rauðu ljósi tókst mér að komast inn á Manhattan aftur, sniglast eftir 181a stræti vestureftir að Fort Washington-búlevarða og niður eftir að sækja Ernu.

Eftir þessar (arguably frekar modest) villur var ég orðin einn af taugaveikluðu geðsjúklingunum sem sátu undir stýri á Manhattan þetta kvöld. Með lifandi leiðsögn í sætinu við hliðina á mér gekk aksturinn niðureftir heim til Ernu og Mödda hins vegar töluvert betur og stressið gufaði svo náttla upp þegar á mitt annað heimili var komið, i.e. heim í stofu til Ernu og Mödda. Matarboðið fór vel fram og öll hegðuðum við okkur alveg sérstaklega vel, sitjandi við borðstofuborðið uppi á 112ta stræti. Í gær brunuðum við Eiríkur svo aftur til baka til Íþöku, áfjáð í að halda áfram próflestrinum...

Áramótaheitið:

Ekki draga aðra niður í svaðið svo ég geti haft það örlítið betra.

Eftir því sem kaffiáhuginn vex og ég verð fanatískari á þeim frontinum þá finn ég meira og meira skemmtilegt um kaffi á Netinu. Inn á milli er svo annað minna skemmtilegt. Sem langtímaáhugamanneskja um óréttlæti heimsins finn ég mig knúna til að benda ykkur á þetta: Útdrátt úr skýrslu fjölþjóðlegu hjálparsamtakanna Oxfam um kreppu kaffiræktenda í fátækustu löndum heims. Ég sé enga ástæðu til að efast um að það sem þarna kemur fram sé rétt enda hef ég séð sambærilega hluti í öðrum fátækum löndum.

Auðvitað er hrikalegt þegar kaffið í Bónus heldur áfram að hækka í verði og auðvitað er líka hræðilegt að allar nýlenduvörurnar, sem svo voru kallaðar þegar ég var að koma í heiminn, séu að verða svona óguðlega dýrar að við, sem erum á leið í skíðaferð til Alpanna næsta vor, höfum bara varla efni á að kaupa þær lengur. Það er hins vegar enn hræðilegra að fólk í Kólombíu, Indlandi og Nýju Gíneu sem kemst ekki í skóla og veit líklega tæpast að Alparnir séu til, þurfi að selja afurðir sínar undir kostnaðarverði því við tímum ekki að borga þeim sanngjarnt verð. Samkeppnin er buddunni okkar kannski í hag en þegar grannt er skoðað kemur jú í ljós að bændurnir í Indónesíu og þeirra líkar um allan heim eru að borga fyrir skíðaferðirnar okkar. Hvernig getur það verið okkur sjálfum í hag?

Að gera þennan heim að örlítið réttlátari stað er alveg eins mikið á þína ábyrgð og það er á ábyrgð Davíðs og Bush. Við erum löngu búin að sjá að þeir munu aldrei gera neitt í málinu svo við verðum að axla þessa ábyrgð sjálf. Eyddu nokkrum krónum auka, eins oft og þú getur, í að kaupa vörur sem þú veist að skaða engan og neyða engan til að leggjast í duftið svo þú komist til Alpanna. Það er auðvelt fyrir okkur og getur skipt öllu máli fyrir þá sem minnst eiga.

Hljóð úr horni

Einhver undarleg hljóð berast úr kjöltu minni. Hef ekki hugmynd hvort það er Silfurskotta eða maginn á mér.

Einkunnir komnar í hús

Alveg magnað að (nánast) komin á fertugsaldurinn skuli ég enn láta þessar tölur, eða bókstafi eins og tíðkast hér, skipta svona miklu máli. Skil sumar vinkonur systur minnar í MR og öðrum menntaskólum heima mjög vel þar sem þær barma sér yfir þessum örlagaþrungnu tölum. Einkunnir sökka!!! Sænska kerfið er svo fallegt, þar sem maður fær bara náði eða náði ekki. Allir jafnir. Samt finnst mér það líka fáránlegt því ef maður stóð sig rosa vel þá fæst engin (þótt huglæg sé) umbun fyrir það. Tók einn kúrs náði/náði ekki þetta misserið, það var náttla kúrsinn sem ég fékk mína hingað til langbestu einkunn í. Þá snilld sér svo enginn. Mö.

Annars má einkunnadjöfullinn bara fara að panta kistuna bráðum. Einhvern tímann hlýtur neflilega að koma að því að kúrsum sé lokið í mínu lífi og ég geti snúið mér óskipt að rannsóknum. Mikið svaðalega verður það mikill léttir. Og þó, því þá þarf ég víst að fara að gera eitthvað upp á eigin spýtur og af eigin frumkvæði. Almáttugur.

Í fréttum er það annars helst að Eiríkur fór til læknis í dag. Viftureimin var strekkt og skipt var um víra og dót. Hann sigldi út af verkstæðinu sperrtur eins og nývaknaður hani og fullur af lífsþrótti grátbað hann mig að skutlast til NYC um áramótin. Hver gæti hafa neitað blessuðum gamla kallinum um þá bón?

Enn i hatidarskapi

Sma milli-hatidakvedja her, med bestu thokkum fyrir mig! Eins og fram hefur komid var mikid gaman og mikid slappad af um jolin sjalf og nu hair samviskubitid (yfir ad vera ekki ad laera) vonlausa barattu um athygli mina vid baekurnar sem laeddust upp ur jolapokkunum. Er nu samt buin ad gera lesaaetlun og sitja a kaffihusi med Nicolas vini minum i tvo tima i dag. Getur madur ekki alveg fengid doktor fyrir eitthvad svoleidis??

Aramotin enn oakvedin...

Svona eru jólin

þegar haldið er upp á þau í vinahópi í NYC:

Mætti til Manhattan í rútunni á Þorláksmessukvöldi. Haugarigning og rok sáu til þess að meira og minna jarða alla jólastemmingu og gaurinn aftast í rútunni, með nælonsokkabuxur á hausnum, var svo sannarlega ekki í hátíðarskapi. Hann stóð upp um leið og rútan lenti og öskraði á alla motherf***ing fávitana í rútunni að motherf***ing drullast út úr motherf***ing rútunni á motherf***ing nóinu, hann væri búinn að sitja á motherf***ing rassgatinu í 6 motherf***ing tíma... o.s. motherf***ing frv.... já, alveg sérstaklega motherf***ing heillandi ungur maður.

Hjá Ernu og Mödda var aðeins meira afslappelsi í gangi og við sváfum langt fram á aðfangadagsmorgun. Eftir bæjarrölt og smá innkaup og naggrísaaðhlynningu (fyrir vinkonu Ernu) tók við eldamennska sem í mínu tilfelli fólst í að læra að gera uppstúf (með jólahangiketinu sem var annar aðalrétturinn fyrir sitt óneitanlega curiosity value), smakka kalkúnakryddið og "leiðbeina" Ernu með brúnuðu kartöflurnar (sko, þær eru aðeins brúnari hjá mömmu...). Meðan á þessu stóð komu hinir gestirnir og rétt upp úr sex vorum við öll sest að borðum. Nokkuð vel af sér vikið, oder was?? Máltíðin stóð, með hléum til smá gjafaopnana og skemmtiatriða, til að verða sjö í morgun (enn betur af sér vikið) og núna er það bara bælið sem bíður. Pakkarnir frá fjölskyldunum heima verða opnaðir "í fyrramálið", hlakka til!! Ég vona að þið hafið öll haft það gott í gær og að jóladagurinn verði góður.

Hángikét

Þá eru konur að fara að sjóða jólahángiketið. Ummmm....

Jóla-snúningurinn

Allt á síðasta snúningi á mínum bæ eins og vanalega. Kannski ég sé skyld henni Hallveigu, hún lýsir a.m.k. mínum tímastjórnunaraðferðum í þessari færslu.

Sat til rúmlega 8 í morgun við skriftir og pælingar, fékk mér lúr í lopapeysunni og vaknaði (þó það sé nú álitamál hvort ég sé vöknuð enn...) um hádegið (ekki vera að vorkenna mér, þetta er afleiðing tímastjórnunarhæfileika minna ;)). Það var rigning þegar ég fór að sofa svo ég var nú heldur betur ánægð að vakna í skjannabjörtu herbergi. Þegar ég svo skreiddist að glugganum komu bara í ljós 5 sentimetrar af nýföllnum snjó og ekkert lát á. Mín varð nú alveg svakalega kát en brá samt þegar ég sá að skottið á honum Eiríki mínum var opið og pokarnir með jólakortunum og pðkkunum sem komust ekki í póstinn í gær að fyllast af snjó. Eins gott að ég hafði sofið í fötunum, því áður en ég vissi af var ég komin út að afstýra frekar stórslysum. Þetta fór nú vel allt saman... Mikið er ég líka fegin að snjórinn kom í dag og ekki í gær, það er ekki gaman að keyra hundruð mílna í nýföllnum snjó.

Núna er svo bara allt á fullu að klára verkefnið (svona fyrir utan smá blogg-starfsemi). Mikið svaðalega finnst mér þetta skemmtilegt, enda eins gott fyrst ég er að missa nætursvefn yfir þessu. Kannski það sé einmitt svo gaman að vaka heilu næturnar og spá og spekúlera og vera undir geðveikri pressu, einhvern veginn gengur mér alltaf best að fá hugmyndir annaðhvort þegar ég er undir svakalegri pressu (eins og núna) eða engri pressu (eins og þegar ég þarf að hanga á e-m ljótum flugvelli og bíða eftir tengifluginu í 7 klukkutíma). Allt millibilsástand (9-5 nálgunin á vísindi) er bara boring. Já, við Væla hljótum að vera skyldar!

Jólablandið

Haldiði ekki bara að hún mamma hafi komið í heimsókn hingað í öppsteitið á miðvikudaginn! Ekki slæmt að fá svona jólaheimsókn, hún kom með alls konar gotterí sem við Íslendingar tengjum við jólahald og það ætla ég að taka með mér til NYC og gefa Ernu og Mödda og öðrum jólagestum þar á bæ núna á aðfangadag. Nú, þetta var ekki langt stopp hjá henni mömmu minni, hún brunaði aftur til Boston núna í hádeginu og er sennilega farin að nálgast borgina núna. Sendi henni hugheilar baráttukveðjur í umferðinni!

Var ekki mjög ánægð með amrísku póstþjónustuna núna áðan. Fór með tvo jólapakka og 35 jólakort (einungis tvö til viðtakanda í BNA) á póstinn og náði að vera 3 mínútum of sein, allt lokað. Ég ætlaði að arka út en einhver starfsmaður benti mér á póstsjálfsala sem ég gæti notað til að sinna öllum mínum erindum. Ég stóð þarna og beið í tæpan hálftíma meðan þrjár manneskjur komu af sér jólakortum og -pökkum en eitthvað fór ég nú að fá mínar efasemdir um snilld græjunnar þegar ég sá að maðurinn á undan mér var að senda kort til Englands og þurfti að kaupa eitt frímerki í einu. Eitthvað fannst mér það fáránlegt og spurði hverju sætti, fékk þau svör að það væri bara hægt að kaupa innanlandsfrímerki í heilum síðum, ekki frímerki til annarra landa. Ég ákvað því, þegar röðin kom loks að mér, að senda bara pakkana og láta kortin bíða. Fyrsta pakkanum var því vippað upp á vog og maðurinn sem hafði þann ánægjulega starfa að kenna fólki á þetta "fast. easy" apparat lítur á mig furðu lostinn og segir að ég geti bara sent pakka innanlands í þessari græju.

Þegar þarna var komið sögu var farið að síga allverulega í mína. Búin að standa þarna í hálftíma og hvergi stóð á blessaðri vélinni að hún sinnti helst einungis þörfum þeirra sem þurftu að koma dóti milli manna í this country. Ég stakk því hálfsnúðugt að manninum að það væri nú ekki úr vegi að hafa smá svona miða á græjunni að ekki væri hægt að sinna millilandapósti þarna, þar sem það gerðist nú áreiðanlega öðru hvoru að á pósthúsið kæmi fólk sem ætti samskipti við fólk í öðrum löndum. Maðurinn leit á mig sármóðgaður og svaraði mér ekki einu sinni.

Þetta er náttla lítið atvik og ómerkilegt en leiðir hugann að stærra máli: Einangrunarstefnu Bandaríkjanna. Það er oft ekki gert ráð fyrir að neinn hafi eitthvað til annarra landa að sækja. Í frímerkjasjálfsalanum í bókabúðinni hér á kampus má t.d. einungis fá frímerki til Bandaríkjanna og verðlistinn fyrir bréfapóst á sjálfsalanum sýnir bara innanlandsgjaldskrána. Það væri kannski sök sér ef þetta væri ekki í háskólabókabúð þar sem annar hver stúdent er útlendingur.

Jæja, nóg af þrasi. Er enn og aftur sest fyrir framan tölvuna niðri í skóla því ég er ekki enn búin með verkefnið í landmótunarfræði. Úps, best að drífa sig.

Sá þessa snilld

hjá Vælunni og mátti til að stela henni.

Jólaþras

Hvaða árstími gæti mögulega hentað betur til nöldurs en jólatíðin?? Leyfiði mér aðeins að viðra pirringinn...

1. Pósturinn lokar kl. 1 e.hd. laugardagana tvo fyrir jól. Sunnudagana á eftir þessum laugardögum er pósthúsið lokað. LOKAÐ?!?!!?!

2. Merkimiðar á jólapakka fást HVERGI. Segist og skrifast, hvergi. Nema náttla maður kaupi e-n helv. turn úr glæru harðplasti með fjórum forljótum gjafapappírsrúllum, slaufum, borðum og enn ljótari merkimiðum innan í. Andskotans alla daga.

3. Jólakort eru skrifuð af djöflinum sjálfum hér in this country. Nokkur dæmi:

"May the season's angels watch over you and your family",
"warmest wishes for this holiday season",
"may all your wishes come true this Christmas",
"May the love, peace, and joy of Christmas be yours always",
"A time of joy. A season of peace. A year of happiness. Wishing you peace at the holidays and always".

Bíðið meðan ég æli. Hefur einhver heyrt um "Merry Christmas"????

Að öðru leyti allt í lagi. Nema náttla að aðventukransar fást ekki. Helv. heiðingjar! Splæsti í staðinn í 2x100 peru jólaljós sem núna lýsa upp stofuna á Austurströnd. Keypti líka jólapakka fyrir lítinn gæja sem býr í Danmörku og annan fyrir tvo aðeins stærri gæja sem búa í Englandi. Á enn eftir að kaupa handa lítilli dömu í Árósum. Meira alveg hreint hvað þessi börn sem ég þekki eru miklir heimshornaflakkarar. Og meira hvað það er gaman að kaupa handa þeim pakka!!!!

Líf mitt - eða lack thereof

Sko, þó ég sé komin á farþegalistann til Stóru eyjunnar næsta vor er ekki þar með sagt að líf mitt sé stórkostlega spennandi akkúrat núna.

Hef eytt kveldinu í faðmi fjölskyldunnar, i.e. sjónvarpsins og Silfurskottu. Tölvupósthólfið mitt er búin að vera að safna spiki í rúmt ár og orðið tæp 300 MB að stærð, svo stórt að viðvörunarpóstarnir voru teknir að rúlla inn. Mér telst til að ég hafi eytt u.þ.b. 2600 póstum í kvöld. Geri aðrir betur.

Meðan á þessari útrýmingarherferð stóð horfði ég svo með öðru auganu á bíómynd (sem hann Mamadou, meðleigjandi minn, hló hrossahlátri yfir) og skrifaði 20 jólakort. Ágætis afköst, þannig séð.

Næsta home-improvement-verkefni: Taka til í lokrekkjunni (herbergið mitt er svo lítið að það má eiginlega varla kalla það herbergi. Frekar lokrekkju með walk-in fataskáp). Skrifa fleiri jólakort. Kaupa jólatré og aðventukrans (betra seint en aldrei).

Ömurlegt líf háskólastúdínunnar... eða hvað?

Það lítur út fyrir að konur geti kannski orðið svoldið brúnar næsta vor. Ég á neflilega víst að vera aðstoðarkennari í lífefnafræðikúrsi á Hawai'i í apríl og maí. Ekki leiðinlegt það... brimbretti í jólagjöf, takk :)

Þetta eru svo næs fréttir að ég bara steingleymi að minnast á stærðfræðiprófið. Nú, það var langt og erfitt en það var svo sem allt í lagt vegna þess að ég áttaði mig á því í gær meðan ég var að læra að efnið er alveg bráðskemmtilegt og skal öllu kvarti um tilgangsleysi stærðfræðikúrsa nú hér með hætt. Kannski þessi uppgötvun hafi eitthvað að gera með að þetta var næstsíðasti stærðfræðikúrsinn sem ég þarf að taka hér, línulega algebran ein eftir.

En strit hversdagsins heldur auðvitað áfram þó Hawai'i-ferð sé í sjónmáli og diffurjöfnur búnar í bili. Nú tekur við tímabil mikils lesturs þar sem hver mínúta verður skipulögð, enda stærsta prófið framundan: Q-prófið ógurlega, þar sem nefndarmeðlimirnir spyrja mig spjörunum úr um allar gloppur sem þeir finna í kunnáttu minni í vísindunum. Næstu tvær námsvikur (nýtt tímajúnit, mælt í klst. af lestri og æfingum), hið minnsta, verða helgaðar efnafræði 101; ekki veitir af að reyna að rifja efnafræðina upp ef ég á svo m.a.s. að fara að kenna hana. Svo er alveg hellingur í viðbót sem má lesa sér til um; den tid, den sorg (eller glæde, kan man også si). Q-prófið verður í lok janúar og þegar dagurinn nálgast má búast við endurteknum taugaáföllum hér á þessari síðu. Þið getið farið að hlakka til strax!

Táfýla

Sit heima við eldhúsborðið að fara yfir stærðfræðina en er í staðinn að kafna úr táfýlu meðleigjandans sem situr berfættur í hægindastólnum beint fyrir aftan mig. Ætla að ná í ilmkertið, í örvæntingarfullri tilraun til að halda lífi.

Prof dagsins

Aww...you are the plant of love! You are the mistletoe! You are a loving, romantic person who likes to do what is best for the one or ones you care about mostly. You are very affectionate and enjoy being close to people. You believe that love brings you together, which is a wonderful thing. You are most likely going to have a very nice and marvelous season. Your inventive mind could come up with anything interesting to do. Merry Christmas =)


What Christmas Figure Are You?
brought to you by Quizilla

og


You're Mr. Happy! Good for you! :D


Which of the Mr. Men characters are you?
brought to you by Quizilla


Bara ad thad verdi svona jakvaedar nidurstodur ur profinu a fimmtudaginn...

Styttist i'dda

Staerdfraediprofid ekki a morgun heldur hinn. Druck mir die Daumen, bitte.

Annars allt vid thad sama, thannig sed. Thad snjoadi her um daginn og bradnadi strax aftur, mikid var nu gaman ad sja snjokornin falla. Hlakka svo til thegar alvoru snjorinn kemur og madur fer ad geta rennt ser a skidum og svoleidis.

Hlakka lika til a fostudaginn thegar profid er buid og fundurinn med leidbeinandanum minum er buinn og eg get med nokkud hreinni samvisku farid nidur i bae ad kaupa nokkrar litlar jolagjafir fyrir smafolk sem eg thekki og sest a kaffihus og skrifad jolakort.

Svo er von a heimsokn af Froni... iha!!!!! Endalaus tilhlokkunarefni i skammdeginu :)

Misserislok og sitthvað fleira

Átvaglið allt að koma til. Get m.a.s. drukkið rótsterkt kaffi aftur og borðað eðlilegan mat. Húrra, og takk fyrir samúðarkveðjurnar :)

Þá er þriðja misseri mínu við þetta hágöfuga menntasetur í sveitinni að verða lokið. Eitt lokapróf (stærðfræði, omg), eitt eldgamalt heimaverkefni (pís off keik) sem fórst endalaust fyrir, og eitt stórt lokaverkefni (um PNG) er það sem bíður. Þó akkúrat núna sé ég í mildu stress-panik-samviskubitskasti þá ætti þetta ekki að reynast konum ofviða.

Fór í sérdeilis skemmtilegt matarboð í gærkvöldi. Það var vinur minn hann Ari úr útiklúbbnum og vinur hans, sem ég hreinlega veit ekki hvað heitir, sem buðu okkur nokkrum í mat í nýju íbúðinni þeirra við Commons (svona eins og að búa á neðanverðum Laugarveginum). Þeir eru báðir nýútskrifaðir og íbúðin er sú fyrsta sem þeir búa í aleinir (eftir 4 ár á heimavist meðan á háskólanáminu stóð). Ari eldaði spanakopitu og kjúkling fyrir okkur og gaf okkur sitt víðfræga guacamole í forrétt; allt var þetta hið besta mál og mikið gott. Eftir mat og spjall var svo haldið á nálægan bar.

Nú, húsnæðismálin eru aftur að komast í brennidepil hér á þessum bæ. Er búin að ákveða að vera ekki hér í villunni við vatnið á næsta skólaári, þetta er of langt í burtu (þ.e., brekkan er of brött) og leigan líka alltof há. Fyrrverandi verðandi leigusalinn minn, konan sem á íbúðina frægu sem ég ætlaði að búa í, hafði samband um daginn og ég get fengið þá íbúð ef ég vil, eða aðra minni í sama húsi. Er að spá hvort það væri sniðugt, en um leið held ég að það gæti verið ennþá skemmtilegra að búa í kommúnunni sem ég fór að skoða um daginn... man ekki hvort ég sagði ykkur frá henni. Kunningi minn sem býr þar sagði mér að það myndi áreiðanlega losna herbergi í mai, bara spurning hvort það verður einhver hola eða fínt herbergi. Mér sýndist stemmingin þarna vera svona svoldið eins og á heimavistinni á Svalbarða forðum daga, mikið væri ég til í eitthvað svoleiðis aftur! Svo er alltaf svo góður matur, allir elda fyrir alla á rótasjón, og að auki er hún í 1.5 mínútu göngufjarlægð frá skrifstofunni minni... Já, held að kommúnan gæti verið skemmtilegri opsjón.